Rozmowa · Materiał do czytania

Tanie książki w papierowych oprawach, fantastique i powieści detektywistyczne, „Zwierzęce przygody”, magazyn dla inżynierów elektryków i międzynarodowy thriller. Ponadto miękka pornografia i kilka powieści historycznych z minionego stulecia.

„Książki o teorii krytycznej... Co to twoim zdaniem znaczy?”

„Przypominam, że nie jestem filozofem. Ale osoba, która tu mieszkała, ma jakieś wykształcenie. I szczególny zakres zainteresowań”.

Ciekawe...

„Osoba, która tu mieszkała, ma jakieś wykształcenie. I szczególny zakres zainteresowań”.

[Odejdź].

„Książki o teorii krytycznej... Co to twoim zdaniem znaczy?”

„Cuno ma na to wyjebane. Cuno się nie szprycuje książkami. Próbowali mnie nimi szprycować, nauczyciele i tacy tam...”

A więc mamy tu włóczęgę i miłośnika teorii krytycznej... Ciekawe.

Czy cokolwiek z tego wydaje się nietypowe?

O tak. Pod łóżkiem znajduje się dość obszerny zbiorek traktatów o teorii krytycznej, czyli ponura, zniechęcająca do życia lewicowa literatura publikowana przez małe wydawnictwa jak Abattoir Firm czy Ousia. Nie sposób to nazwać lekką lekturą.

„Patrz, Kim. Nudziarskie bzdety dla ludzi, którzy nie umieją wziąć spraw w swoje ręce”.

„Ousia...” – wymawia wyraźnie. „Wygląda na to, że nasz maruder miał pod ręką odpowiednią literaturę – na wypadek, gdyby potrzebował ideologicznego wsparcia”.

Jak zwykle nie reaguje na polityczną agitację.

„Patrz, Kim. Książka. Lewicowa. Nie mam jak tego skomentować. A ty?”

„Patrz, Kim. Potężna komunistyczna teoria. Naukowa i prawdziwa”.

„Patrz, Kim. Wariacki komunistyczny bełkot”.

„Patrz, Cuno. Potężna komunistyczna teoria. Naukowa i prawdziwa”.

„Taa... taa...” – kiwa głową z miną mędrca. „Facet się szprycuje książkami. Nie potrafi żyć bez działki. Cuno widział już takie przypadki. Cuno nigdy nie zacznie ćpać tego hjelmdallowego gówna...”

Pewnie wciągnął się już w to hjelmdallowe gówno. Dzieciak w jego wieku... To najlepszy wiek na hjelmdallowanie.

„Patrz, Cuno. Nudziarskie bzdety dla ludzi, którzy nie umieją wziąć spraw w swoje ręce”.

„Patrz, Cuno. Wariacki komunistyczny bełkot”.

„Patrz, Cuno. Książka. Lewicowa. Nie mam jak tego skomentować. A ty?”

Hmm. Wariacki komunistyczny bełkot.

Żadna z książek nie dała się sprowokować twoją zaczepną wypowiedzią.

Ciężko jest wszcząć porządną kłótnię, kiedy twój partner zostaje postrzelony i jesteś sam jak palec.

Hmm. Potężna komunistyczna teoria. Naukowa i prawdziwa!

Hmm. Książka. Lewicowa. Nie mam jak tego skomentować. Może ktoś inny?

Hmm. Nudziarskie bzdety dla ludzi, którzy nie umieją wziąć spraw w swoje ręce.

O tak. Pod łóżkiem znajduje się dość obszerny zbiorek traktatów o teorii krytycznej, czyli ponura, zniechęcająca do życia lewicowa literatura publikowana przez małe wydawnictwa jak Abattoir Firm czy Ousia. Nie sposób to nazwać lekką lekturą.

„Patrz, Kim. Książka. Lewicowa. Nie mam jak tego skomentować. A ty?”

„Ousia...” – wymawia wyraźnie. „Nauki humanistyczne. To się rzuca w oczy. W Zachodnim Revacholu niewiele jest już literatury dotyczącej teorii krytycznej...”

Nie dał się sprowokować twoją zaczepną wypowiedzią.

Czy nie było tego trochę w pokoju studenta komunisty?

„Dzieciaki lubią takie rzeczy. W pokoju studenta było tego pełno. W apartamentowcu”.

Kiwa głową. „Tamten student rzeczywiście miał taką literaturę. Ale to i tak rzadko spotykany widok”.

Małe książeczki wydają się nieistotne w porównaniu z przykrywającym je, olbrzymim stosem frywolnych materiałów służących beztroskiej rozrywce.

„Student w apartamentowcu też chyba trochę tego miał”.

„No cóż, zgadza się. Tamten student miał taką literaturę”.

Zachowaj to dla siebie.

Bardzo wraca do łask. Bo w końcu...

„Patrz, Kim. Wariacki komunistyczny bełkot”.

„Ousia...” – wymawia wyraźnie. „Zgadza się – nauki humanistyczne. To się rzuca w oczy. W Zachodnim Revacholu niewiele jest literatury dotyczącej teorii krytycznej...”

„Patrz, Kim. Nudziarskie bzdety dla ludzi, którzy nie umieją wziąć spraw w swoje ręce”.

„Patrz, Kim. Potężna komunistyczna teoria. Naukowa i prawdziwa”.

„Patrz, Cuno. Książka. Lewicowa. Nie mam jak tego skomentować. A ty?”

„Taa... taa...” – kiwa głową z miną mędrca.

Nie ma pojęcia, co to znaczy.

Czy nie było tego trochę w pokoju studenta komunisty?

Zachowaj to dla siebie.

Małe książeczki wydają się nieistotne w porównaniu z przykrywającym je, olbrzymim stosem frywolnych materiałów służących beztroskiej rozrywce.

„Dzieciaki lubią takie rzeczy. W pokoju studenta było tego pełno. W apartamentowcu”.

„Mhm, taaa. Fajnie. Detektywistyczne gówno” – sprawia wrażenie zagubionego i nie wie, co powiedzieć.

„Student w apartamentowcu też chyba trochę tego miał”.

„Mhm, taaa. Fajnie. Detektywistyczne gówno” – sprawia wrażenie zagubionego i nie wie, co powiedzieć.

Teoria krytyczna bardzo wraca do łask. Bo w końcu...

„Patrz, Cuno. Wariacki komunistyczny bełkot”.

„Patrz, Cuno. Potężna komunistyczna teoria. Naukowa i prawdziwa”.

„Patrz, Cuno. Nudziarskie bzdety dla ludzi, którzy nie umieją wziąć spraw w swoje ręce”.

Hmm. Nudziarskie bzdety dla ludzi, którzy nie umieją wziąć spraw w swoje ręce.