Rozmowa · Poznaczone drzwi

Przed tobą stoją ciężkie drzwi bez klamki pokryte dziesiątkami (o ile nie setkami) semeńskich amuletów. Wyglądają na zamknięte.

Wyważ drzwi.

Rzucasz się na drewniane drzwi i widzisz, że na futrynie pojawiło się niewielkie pęknięcie. Przebicie się na drugą stronę będzie wymagało powtórki, ale się udało...

„Chyba nie zamierzasz znowu spróbować?” – pyta porucznik, przyglądając ci się, jak stoisz milczący i zamyślony.

Rzuć się na drzwi, krzycząc: „Witam w Revacholu!”.

Drzwi drżą od uderzenia. Zawiasy trzaskają, panele pękają, a drzazgi rozpryskują się wokół, kiedy przebijasz się przez wejście i wpadasz w czający się za nim mrok.

Rzuć się na drzwi jeszcze raz. Bez słowa.

Rzuć się na drzwi, krzycząc: „Ręce do góry, i to już!”.

Rzuć się na drzwi, krzycząc: „Jebać system!”.

Rzuć się na drzwi, krzycząc: „Nie ruszać się, gnoje!”.

Rzuć się na drzwi, krzycząc: „Kurwa, ale boli!”.

„Co pan robi, panie władzo?!” – dobiega głos z drugiego pomieszczenia. Sprawia wrażenie zaniepokojonego – zaniepokojonego o twoje zdrowie.

Au, szlag! Co za kretyn wpadł na pomysł, żeby po prostu przebiec przez drzwi? Nie wiesz, że takie rzeczy bolą?!

Rozchodź to, synek! Przestań wić się jak robal, to nic takiego.

„Nie płacz, proszę, nie płacz...” (Klepnij się w twarz). „Nie chcę, żeby ktoś widział, jak płaczę!”

„Wszystko w porządku?” – porucznik robi krok w twoim kierunku i patrzy na ciebie z niepokojem. „Muszę przyznać, że to wyglądało... bardzo intensywnie i boleśnie”.

„Co tam się dzieje?!” – z głębi księgarni dobiega zdenerwowany, piskliwy głos. „Naprawdę próbuje pan wyważyć drzwi na zapleczu?”

„Ostrzegam pana! Proszę nie kusić duchów!” – słyszysz, jak cofa się z przerażenia. „Proszę nie kusić duchów, bo uszkodzi pan święte symbole na drzwiach!”

Wygląda to jednak, jakbyś drzwiom nie zrobił właściwie nic. Nadal stoją zamknięte na klucz, pokryte dziesiątkami małych amuletów i ozdób.

„Czy ja... Czy ja widzę krew?” (Potrzyj czoło).

„Boże...” (Spróbuj oddychać normalnie). „To naprawdę nie był za dobry pomysł, co?”

„Zasługuję na to. Moje ciało zasługuje na to cierpienie za bycie słabym i rozczarowującym”.

[Odejdź].

Może powinienem je wyważyć? Ale najpierw trzeba opracować strategię...

Właśnie tak, rozejrzyj się po otoczeniu. Jeśli ma ci się udać, musisz mieć solidny punkt podporu i odpowiednią postawę.

Rozejrzyj się wokół.

W pomieszczeniu panuje półmrok; jest zaśmiecone starymi akcesoriami fryzjerskimi, droga do drzwi jest jednak czysta.

A co z drzwiami?

Zbudowano je z mocnego kawałka drewna, stoją tam jednak od wieków – zawiasy są stare, pokryte brązową warstwą rdzy. Powinno dać się to zrobić.

Po pierwsze: przeanalizuj swoją postawę.

Spokojny oddech, napięte mięśnie tułowia. Dasz radę. Wysuwasz jeden bark naprzód – jesteś gotów wpaść na te drzwi niczym taran.

Otwórz drzwi kluczem.

Odrobina siły sprawia, że klucz obraca się w zamku. Panuje upiorna cisza. Drzwi otwierają się nieco, wpuszczając do pomieszczenia powiew chłodnego powietrza.

Czujesz, jak włoski na karku stają ci dęba, jak gdyby ktoś stał tuż za tobą.

W żołądku czujesz ulepioną z niepokoju gulę...

Dotknij swojego karku. Co to za uczucie?

Na zewnątrz wiatr z wyciem przetacza się nad zatoką. Budynek na Rue de Saint-Ghislaine stoi obok niczym pudełko zapałek. Ludzie w środku są jak drewniane patyczki gotowe lada chwila buchnąć płomieniem.

Panikująca kobieta chwyta swój naszyjnik tak mocno, że zostawia on ślad w skórze jej dłoni. Stojący kilka metrów dalej mężczyzna stoi znieruchomiały z kluczem w dłoni. Gdzieś w środku swoją pajęczynę snuje pająk.

„Yyy, Kim? Może ty powinieneś iść pierwszy...”

„To ty tutaj dowodzisz, detektywie” – odpowiada porucznik i wskazuje ci drzwi.

[Otwórz drzwi i wejdź].

Zapukaj do drzwi.

Słyszysz tylko echo... Nikogo tam nie ma.

Puste, mroczne echo...

A gdybyś tak... po prostu je wyważył?

Przed tobą stoją ciężkie drzwi bez klamki pokryte dziesiątkami (o ile nie setkami) małych, dziwacznych amuletów. Wyglądają na zamknięte.