Rozmowa · Konceptualizacja

Pędzel – jest. Ciężki olej napędowy – jest. Pozostało tylko pomalować ścianę.

Pędzel w twoich rękach jest niczym naładowany rewolwer. Co nim zmalujesz, desperado? Do głowy przychodzi ci niejedno...

„ZAKAZ PARKOWANIA”

Przemówiłeś. Ściana będzie teraz milcząco powtarzać twój przekaz. Przez jakieś dziesięć lat, póki morskie powietrze nie zniszczy farby, tworząc kolejną warstwę miejskiego detrytusu.

„Bardzo poetyckie” – porucznik kiwa głową z uznaniem, ale jego słowa nie brzmią szczerze. „Prawdziwa poezja. Możemy wrócić do naszego śledztwa w sprawie morderstwa? Słyszałem, że jest jedno paskudne, które powinniśmy doprowadzić do końca”.

Niech ściana pozostanie pusta. Przynajmniej na razie. [Odejdź].

„KOCHAM CIĘ CUNO”

„STANIE SIĘ COŚ PIĘKNEGO”

„MATKA WSZYSTKICH ŚCIAN”

(Namaluj piktogram sprzed 3500 lat przedstawiający postać człowieka).

„RENÉ ŻYJE!”

„JEBAĆ POLICJĘ”

Porucznik spogląda na ścianę z konsternacją.

„Ale to my jesteśmy policją...”

„Tak. Jebać nas”.

„Ale dlaczego? Pracujemy po dwanaście godzin. Strzelają do nas, opluwają nas...”

Ha! Może jest ku temu jakiś powód!

„Ale nad czym my pracujemy? NAD PILNOWANIEM, ŻEBY WSZYSTKO BYŁO TAK, JAK JEST”.

„Hmm...” – tylko pomruk. Żadnej odpowiedzi.

Przemówiłeś. Ściana będzie teraz milcząco powtarzać twój przekaz. Przez jakieś dziesięć lat, póki morskie powietrze nie zniszczy farby.

Zachowaj to dla siebie.

„Racja, racja. Za późno, żeby to zmienić?”

Porucznik unosi brew i wzdycha.

Ściana wznosi się nad tobą wraz ze swoją niemożliwą do usunięcia wiadomością.

Przemówiłeś. Ściana będzie teraz milcząco powtarzać twój przekaz. Przez jakieś dziesięć lat, póki morskie powietrze nie zniszczy farby, tworząc kolejną warstwę miejskiego detrytusu.

„JAKI CIEŃ CZAI SIĘ TAM, UKRYTY PRZED WIELKIM BLASKIEM?”

„TO TAK NAPRAWDĘ JEST LUSTRO”