Rozmowa · Elektrochemia

Nieomal widzisz kształt splecionych tam w środku ciał kobiety i mężczyzny. Skąpanych w narkotycznym pocie, leżących na brudnej pościeli. Wszędzie wokół leżą butelki...

„Chyba widzę stąd sypialnię Klaasje”.

Nachyla się bliżej, żeby zbadać otwór. „Ledwo widać to, co jest po drugiej stronie. Lepiej nie wyciągajmy pochopnie zbyt sensacyjnych wniosków”.

„Za to te ślady na podłodze...” – wskazuje na pobliskie odciski stóp – „są zdecydowanie podejrzane”.

Nudziarskie ślady stóp. Wolę pochopne i sensacyjne wnioski.

Co ci ludzie tam w środku robili?

Instynktownie nachylasz się bliżej ku otworowi. Założę się, że coś bardzo nienaturalnego. Sensacyjnie nienaturalnego.

Jeśli twój mezolimbiczny szlak dopaminergiczny miał zgadywać, uznałby, że jedna z butelek jest zapewne umieszczana w miejscu do tego nieprzeznaczonym.

A gdyby miał zgadywać jeszcze raz, dodałby, że inna butelka jest umieszczana w jakimś bardzo bliskim tego poprzedniego miejscu. Bo wiesz, jest trochę mniejsza.

Co więcej! Wiedziałeś, że możesz dosłownie aplikować sobie speed prosto w odbyt? Dostaje się do krwiobiegu prosto przez śluzówkę! Więc tak, to też z pewnością się tam dzieje.

[Zakończ myśl].

Szyldy zawisają i są zdejmowane, okna sklepów raz są odsłonięte, raz zabite deskami. Jedno się nie zmienia – podglądactwo. Zawsze niepomocne. A czasami zupełnie nieporadne.

Nie moja wina, że to pinballowe przedsięwzięcie się nie powiodło.

Nie, ale jakie to uczucie – grzebać w jego śmietniku?

Jakbym był dobrym śledczym.

Więc wykonuj swoją pracę.

Jakbym był tu intruzem.

Ale czemu? Nic z tego, co tu jest, do nikogo już nie należy.

Jakbym powinienem coś opłakiwać, ale nie wiem co.

Zbyt wiele punktów zaczepienia dla tej rozpaczy, nieprawdaż?

Jakbym przetrwał i walczył o życie.

Ale co przetrwał? Jaki konflikt czy katastrofę?

[Zignoruj myśl].

To dlatego w tej ścianie jest dziura? Przez podglądactwo?

Mogła być do podglądania użyta. To, czemu w ogóle tu powstała, nie ma właściwie znaczenia.