Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Bezmyślne drogowe piractwo”.

„Jakiego typu auto to według ciebie było?”

„Myślę, że to była Linnea G22”.

Wydaje się być pod wrażeniem. „Tak, według mnie to całkiem prawdopodobne”.

„Chyba wiem, kto to mógł zrobić”.

Unosi brwi. „Tak?”

„To musiał być ktoś naprawdę czadowy i odważny”.

„To zawęża w jakimś stopniu krąg podejrzanych. Na szczęście nie jesteśmy funkcjonariuszami drogówki. Możemy zająć się na powrót naszym morderstwem?”

„Właściwie to może jednak nie wymaga to śledztwa”. [Odejdź].

„Chodźmy stąd. Dowiedzieliśmy się wszystkiego, czego mogliśmy”. [Odejdź].

Spróbuj wymyślić przekonujące wyjaśnienie, co mogło nakłonić kierowcę do działania.

Gdzieś w głębi swojej nasiąkniętej alkoholem duszy znajdujesz kilka wątków, które możesz spleść w historię.

„To mógł być tylko...” (Zrób dramatyczną przerwę). „Jacob Irw”.

„Mistrz TipTop Tournée?”

„Po tym, jak Jacob Irw utracił przedwcześnie w Fjordhammer swojego drogiego przyjaciela, również kierowcę, Alfiego Deletraza, zaczął desperacko gonić na torach wyścigowych śmierć. Ona jednak nie dawała się doścignąć”.

Porucznik cierpliwie wysłuchuje słów, które wydobywają się z twoich ust.

„Po tym, jak sfrustrowany zrezygnował, został pustelnikiem, kierowcą duchem, szukającym śmierci na ulicach Revacholu, po których pędził z ogromną prędkością...”

„...przeskakując nocą kanały?” – przerywa ci. „Gdybym był Jacobem Irwem, to nie jeździłbym po Martinaise. Tutejsze drogi są okropne”.

Zgaszony.

„Podsumowując: to barwna hipoteza, ale nie wierzę, aby to był Jacob Irw. Idziemy?”

Wymyśliłeś bardzo poruszającą historię. Niestety, jest też gówniana.

Nie szkodzi, uwielbiam gówniane historie.

No to ci się poszczęściło.

„Widzisz, Kim, było tak, że żona kierowcy zaczęła rodzić...”

Tak, dobrze. To jest naprawdę dobre.

Nie, to gówno.

„Pił właśnie z kumplami, kiedy dotarła do niego wiadomość, i, pędzony ojcowską dumą, wsiadł natychmiast do swojego couprisa i popędził do szpitala...”

„Tak, tak – tak właśnie mogło być. Dajmy już temu spokój. Nie pracujemy w drogówce”.

Skoro jest gówniana, to może nie powinienem jej opowiadać?

Za późno. Już ją opowiadasz.

Pokusa jest silna, ale ty – silniejszy.

„Nie, musimy znaleźć tego Jacoba Irwa, zanim dojdzie do tragedii”. (Przyjmij zadanie).

Wzdycha. „Jeśli musimy”.

Nie sądzę, żeby daleko w tym zaszedł – pociesza sam siebie porucznik.

„Kierowca powinien zostać stosownie ukarany”. (Przyjmij zadanie).

„Właściwie to nieważne. Potrzebuję więcej dowodów, żeby opracować listę podejrzanych”.

„Nie jesteśmy funkcjonariuszami drogówki. Możemy zająć się na powrót naszym morderstwem?”

„To musiał być ktoś niebezpieczny. Może wiąże się to jakoś z morderstwem?”

„Piractwo drogowe? Mam nadzieję, że nie – nie jesteśmy funkcjonariuszami drogówki. Możemy zająć się na powrót naszym morderstwem?”

„Tak, nie mam pojęcia. Kto mógł to zrobić?”

Porucznik wzrusza ramionami. „Nie jesteśmy funkcjonariuszami drogówki. Możemy zająć się na powrót naszym morderstwem?”

„To był chyba Coupris 40”.

„Nie mam pojęcia”.

„Właściwie ustalanie tego nie należy do naszych obowiązków”.

„No, wygłupy z najwyższej półki. Chcę poznać kierowcę i uścisnąć mu dłoń”.

„Nie obchodzi mnie to, zresztą to nie nasza sprawa”. [Odejdź].

„Masz rację” – prostuje się. „Wracajmy do naszego śledztwa w sprawie morderstwa”.

„Zdaje się, że komuś się bardzo spieszyło”.