Rozmowa · Materac sprężynowy

W rogu leży zatłuszczony, stary materac sprężynowy.

Może by tak się zdrzemnąć? Tylko przez godzinkę... [Idź spać]

„Może lepiej wrócimy na kontynent? Tam wypoczniesz – zasłużyłeś sobie”.

„Co, zamierzasz... zamieszkać na tej jebanej wyspie?” – pyta, krzyżując ręce na piersi. „Idź spać we własnym łóżku”.

Właściwie to może na lądzie jest lepiej? W twoim własnym łóżku. Tu robi się coraz mniej przyjaźnie.

Poza tym co, jeśli znowu się stanie zła rzecz?

Odwracasz się do betonowej ściany. Tu, w kącie, jest nieco ciemniej. Leżysz w nim niczym pies...

Nie docierało do ciebie, jak bardzo jesteś zmęczony. Twoje ciało nie jest bynajmniej wyleczone...

Zwiń się w kłębek, przyciskając kolana do klatki piersiowej.

Koc wydaje się zimny. Jak zresztą całe pomieszczenie: chłodne i betonowe. Mijają minuty. Może pół godziny? Szum morza zza ścian staje się coraz odleglejszy. Zamykasz powieki. Aż wreszcie...

Aż wreszcie?

Czujesz, jak wstajesz wśród mroku. Tuż obok materaca. Z ciemności powoli wykluwa się cały świat. Jest wieczór...

Śpij.

Zwiń się w kłębek, przyciskając kolana do klatki piersiowej.

Zwiń się w kłębek, przyciskając kolana do klatki piersiowej.

Odwracasz się do betonowej ściany. Tu, w kącie, jest nieco ciemniej. Leżysz w nim niczym pies...

Nie docierało do ciebie, jak bardzo jesteś zmęczony. Twoje ciało nie jest bynajmniej wyleczone...

Podciągnij sobie kolana pod brodę.

Koc wydaje się zimny. Należy do kogoś innego, jak z resztą całe to chłodne i betonowe pomieszczenie. Szum morza zza ścian staje się coraz odleglejszy. Zamykasz powieki.

Śpij.

Nie czas na odpoczynek. [Odejdź].

„Tak. Masz rację. Jeśli będziesz potrzebował odpoczynku później, to nie będę miał nic przeciwko temu”.

Nie musisz być bohaterem.

„Fajnie, jak chcesz. Cuno ma na to wyjebane”.

W rogu leży zatłuszczony, stary materac sprężynowy. Pod ciężką karakułową kapą widać świeżą pościel.

„Moja oferta jest wciąż aktualna” – stwierdza, wyglądając na zewnątrz przez okno bunkra. „Skorzystaj z niej – wyglądasz kiepsko”.

Łóżko wygląda zapraszająco w tych okolicznościach. W środku jest o wiele cieplej niż na zewnątrz...

„Powtórzę się – Cuno nie zamierza wlec twoich zwłok z tej wyspy na własnym grzbiecie, więc może byś tak się, kurwa, przespał?”

Wygląda naprawdę zapraszająco w tych okolicznościach. W środku jest o wiele cieplej niż na zewnątrz...

W rogu, na stosie książek w miękkich okładkach, leży zatłuszczony, stary materac sprężynowy. Pod wytartym karakułowym kocem widać białe prześcieradło i poduszkę.

„Ktoś tu mieszka na dziko” – stwierdza porucznik, przyglądając się łóżku. „Pościel jest świeża. Niedawno prana”.

„Jak bardzo niedawno...?”

Nagły rozbłysk bólu każe ci się skrzywić i przerwać w pół słowa.

„Wiesz, oficerze...” – spogląda na ciebie z odrobiną zaniepokojenia. „Możesz tu chwilę odetchnąć, jeśli jesteś zmęczony. Będę czuwał. Przyda ci się odrobina wypoczynku przed tym, co nas czeka”.

Przebijasz się słowami przez gęsty niczym melasa ból i kończysz wypowiedź, nie słysząc jednak nawet, co mówisz.

„Widać tu ślady czyjejś byt...”

„Czy myślisz, że ten, kto tu spał...”

„Patrz na to. Ktoś się tu zabunkrował” – stwierdza chłopak, wskazując ręką łóżko. „Cuno wie, bo wygląda to jak jego miejscówka”.

„Jak bardzo niedawno...?”

Nagły rozbłysk bólu każe ci się skrzywić, zamiast wypowiadać słowa.

„Hej... Cuno nie chce urazić twoich uczuć, ale wyglądasz jak gówno. Może lepiej połóż się do łóżka – żeby wydobrzeć. Zanim wykitujesz”.

Przebijasz się słowami przez gęsty niczym melasa ból i kończysz wypowiedź, nie słysząc nawet jej treści.

„Czy myślisz, że ten, kto tu spał...”

„Widać tu ślady czyjejś byt...”

Przyjrzyj się pościeli.

Rzuca się w oczy, bo jest świeżo wyprana.

Ktoś tu pomieszkiwał na dziko. Zupełnie niedawno. Ogniowy facet, o którym mówili bliźniacy?

Hm, ciekawe czy...

Nagły rozbłysk bólu każe ci przerwać myśl i się skrzywić.

W gruncie rzeczy mógłbyś tu odpocząć, jeśli jesteś obolały... Ktoś tu w końcu sypiał. Powinno się dać.

Materac jest wilgotny, ale pościel wydaje się bardziej kusząca niż ból i wyczerpanie. Nie jest tu też zbyt zimno...

Przebijasz się z tą myślą przez gęsty niczym melasa ból, nie skupiając się na nim zanadto.

Jak bardzo niedawno...?

Czy ten ktoś wciąż może...?

Ktoś tu pomieszkiwał na dziko. Zupełnie niedawno.