Rozmowa · Matematyka wzrokowa

„Jasne, że ma. Wie pan, wiek to tylko liczba”.

„Tak. Ale w jego przypadku ta liczba jest wyższa niż czterdzieści pięć”.

„Tak, jasne. A jeśli nawet nie, to wiek jest w końcu tylko liczbą”.

„No nie wiem... Osiemdziesiąt? Sto? Rok? Nie wiem, co mam powiedzieć. Jaki wiek jest najbardziej żałosny?”

„No nie wiem... Rok? Dwa? Co mam powiedzieć? Ile lat ma policyjny noworodek, który nie pamięta, że jest gliną?”

„No nie wiem... Milion lat? Dwadzieścia jeden? Siedemnaście? Ile lat mają zwykle policyjne supergwiazdy?”

„No nie wiem... Dwadzieścia jeden? Siedemnaście? Szesnaście? W jakim wieku libido jest u mężczyzn najwyższe?”

„No nie wiem... Czterdzieści jeden? Czterdzieści pięć? Co mam powiedzieć? Jaki jest najnudniejszy możliwy wiek dla człowieka?”

Nie ma problemu, żadnego... Mój wiek. Myślę, że mam...

Tak?

Jestem stary. Niczym sędziwy mędrzec, który ogląda świat od trzystu lat.

No dobra, ale to raczej nie tak. Chcesz poznać prawdę?

Nie chcę o tym więcej myśleć.

Dobrze. Nie poszukuj prawdy. Kul się jak barbarzyńca, ty pięćdziesięcioośmioletni, dorosły dzieciaku.

No dalej. Nie obawiam się prawdy.

W drogę, do laboratorium!

Jestem zaraz po trzydziestce. Około trzech dyszek. Tylko że żyłem pełną gębą.

Twardy z ciebie zawodnik, ale nie masz trzydziestu lat. Chcesz poznać prawdę?

Boże. Nie mam pojęcia. Pewnie jestem w średnim wieku, ale... ale...

Chcesz poznać prawdę?

Możesz spytać którekolwiek z nich.

[Odrzuć myśl].