Rozmowa · Ślady kroków w pyle

Na szarym dywanie z kurzu pokrywającym podłogę warsztatu widzisz czyjeś wyraźne ślady.

„Brawo!” – porucznik wyjmuje swój notatnik. „Te ślady – w odróżnieniu od wszystkiego tutaj – są nowe”.

[Odejdź].

Kucnij i przyjrzyj się odciskom stóp.

Duże ślady, prawdopodobnie po butach. Trudno określić rozmiar (podeszwa może być szersza niż przyszwa). Odbite ślady mają charakterystyczny wzór: jednolite, poziome linie.

Była tu jedna osoba. Chodziła w tę i z powrotem. Ślady skierowane są w obie strony.

Ślad nie przypomina tego, jaki zostawiają typowe buty robocze. Podeszwa nie jest markowa, nie widnieje na niej żadne logo. Wygląda, jakby obuwie było staroświeckie lub robione na zamówienie.

Rozmiar buta to 41-42, może 43. Ślady mogła pozostawić kobieta o dużej lub mężczyzna o małej-średniej stopie. Niestety, to najbardziej niejasny, najgorszy możliwy rozmiar.

Oczywiście! Cholera...

Wstań. (Zakończ).

Wszystko wokół ciebie spowite jest ciszą. Ślady tworzą wzór na podłodze warsztatu.

„Ten ślad nie przypomina tego dziwnego, który znaleźliśmy przy wisielcu, Kim”.

Przygląda się uważnie śladom. „Rozmiar wygląda na ten sam. To nie te same buty, ale mogły należeć do tej samej osoby”.

„Nie wykluczałbym jeszcze Ruby. To nie jest dowód, który działałby na jej korzyść. W końcu ludzie zmieniają buty. Ale nie jest to też argument przeciwko niej”.

„To nie wygląda jak ślady tych butów roboczych z miejsca linczu, co?”

„Nie. Te małe... horyzontalne linie są inne. To mi wygląda na buty wykonane na zamówienie. Albo jakiś zagraniczny wzór? Trudno powiedzieć. Ale to but”.

„Ślad wygląda, jakby jedna osoba chodziła w tę i z powrotem”.

„Między drzwiami windy” – wskazuje jeden z kątów pomieszczenia – „a tymi” – wskazuje zablokowane drzwi.

Ten ślad nie przypomina tamtej dziwnej podeszwy.

Ślady są tylko jednego rodzaju. Nie gratulują ci prawidłowego odgadnięcia, jakiego rodzaju nie są.

Wstań.

Ślady wciąż tu są. Opowiedziały swoją historię.

Jedna osoba chodziła w tę i z powrotem.

Ślady wiodą z jednego końca pomieszczenia na drugi i z powrotem. Nic poza tym nie robią.

To nie wygląda jak ślady tych butów roboczych z miejsca linczu, co?

Ślady nie umieją mówić. Po prostu istnieją, odbite w kurzu. Tak samo jak ślady na zewnątrz powstały wskutek zetknięcia się błota i butów, najwyraźniej innych niż tu.

Ktoś tu był. Niedawno.

„Góra trzy tygodnie temu – sądząc po nagromadzeniu kurzu. Tydzień też wchodzi w grę. Wiesz...” – stwierdza, spoglądając na ciebie.

Radzisz sobie tak dobrze, że aż zapomniał o całej twojej Kimballowej teorii.

„To faktycznie było stereodochodzenie. Teraz połączyło się z naszym głównym śledztwem. Dodało nowe fakty, które musimy wziąć pod uwagę”.

„Niebieskie drzwi faktycznie były megadochodzeniem. Teraz połączyło się z naszym głównym śledztwem, co jest sporym przełomem”.

„Całkiem nieźle wyszło – to był dobry pomysł, aby sprawdzić, co znajduje się za tymi drzwiami. Należą ci się pochwały za doprowadzenie nas do tego miejsca”.

Dobrze. Podoba mu się to. Nawet w mroku warsztatu dostrzegasz jego delikatny uśmieszek.

Kurz nie opadł jeszcze z powrotem na miejsca, w których pozostały ślady. Zaburzenia w tym pyłowym piekle opowiadają jakąś historię.

Co to oznacza?

„To oznacza, że ktoś skorzystał z tego sekretnego przejścia na dach. Na dach, z którego można było zastrzelić naszą ofiarę. To ważne odkrycie”.

„Te odciski stóp, oficerze, mogą należeć do naszego zabójcy. A jeśli nawet nie, to są dobrym argumentem za tym, że mogła to zrobić Ruby – możemy przedstawić go Titusowi”.

„To oznacza, że ktoś skorzystał z tego sekretnego przejścia na dach. Na dach, z którego można było zastrzelić naszą ofiarę. To ważne odkrycie”.

„Te odciski stóp, oficerze, mogą należeć do naszego zabójcy”.

„To oznacza, że ktoś skorzystał z tego sekretnego przejścia za pokojem naszej ofiary gwałtu. W ostatnich tygodniach. To może być istotne odkrycie”.

„To oznacza, że ktoś skorzystał z tego sekretnego przejścia za pokojem naszej ofiary gwałtu. W ostatnich tygodniach. To może być istotne odkrycie”.

Ani ślady, ani kurz nie zdradzają swoich tajemnic. Ty jednak to wiesz: oznaczają, że ktoś tu był.