Rozmowa · Zamknięte drzwi

Drzwi z numerem 10 są znów zamknięte.

[Odejdź].

Zapukaj.

Nic się nie dzieje. Agentka nieruchomości musiała sobie pójść.

Słyszysz, jak ktoś chodzi w środku i przestawia meble. Na panelu widnieje numer 10.

Zapukaj ponownie.

Tym razem kroki podchodzą bliżej. „Kto tam?” – pyta damski głos, niespokojny i pełen napięcia.

[Odejdź].

„Policja. Proszę otworzyć”.

„Muszę otwierać?” – znów słyszysz stuk obcasów – twoja rozmówczyni podchodzi blisko drzwi. Jej głos staje się nieco konfrontacyjny.

„Macie nakaz? Nie mam obowiązku otwierania drzwi, jeśli nie macie nakazu”.

„Chodźmy stąd” – stwierdza porucznik. „Nie ma żadnego powodu, abyśmy wchodzili do tego mieszkania”.

Wrócimy tu później. Przejście przez te drzwi wydaje się być fizycznym wyzwaniem.

Ogólnie rzecz biorąc, łatwiej jest robić różne rzeczy, jeśli masz ku temu jakikolwiek powód.

Zapukaj.

Kroki gwałtownie się urywają, lecz nikt nie podchodzi do drzwi.

Wyczuwasz po drugiej stronie drzwi napięcie.

To była chyba kobieta. Damskie obuwie.

„To mieszkanie powinno być puste. Włamała się tam pani?”

„Słucham? Oczywiście, że nie!”

Przestrasz ją. Jest podejrzana o jakieś poważne przestępstwo!

Słodkimi słówkami nie zdołasz jej przekonać. Zachowuj się urzędowo.

Masz mnóstwo powodów, żeby tam wejść.

„Nie potrzebuję nakazu, jeśli podejrzewam, że doszło do włamania”.

„Och, bez żartów!” – przez chwilę panuje cisza, po czym słyszysz, jak drzwi się otwierają.

No proszę, łatwo poszło.

„To było sprytne” – stwierdza porucznik, wskazując skinieniem głowy otwarte drzwi.

„Czy pani tam produkuje morfinę?!”

„Więc proszę otworzyć drzwi, żebym mógł zweryfikować pani tożsamość”.