Rozmowa · PEWNEGO DNIA WRÓCĘ DO CIEBIE

Graffito pokrywa ślady walki, jaka się tu odbyła. Czuć je krwią i ciężkim olejem napędowym.

To była Cindy CZACHA.

Zdaje się, że była tu Cindy CZACHA.

Porucznik kuca i dotyka paliwa palcem.

„Albo jakiś inny chuligan. Wciąż świeże. Wczoraj tu tego nie było”.

Powrót...

„Czy to ma coś wspólnego z »Powrotem«, na który czekała Klaasje?”

„Możliwe. W Zachodnim Revacholu ktoś zawsze szepcze o »Le Retour«...” – odpowiada, przyglądając się ze zmrużonymi oczami napisowi. „To aerograffito przeznaczone dla koalicyjnych aerostatów przebywających w troposferze”.

Powrót do niej.

Powrót światła.

Nic nie mów.

Czy mówi to ten, który kiedyś powróci? A może ten, kto czeka?

„Czy to ma coś wspólnego z »Powrotem«, na który czeka Klaasje?”

Czy to ma coś wspólnego z „Powrotem”, na który czekała Klaasje?

Czego i do kogo, jak sądzisz? Czy mówi to ten, który kiedyś powróci? A może ten, kto czeka?

Czy to ma coś wspólnego z „Powrotem”, na który czeka Klaasje?

Świeża krew. Powrót do niej.

Zabarwiona na czerwono ropa lśni. Dzieło jest naprawdę świeże.

[Odejdź].

„Odsuń się, poruczniku”. (Podpal graffito zapalonym papierosem).

Olej natychmiast ulega zapłonowi, wydając z siebie złowrogi syk – powierzchnia liter rozbłyskuje jasnopomarańczowo. Z płonącej wiadomości unosi się czarny dym.

Co jeśli te słowa nie są kierowane do mieszkańców Martinaise ani nawet do koalicyjnych aerostatów nad miastem, a do kogoś będącego jeszcze ponad nimi...

Nic nie mów. Wpatruj się ponuro w płomienie.

Porucznik cofnął się o mały krok. Przygląda się twojej twarzy oświetlonej płomieniami i kiwa głową w milczeniu. Po chwili płomienie przygasają...

Płomienie ogrzały i jego. W zupełnie dobry sposób.

„Ruszajmy na tę wyspę”.

Płomienie powoli przygasają, paliwo ulega wyczerpaniu. Powietrze wciąż czuć mazutem. I wiosną.

„Pora rozwiązać tę sprawę. Musimy koniecznie przyjrzeć się bliżej temu oknu w pokoju Klaasje”.

Płomienie ogrzewają ci twarz. Po chwili zrywa się zimny wiatr i ogień przygasa...

CZAS UDAĆ SIĘ NA WYSPĘ.

Czas rozwikłać tę sprawę. Kolejnym logicznym krokiem byłoby iść na górę, do pokoju Klaasje. Uważnie obejrzeć to okno.

„MARTINAISE POD BUTEM POLICJI”.

„BOŻE, IDĘ DO CIEBIE”.

„DISCO ELYSIUM”.

Podpal graffito zapalonym papierosem.

Czuję ciężki olej napędowy.

„I krew. Może nawet jest tam twoja?”

Ciężki olej napędowy. Czy on nie jest... łatwopalny?

O nie. Nie. Nie, nie, nie. To zły pomysł.

Dobra. Przepraszam. Uf, mało brakowało.

Co ty kombinujesz, złota rączko?

Mógłbyś kupić fajki, zapalić jednego i nim rzucić w napis. No wiesz, żeby sprawdzić, co się stanie. Czy jest łatwopalny. Tak będzie lepiej. Bezpieczniej.

I krew. Może nawet jest tam twoja? Wygląda, jakby litery stworzono z tej mieszanki za pomocą wielkiego mopa...

Zdaje się, że Cindy CZACHA znalazła w końcu słowa do swojego arcydzieła.

Porucznik kuca i dotyka paliwa palcem.

„Tak, na to wygląda. Wciąż świeże. Wczoraj tu tego nie było”.