Rozmowa · Retoryka

Tak, oczywiście. Jesteśmy na właściwym tropie...

Weź wdech.

Pachnie jak...

Czuję skrzynie i palety przywołujące na myśl rozległe place pełne zimowych sosen, mieszankę bardzo starych aromatów wchłoniętych przez włókna ciężkiego dywanu, ale także wszechobecną, lepką słodycz kojarzącą ci się z jakiegoś powodu z orzeszkami kola...

Myślisz sobie, że przydałoby się tu chyba porządnie posprzątać.

„No i co? Bardzo pachnie komunizmem w gabinecie przewodniczącego Związku?”

„Hmmm”.

Tymczasem Evrart Claire stuka w swoją maszynę do pisania, rozmyślnie ignorując twoją obecność.

Tymczasem mężczyzna za biurkiem stuka w swoją maszynę do pisania, rozmyślnie ignorując twoją obecność.

„Cicho, Kim, to detektywistyczna robota”.

Porucznik rzuca ci z ukosa ostre spojrzenie.

Gabinet? Jakieś miejsce na oficjalności? Mówi się tak? W powietrzu unosi się nieco kurzu, który może przyprawiać cię o uczulenie.

Gdzie jestem?

W ważnym miejscu. Jednym z ostatnich bastionów lewicy w Martinaise. Może to tu znajdziesz kogoś, kto pomoże ci się zorganizować?

Nie możesz jednak tak po prostu wyjść i zadać mu pytania. Powinieneś się najpierw przedstawić. Złożyć mu hołd. To nie byle kto.

Tymczasem mężczyzna słusznej postury stuka w swoją maszynę do pisania, rozmyślnie ignorując twoją obecność.

No, to miejsce wygląda bardzo obiecująco z ideologicznego punktu widzenia...