Rozmowa · Esprit de corps

Widok śladów po kulach coś w tobie porusza. Sprawia, że zapominasz nazwisko porucznika.

„Kim, patrz, ślady po kulach!”

„Gdzie?” – pyta, rozglądając się wokoło.

„Nic, nieważne”. [Zakończ myśl].

(Wskaż na odpryski w murze). „Ktoś został postrzelony! Jesteśmy gliniarzami, powinniśmy to sprawdzić”.

„Tam?” – przygląda się ścianie. „Te ślady są stare”.

„Och, myślisz, że to z czasu Rewolucji?”

„Tak – tej, która miała miejsce pół wieku temu” – mruga. „Te kule zostały wystrzelone podczas rewolucji i nie wymagają śledztwa ze strony funkcjonariuszy policji”.

„No dobra. A co możesz mi o tej Rewolucji powiedzieć?”

„Niewiele. Nie mam świeżego spojrzenia na ten temat. Idziemy?”

„No dobra. A co możesz mi o Rewolucji powiedzieć?”

„No dobrze”. [Zakończ myśl].

Kiwa głową. „Powinniśmy skupić się na bieżących przestępstwach – z obecnego stulecia”.

„Jak to stare?”

„Te kule zostały wystrzelone podczas Rewolucji, ponad pół wieku temu. Nie wymagają śledztwa”.

„Ach. No dobrze”. [Zakończ myśl].

[Odrzuć myśl].

Przyjrzyj się najpierw uważniej.

Niknące ślady są zbyt mocno zatarte, aby móc z nich cokolwiek wywnioskować. Zwykłe odpryski w piaskowcu.

Wyglądają na dosyć stare...

Gdyby tylko był tutaj Kim! Mógłbyś spytać, czy jego zdaniem to zalążek sprawy. Widok tych śladów po kulach coś w tobie wzrusza.