Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Nie idzie nam zbyt dobrze”.

„A myślałeś, że jak pójdzie?”

„Szczerze mówiąc, liczyłem na to, że użyjesz swojej niekonwencjonalnej techniki, aby wytrącić ją z równowagi – no wiesz... zamiast robić z nas jej popleczników”.

„Naprawdę? A myślałem, że idzie świetnie”.

„Ta kobieta wyprzedza nas na każdym kroku. Mogła wiedzieć o twojej zaginionej odznace od samego początku – albo jest po prostu znakomitą improwizatorką. Tak czy inaczej, tańczyliśmy, jak nam zagrała”.

Nie okazuje tego po sobie, istnieje jednak limit tego, jak wiele konsekwencje twojego nieprofesjonalnego zachowania mogą kosztować śledztwo.

Może taki był od początku jej plan? Mogła usłyszeć o tobie wcześniej.

„Firma musi mieć więcej źródeł informacji. Mogła wiedzieć o moim stanie”.

„Nie wyciągałbym tak daleko idących wniosków. Jej reakcja wydała mi się szczera... Myślę, że po prostu szybko przystosowuje się do sytuacji. W końcu jest profesjonalistką”.

„Jej propozycja była zapewne częścią jej planów. Jak to wszystko”.

„Tak. Jednak wiedza o tym w żaden sposób nie zmienia naszej sytuacji”.

„Moglibyśmy po prostu, no wiesz, znaleźć moją odznakę”.

„O, to byłoby fantastyczne” – kiwa powoli głową. „Ale czy mamy na to czas? Świat jest wielki, a twoja odznaka ma wymiary osiem na sześć centymetrów”.

Sytuacja może się gwałtownie zmienić, zanim ją znajdziesz. A tu kluczowy jest czas...

„Mógłbyś złożyć na swoim komisariacie podanie o nową, ale to trwałoby dosłownie całe miesiące”.

„Wróćmy więc do niej”. [Zakończ].

„Więc co proponujesz? Żebyśmy nie zajmowali się tym handlem narkotykami?”

„Nie. Skoro pojawiło się uzasadnione podejrzenie, musimy je zbadać. W przeciwnym razie mogłaby nam zarzucić, że trzymamy stronę Związku. Albo że jesteśmy przez nich opłacani. Oskarżeniom nie byłoby końca...”

„Proponuję, abyśmy ją przesłuchali. A później przeprowadzili śledztwo. Krótkie...” – poprawia swoje okulary. „Ale nie podzielimy się z nią jego wynikami. Poinformujemy tylko, że zostało zakończone i zażądamy informacji na temat linczu”.

„Przepraszam, że postawiłem nas w tej sytuacji. Zajmę się tym”.

„Jestem pewny, że tak właśnie będzie, detektywie”.

„Tak, nie zaszkodziłoby, gdybyś w przyszłości bardziej się postarał”.

„Och, więc jesteśmy teraz poplecznikami?”