Rozmowa · Zręczne palce

Łańcuch niknie pod powierzchnią oceanu. Łączy wyspę ze składem zaopatrzeniowym na brzegu.

Jakim wrogiem?

Wrogiem Komuny Revacholskiej.

Przyszłości. Wrogiem ludzkości.

Wrogiem szaleństwa. Obłędu. Apokalipsy, jaka się tu odbywa.

Nie bądź zbyt skory, aby witać tego wroga, kawalerze o mrocznym sercu. Był to bowiem również wróg Revacholu.

Po co?

Porucznik spogląda na umieszczony wysoko mechanizm. „Ach, tak. Na to wygląda”.

Chłopak wpatruje się w mechanizm. „Kurewsko zajebisty łańcuch”.

Żeby można było sprowadzać tu zapasy. Amunicję i paliwo. Można też go podnieść i zamknąć zachodnią część Zatoki Revacholskiej.

„Zamknąć przed kim?”

„Przed wrogiem” – spogląda przed siebie. „Wrogiem Komuny Revacholskiej. Ten fort morski był, zdaje się, fortyfikacją rewolucjonistów...”

[Zakończ myśl].

To by znaczyło, że w pewnym sensie przedostałem się przez drzwi magazynu.

W gruncie rzeczy to nie. Przykro mi.

Zamknąć przed kim?

Przed wrogiem.

„To by znaczyło, że w pewnym sensie przedostałem się przez drzwi magazynu”.

„W gruncie rzeczy to nie. Nie znaczyłoby”.

Ma rację.

„No nie wiem, świnio, nie wygląda to, jakbyśmy byli za drzwiami. Takie tam moje trzy reále”.

„Jak myślisz, do czego był używany?”

„Może do transportu na wyspę amunicji? I zapasów. Można też zamknąć zatokę poprzez uniesienie łańcucha”.

Jako środek obronny chroniący tę część akwenu.

„A skąd ma to Cuno wiedzieć, kurwa?” – wzrusza ramionami. „Cuno by po nim ściągał na wyspę różne gówno”.