Rozmowa · Wielki Megamiks Strzelecki

Przenośny odtwarzacz – tego właśnie potrzebowałeś. Szpule wczepiają się w urządzenie z satysfakcjonującym kliknięciem. Taśma wsuwa się za magnetyczny czytnik.

Odtwórz taśmę.

Nie tak szybko. Gdzieś między PPWR a Le Cycle nasz porucznik wysiada ze swojej kineemy. Wita go świeży, chłodny wiatr. Masz przeczucie, że powinien tu być. Posłuchaj tego razem z nim.

Nie tak szybko. Porucznik jest gdzieś tam. Coś robi. Masz przeczucie, że powinien być przy tym obecny. Posłuchaj taśmy razem z nim.

Wyciągnij taśmę.

Kiedy wyciągasz taśmę, odtwarzacz przestraja się znów na wesołe radio i zaczyna pluć bitami niczym w piątkowy wieczór.

Nagły kontrast wydaje się dziwaczny. Nietaktowny wręcz.

Nie odtwarzaj taśmy. [Schowaj odtwarzacz].

Odtwórz taśmę.

Wciskasz przycisk „Commencer” i taśma zaczyna się przesuwać. Powietrze wypełnia trzask zakłóceń i odgłosy pracy maszyn...

„To nie jest Revachol” – słychać męski głos. „To jakaś jebana wiocha. Tylko krów na ulicach brakuje”. Kolejny głośny jazgot. Odgłos jakiejś maszynerii.

„Port” – mówi porucznik, wyciągając notatnik. „To odgłos, jaki wydają kvalsundzkie żurawie”.

Ma rację.

Znów zakłócenia. „Jak już skończymy z tym gównem, rozpierdolę tu wszystko jak żołnierz apokalipsy. Pozabijam, co się nawinie, łącznie z psami i kurami...”

„Wynajmę pokój, Korty, naprawdę ładny...” – tu fragment jest niezrozumiały. „W dupie to mam. Dość tego, kurwa. Nie wyrabiam mentalnie”.

„Rozpierdolę ich wszystkich, zgwałcę tę discopizdę na ladzie w barze. No wiesz, tę tańczącą kurwę, co mieszka na piętrze. Jak w Co Hoi”.

„Nigdy nie pozbyłem się tego posmaku...”. Kliknięcie, później cisza. Reszta taśmy jest pusta.

Porucznik wciska przycisk „Arrêter” na twoim odtwarzaczu. Taśma przestaje się obracać.

„Co sądzisz?”

„Wydaje się raczej autentyczne. To chyba nagranie z ich krótkofalówek zmontowane tak, żeby brzmieć bardziej obciążająco. Brzmiało to, jakby był na patrolu wokół murów portu”.

„Zgadzam się. Brzmiało to też, jakby był nietrzeźwy”.

„A jednak...” – porucznik spogląda na taśmę. Znasz już to spojrzenie. Jest podejrzliwe.

Dzieje się tu więcej, niż zdajemy sobie sprawę.

„Ale powiedział, że to zrobi. Nie da się wmontować komuś słów w usta”.

„To prawda, ale...” – porucznik spogląda na taśmę. Znasz już to spojrzenie. Jest podejrzliwe.

„Według mnie brzmiał dość zwyczajnie. Po prostu trochę rozładowywał emocje”.

„Tak” – mówi bez przekonania. „To była tylko zwykła gadanina” – porucznik spogląda na taśmę. Znasz już to spojrzenie. Jest podejrzliwe.

„Kim jest ten Korty?”

„»Korty« może być skrótem od »Kortenaer«. Jeden z pozostałych najemników, ten, do którego mówił. Trzecia osoba przekazywała pewnie sygnał”.

„Podejrzewam, że to jeden z pozostałych najemników. Ten, do którego mówił. Jego przyjaciel?”

Złe wieści

„No dobra. Co teraz?” (Zabierz taśmę).

„Chyba mamy kilka nowych pytań do Klaasje, nie uważasz?” – rozgląda się. „To zdaje się przeczyć jej zeznaniom. Przynajmniej w pewnym stopniu”.

„Co tam było na samym końcu? Cisza?”

„Koniec nagrania”.

„Co to jest Co Hoi?”

„Wieś na Isoli Samarskiej, w Południowym Safre. Graad popełniał tam zbrodnie wojenne. Właśnie takie, o jakich mówił”.

Konflikt w Południowym Safre to trwająca do dziś wojna zastępcza między Graadem i Safre. Piekło trwa tam od 12 lat, codziennie dzieją się kolejne potworności. Głównie za sprawą Graadu.

„Myślisz, że tam był?”

„Nie. Nie było tego w tatuażach. Według nich służył na Semenine. Podejrzewam, że Co Hoi to po prostu w języku najemników synonim zbrodni wojennych”.

Symbol zachowań typowych dla żołnierza apokalipsy w środowisku cywili.

„Kto wie? Może odpowiedź kryje się w tatuażach. A może Co Hoi to po prostu dla najemników synonim zbrodni. Rzezi”.

Gdzieś między PPWR a Le Cycle nasz porucznik wysiada ze swojej kineemy. Wita go świeży, chłodny wiatr. Masz przeczucie, że powinien tu być. Posłuchaj tego razem z nim.

Porucznik jest gdzieś tam. Coś robi. Masz przeczucie, że powinien być przy tym obecny. Posłuchaj taśmy razem z nim.

Kvalsundzki żuraw w porcie. Jego krzyk przywodzi na myśl apokalipsę.

Przenośny odtwarzacz – tego właśnie potrzebowałeś. Szpule wczepiają się w urządzenie z satysfakcjonującym kliknięciem. Taśma wsuwa się za magnetyczny czytnik.

Wpatrujesz się w Wielki Megamiks Strzelecki. Gdybyś tylko miał odtwarzacz, mógłbyś włączyć taśmę Titusa.

Ta taśma wydaje się złowroga... Przemawiają na niej nieżywi. Szanuj taśmę!