Rozmowa · Percepcja (słuch)

Sucha trawa trzeszczy ci pod stopami, kiedy się zatrzymujesz. Gdzieś w oddali skrzydła ptaków dotykają nieruchomej powierzchni morza...

[Przestań słuchać].

Co to za trzepotanie?

Stado przepiórek zrywa się do lotu. Jest już ponad sto metrów stąd... sto dwa... sto pięć...

A pod przykrywką tego trzepotu...

Na wysepce? Prawie nie ma wiatru, deszcz cicho stuka o trzciny. Sitowie kołyszące się na wodzie. Ocierające się o siebie, wyschnięte od dawna liście. Łagodne krople wody...

Jak ciche strojenie się orkiestry przed wykonaniem jakiegoś wielkiego dzieła.

Niezmiernie ważnego dla nielicznych słuchaczy.

Na wschodzie...

Odległy ryk miasta, ulotny jak dzisiejszy sen. Bliżej – odgłos piasku. Przeciekająca przez niego woda odpływu. Ptak czyszczący pióra.

Krople dziwnie cicho uderzają w oddali o powierzchnię wody, tworząc na niej kręgi...

Śnieg opada na wodę, topniejąc bezszelestnie.

Na wprost...

Niski pomruk. Powietrze powoli przepływa przez beton jak przez pudło, jego prastare szczeliny i pęknięcia. Rezonując wśród pustki. W wielkim budynku.

A co się kryje w ciszy?

Col Do Ma Ma Daqua.

Jesteśmy bardzo daleko... Daleko na zachodzie.

Nie, wydawało ci się tylko. Nie da się usłyszeć takich rzeczy.

Drgnienie. Dźwięk, który chce się rozlec, ale nie ma go jeszcze na świecie.

Słyszysz drgnienie jakiejś kończyny, niewyczuwalny niemal tik...

A dalej... Jeszcze na północ...

Powietrze wydostaje się przez okno bunkra. Niewiele można znaleźć w środku. Wiatr pieszczący kwiaty na łące? Absolutna cisza. Nieruchome trzciny. Nieruchome sitowie.

Płatek śniegu opada na wygaszone ognisko. Psss...

Kropla deszczu uderza o poczerniałe polano z wygaszonego ogniska.

„Kim...”

„Tak?”

Wszelkie dźwięki znienacka znikają. Ból strzela ci z prawej nogi do podbrzusza...

„Zauważyłeś, jaka tu panuje cisza?”

„Zauważyłem. To dlatego się zatrzymaliśmy?”

„Przepraszam. Chodźmy”. [Odejdź].

„Mhm. Poczekaj. Muszę posłuchać jeszcze jednej rzeczy”.

Porucznik kiwa głową w milczeniu.

„Ależ jest kurewsko cicho na tej wyspie”.

„Tak. To dlatego się zatrzymaliśmy?”

„Naprawdę jest cicho na tej wyspie”.

W tym momencie słabeusz przerwałby, żeby pomyśleć o bólu strzelającym mu z prawej nogi do podbrzusza. Ale nie ty. Ty skupiasz się na tym, jak...

„Trochę... boli. Może bandaż się przesunął?”

„Może tak być. To dlatego się zatrzymaliśmy?”

„Nie, słuchałem jednej rzeczy”.

Na zachodzie...

Cichy syk, morskie powietrze owiewa igły drzewa sosnowego.

„Cuno...”

„Co?”

Wszelkie dźwięki znienacka znikają. Ból strzela ci z prawej nogi do podbrzusza...

„Trochę... boli. Może bandaż się przesunął?”

Spogląda na ciebie, mrużąc oczy. „To dlatego żeśmy stanęli? Żebyś mi tu pieprzył o bandażu?”

„Nie, słuchałem jednej rzeczy”.

Dzieciak wzrusza ramionami i głośno pociąga nosem. Potem zapada cisza.

„Przepraszam. Chodźmy”. [Odejdź].

„Naprawdę jest cicho na tej wyspie”.

Wzrusza ramionami. „Upiorna wysepka. Takie rzeczy się na nich dzieją. Gówniana cisza”.

„Mhm. Poczekaj. Muszę posłuchać jeszcze jednej rzeczy”.

„Ależ jest kurewsko cicho na tej wyspie”.

„Kurewsko upiorna, ta. Tak właśnie jest”.

„Zauważyłeś, jaka tu panuje cisza?”

„Taaa. Upiorna wysepka. Takie rzeczy się na nich dzieją. Gówniana cisza”.

W tym momencie słabeusz przerwałby, żeby pomyśleć o bólu strzelającym mu z prawej nogi do podbrzusza. Ale nie ty. Ty skupiasz się na tym, jak...

[Otwórz oczy, przestań słuchać].

Wielki duch powietrza wstrzymuje oddech.

Na wysepce? Prawie nie ma wiatru, tylko śnieg cicho opadający na trzciny. Sitowie kołyszące się na wodzie. Ocierające się o siebie, wyschnięte od dawna liście.