Rozmowa · Drzwi (nie do otwarcia)

Składu strzegą stare, zniszczone przez żywioły drzwi. Wiatr usypał przed nimi piaskową wydmę. Drzwi nie otwierano już od dłuższego czasu. Widzisz klamkę.

„Czy dało się z tej budowli oddać nasz strzał?”

„Stąd w kierunku Whirling? Nie sądzę...” – spogląda na południowy wschód i dmucha w palce. „Na drodze stoi kościół”.

Otwórz drzwi.

Nie powiodło się. Nie odniosłeś sukcesu. To niemożliwe. Te drzwi się nie otwierają. Są nie tylko zamknięte, ale i zablokowane.

„Jak sobie chcecie, drzwi”. [Odejdź].

Tak. Tak będzie lepiej. Nawet nie umiesz sobie wyobrazić, jak głęboka jest królicza nora, do której mógłbyś inaczej wpaść.

Hm. Ciekawe, co jest w środku. Jak się tam dostać?

Porucznik wzrusza ramionami. „Nie wejdziemy tam”.

„No nie żartuj, dostaliśmy się nawet do kontenera Zakrzywiającego Światło Gościa, a tu niby nam się nie uda?”

„Po prostu musisz pogodzić się z faktem, że nie jesteś w stanie otworzyć każdych napotkanych drzwi”.

Nie, nie. Jak dotąd otworzyliśmy wszystkie drzwi. Tym się zajmujemy. Otwieraniem drzwi. Jesteśmy gliniarzami, to nasza umiejętność. Nawet Evrart wiedział, że tak właśnie działamy.

„Nie godzę się na to. Te drzwi mogą być ważne dla śledztwa”.

„Spokojnie. Nikt się tam nie ukrywa. Jeśli nie możemy ich otworzyć, to inni też nie mogą – a to oznacza, że nie mogli tam wejść”. Spogląda na drzwi ze zrezygnowanym uśmiechem.

Możesz przynajmniej myśleć o ich otworzeniu. O otwieraniu drzwi w ogóle – są w końcu fundamentalnym elementem twojego życia. Może będzie z tego jakaś korzyść?

„Ale od tego jestem. Obaj od tego jesteśmy”.

„Tak, rozumiem cię, też lubię otwierać drzwi, ale te są po prostu zupełnie zepsute, a my nie mamy środków niezbędnych do ich otwarcia”.

„No dobra. Mogę z tym żyć”. (Pogódź się z tym).

„Masz jakieś inne wyjście? Niezaakceptowanie tego nie sprawi, że pojawi się tu oddział strażaków...” Spogląda na drzwi ze zrezygnowanym uśmiechem.

Spokojnie – myśli. Nikogo tam nie ma. Jeśli my nie możemy ich otworzyć, to inni też nie.

Nie, nie. Jak dotąd dostaliśmy się przecież wszędzie. Tym się zajmujemy. Otwieraniem drzwi i przechodzeniem. Jesteśmy gliniarzami, to nasza umiejętność.

„O czym ty mówisz? Wchodzimy... no... gdzie zechcemy”.

Nie da się. Tych drzwi nie da się otworzyć...

NIGDY.

Możesz przynajmniej myśleć o ich otworzeniu. O otwieraniu drzwi w ogóle – są w końcu fundamentalnym elementem twojego życia. Może będzie z tego jakaś korzyść?

Szarpiesz przez chwilę za klamkę, po czym opierasz się o drzwi całym ciężarem ciała – ani drgną. Nie dość, że są zamknięte, to jeszcze zablokowane.

[Odejdź].

Co to w ogóle jest?

„To wojskowy obiekt – jakiś rodzaj magazynu serwisowego”.

„Służący do serwisowania czego?”

„Pewnie czegoś, czego od dawna już tam nie ma” – stwierdza porucznik, spoglądając na znajdującą się przed nim przygarbioną, betonową ropuchę.

Może serwisowano tu aerostatyczny, unoszący się w powietrzu okręt wojenny? Albo były tu umocnienia, jak fort morski w zatoce.

Betonowa budowla wygląda na wojskową. Liczy sobie co najmniej pięćdziesiąt lat, ale jest mocna.

Serwisowano tu aerostatyczny, unoszący się w powietrzu okręt wojenny? Albo były tu umocnienia, jak fort morski w zatoce?