Rozmowa · Mózg gadzi

Tym razem sen jest litościwy, bracie. Niezbyt głęboki. Rozświetlony nieprzerwanym szumem morza za jego powłoką.

A kształt owada, jego cykliczny ruch niczym w modlitwie po prostu... trwa. To coś. Patrzy na ciebie. I ty. Dwie istoty stojące naprzeciwko siebie...

Nie, spokojnie, chłopie. To tylko wygodny mrok. Przerywany bólem w twoim ciele. Niczym jakimś odległym telegrafem.

Wystarczająco odległym, żeby przez moment jednak nie bolało.

Twój umysł też się leczy. Pracuje nad odzyskaniem dawnych kształtów.

Udało ci się. Rozwiązałeś sprawę.

Jakoś udało ci się od tego wszystkiego wywinąć... Od kościoła, od okna i tej złej książki w sklepie. Na półce. Dotarłeś tu. Przebyłeś zdrów morze czerni...

Co?

Nic. To tylko zagrożenia, które minęły gdzieś tam, na świecie. Złe wróżby z innego życia. Nie z tego. Zignorowałeś je. Dobrze. Sen daje siłę. Korzystaj z niego.

Przewróć się na drugi bok.

Robisz to wielokrotnie, aż w końcu pod kaptur, który cię skrywa, zaczyna zaglądać światło. Wdzierać się jak uparty karakuł. Z każdą sekundą więcej. Czas znów się z nim zmierzyć – ze światem. Na nowo...

[Otwórz oczy].

Przewróć się na drugi bok.

I jest tam jeszcze coś... jakieś uczucie. Łuk narysowany od nici. Coś małego, skorupiakowatego.