Rozmowa · Eternitowa konstrukcja

Niepozorny zapas materiału do budowy dachów – eternitu.

[Odejdź].

Czemu przyglądam się temu budulcowi do dachów?

Bo za panelami eternitu ukryte są drzwi. Stąd ten aż nadmierny porządek.

Odsuń panele na bok.

O, proszę! Są tam małe, niepozorne drzwi.

„A to co? Szopa na narzędzia?” – zagląda do środka. „Sprawdźmy to”.

Bo wygląda bardzo porządnie. Ładnie załadowana paleta. Cieszy oko.

Na razie nie ujawnia ci żadnych tajemnic.

Regularny wzór, w jakim ułożono materiał, uspokaja twój umysł. Ssaki lubią takie rzeczy.

Nie, tu chodzi o coś więcej. Masz jakieś dziwne przeczucie.

Jakie przeczucie?

Trudno powiedzieć, już minęło. Widzisz, przeczucia przemijają. Zwłaszcza takie niejasne.

Odrzuć przeczucie.

Co to jest?

To nic niezwykłego. Ktoś oparł o ścianę starej szopy i zostawił trochę materiału na dach.

Cieszę się, że pytasz. Kiedy około trzydziestu lat temu młodszy laborant Õlari Taal odkrył na Politechnice Värtneńskiej eternit, myślał, że będzie on nie do zniszczenia – stąd jego nazwa. Niestety, jedyne, co w przypadku eternitu jest trwałe, to jego wysoka rakotwórczość.