Rozmowa · Kim Kitsuragi

Porucznik odchrząkuje. „Detektywie – nie zapominasz o czymś?”

„Wciąż musimy zająć się jej ciałem...” – stwierdza i poprawia swoją kurtkę. „To nieprzyjemne, wiem. Ale nie możemy tak jej tam zostawić. Trzeba też przeszukać to miejsce”.

„Wolałbym raczej wyjść na zewnątrz i strzelić sobie piwo”.

„Możliwe, ale niczego to nie zmienia. Mamy wobec niej obowiązek do wypełnienia. Zajmijmy się tym” – mówi, po czym wskazuje gestem tunele: „Prowadź”.

„Ale to takie smutne, Kim. Zbyt smutne dla mnie!”

„Tak. Masz rację. Miejmy to już za sobą”.

Wskazuje gestem tunele: „Prowadź”.

„Jej dziennik? Powinniśmy go przynajmniej przekartkować. Może dowiemy się z niego czegoś przydatnego”.

„Przepraszam!” (Plaśnij się w głowę). „Zapomniałem”.

Porucznik kręci głową. „Bierzmy się za to, dobrze?”

„Ojej, Kim, nie możesz ty tego zrobić? Jestem wykończony”.

„Oczywiście. Sprawdzałem cię tylko, czy ty zapamiętałeś”.

„Musimy przeszukać to miejsce. Zapomniałeś?”