Rozmowa · Wewnętrzne imperium

Dziwne uczucie, tak patrzeć w wodę. Może po prostu powinieneś ruszyć do morza? Zostawić wszystko i w nie wejść...

Z butelką w ręku.

[Potrząśnij głową].

Z butelką w ręku?

Zawsze.

Czemu?

Może ktoś tam jest? Czeka na ciebie pod wodą.

Tam, gdzie zawsze.

Przy wypożyczalni wideo na rogu. Przy skrzyżowaniu...

Pachnie tutti frutti i zdradą.

Kochanie. Wiesz, że to będzie bolało.

Ale jest zimne...

Tak. Zimne i nieruchome. Ale miłość jest ciepła niczym wnętrze jej ust.

Nie, nie, nie, nie...

Tak, tak, tak, tak.

Nie, nie. Nie zaczynamy z tym. Nie teraz. Nie tym razem. Ta myśl dobiegła końca.

Tak, poproszę...

O tak, kurwa. Rzuć się na głowę. Już całe dni minęły, od kiedy ostatnio o niej pomyślałeś. Tydzień...

Podnieś wzrok.

W nieruchomym lustrze zatoki widzisz odbicie Martinaise. Wysokie, zrujnowane gmachy sięgają w głąb wody niczym migoczące wieże. Wśród nich ubogie chatki. Sosnowe drzewa i ciężarówki. Wszystko do góry nogami...

Wysepki i słupki, niczym stopnie, wiodą ku wodzie, którą masz przed sobą. Ruszaj. Wejdź... Zbyt wiele minęło już czasu.