Rozmowa · Winda

Winda stoi otwarta, jakby zapraszała, żebyś do niej wszedł.

Windy używano zapewne, by transportować maszyny do pinballa z i do warsztatu na górze.

„Pewnie potrzebowali tej windy do przewożenia w górę i w dół maszyn do pinballa”.

„Tak mi się wydaje, choć jest dość... urokliwa jak na towarową windę” – odpowiada, stukając żarówkę lśniącą w ciemności złotem.

Zjedź na dół.

Zjeżdżając w dół, winda szarpie i trzeszczy niczym brzuch jakiejś pradawnej bestii...

(Zamknij drzwi i pojedź na górę).

Ruszając ku górze, winda piszczy i drży niczym brzuch jakiejś pradawnej bestii...

[Odejdź].

Spójrz na panel windy.

Widzisz duże, kwadratowe przyciski: „Monter”, „Descendre” i międzynarodowe „Wezwanie pomocy”. Ostatni przycisk jest chyba zepsuty.

Na małej stalowej tabliczce widzisz napis „Halter 800”. Halter to produkująca windy firma z Königsteineru, która zbankrutowała dawno, dawno temu.

Czyżby służyła do przewożenia w górę i w dół maszyn do pinballa?

Zdaje się, że owszem – jedna by się zmieściła. Choć jest tu zaskakująco zapraszająco dla ludzi. To dzięki złotemu światłu tej starej żarówki.

„Ciekawe, do czego używano tej windy”.

„Zdaje się, że to mała winda towarowa do transportu maszynerii. Ale jak na to jest dość urokliwa” – odpowiada, stukając żarówkę lśniącą w ciemności złotem.

Do czego cię używali, windo?

Głębokie zadrapania na podłodze wskazywałyby, że była to winda towarowa. Do przewozu ciężkich maszyn. I jednego człowieka.

„Tu jest napisane, że ostatnia konserwacja była w 88”.

„Rzeczywiście” – potwierdza porucznik, zerkając na plakietkę. „Moim zdaniem powinniśmy zaryzykować”.

„Ostatnio kontrolowali tę windę w przyszłości”?

„Nie, ostatni przegląd był w roku 88 poprzedniego stulecia”.

„Czyli to nie jest wiadomość z przyszłości?”

„Nie, pewnie po rewolucji biurokraci po prostu zapomnieli o tej windzie na zapleczu”.

„To by znaczyło, że nie jest aż taka znowu bezpieczna, co?”

„Nie jest tak źle – nawet jeśli winda się urwie, to odniesiemy niewielkie obrażenia. Jakieś trzy, może cztery miesiące w szpitalu. Maksymalnie pięć”.

Zdaje się, że ten jego entuzjazm jest podszyty sarkazmem.

„Co za rozczarowanie”.

„Jeśli w przyszłości podróże w czasie staną się możliwe, to wątpię, aby ich wynalazcy wykorzystywali je do naprawiania wind w Martinaise” – odpowiada z powagą porucznik.

„Osiemdziesiąty ósmy... Ostatni raz ktoś robił przegląd tej windy bardzo dawno temu”.

„Pod koniec zeszłego stulecia” – kiwa głową. „Ale nie jest tak źle – nawet jeśli winda się urwie, to odniesiemy niewielkie obrażenia. Jakieś trzy, może cztery miesiące w szpitalu. Maksymalnie pięć”.

Niewielką windę rozświetla słaba żarówka, którą zapalono chyba wieki temu. Klatka z kratownicy jest otwarta, jakby zapraszała cię do środka.

Zajrzyj do środka.

Czuć tu nugatem i potem. Twoja głowa ociera się o sufit. Po prawej stronie widzisz panel sterowania. Miejsca jest akurat dosyć dla dwóch osób.

Na karcie konserwacyjnej pod panelem widnieje napis: „Ostatnia konserwacja: 10 lipca 88”.

[Odejdź].