Rozmowa · Agentka nieruchomości

„Co znowu?” – pyta zniecierpliwiona ze skrzyżowanymi na piersiach rękami.

„Co pani tu robi?”

Wzdycha i rozgląda się. „Muszę przygotować ten lokal do wynajęcia, ale jak widać, poprzedni lokator zrobił tu niezły bajzel”.

„Ja też rozpierdalam różne rzeczy”.

„Ha!” – uśmiecha się agresywnie. „Zdaje się, że spędził pan zbyt wiele czasu pod przykrywką w jakimś zespole rockowym”.

To nie był komplement.

„Kto tu mieszkał?”

„Mieszkał tu jakiś dogorywający staruszek, który był niegdyś właścicielem firmy. Pomyślałby kto, że będzie go stać na czynsz...” – milknie, wahając się.

Jej twarz staje się nagle na krótką chwilę poważna. Ta opowieść nie miała szczęśliwego zakończenia.

„Ale to było kilka miesięcy temu. Nieważne. Jeszcze jakieś pytania, czy to już wszystko? Śpieszę się”.

„Karygodne. Kto tu mieszkał?”

„Wiedział chyba, jak się dobrze zabawić”.

„To wszystko, dziękuję”. [Odejdź].

„Nie ma za co” – odpowiada z uśmiechem i nieobecnym spojrzeniem – nie mogła się doczekać, aż sobie pójdziesz.

„Widziałem w głębi korytarza przejęte mieszkanie”.

„Och, to kolejna katastrofa. Były lokator jest nam winien czynsz za trzy miesiące – trzy! Zamknęliśmy mieszkanie i planowaliśmy zlicytować znajdujące się w nim przedmioty, ale...”

„I znowu – nie mam pojęcia, jak mogło dojść do tak głupich błędów, ale Ron, który miał zabezpieczyć drzwi, nie zamknął drzwi sąsiedniego mieszkania! A w ścianie działowej jest dziura!”

Ależ jest dziarska! Pewnie bierze jakieś umiarkowanie mocne stymulanty. Jak Preptide czy perykaninę.

„Dziura w ścianie – uwierzyłby pan?” – pyta, rozkładając ręce. „I oczywiście lokator uciekł ze swoimi rzeczami. Facet i pieniądze ulotniły się o tak!” – pstryka palcami.

To musiały być jakieś żałosne grosze.

Och, złości to ją. Ta niekompetencja.

„Moje pieniądze też się chyba ulotniły”.

„Z moich rąk pieniądze nie znikają. O nie, nie pozwalam na to”.

„To nie mogła być zbyt duża kwota. Te mieszkania wyglądają dość mizernie”.

„Te mieszkania są bardzo dobre! Cudowna architektura, widok na zatokę wart milion reáli, dobra wentylacja, sąsiedzi, życie, iskra... I są przystępne”.

„Mówię panu, Martinaise ma przyszłość – za kilka lat rozkwitnie dzięki artystom, twórcom i tym radiokomputerowym czarodziejom”.

Radiokomputerowi czarodzieje władają magiczną mocą ekonomiczną.

To tak jakby byli prawdziwymi czarodziejami, zdolnymi przywrócić życie martwemu rynkowi nieruchomości i tchnąć wigor w konta bankowe.

„Ale zaraz, co się stało z tą ścianą?” (Przejdź dalej).

„Niech mnie pan nie pyta, co się stało ze ścianą – nie mam pojęcia, skąd wziąć czas i środki, aby ją naprawić”.

„Oba mieszkania nie nadają się teraz do wynajęcia. Oba!” – wciąż kręci głową, a jej ręce z wypielęgnowanymi dłoniami są skrzyżowane na piersi.

„Kto mieszkał w przejętym mieszkaniu w głębi korytarza?”

„Czy nie jest trochę późno na pracę?”

„Jest na to za późno” – robi kilka głębokich wdechów i wydechów, po czym liczy do trzech. Zdaje się, że to jakaś specjalna technika panowania nad stresem. Po chwili kontynuuje...

„Wszyscy twierdzą, że agenci nieruchomości nic nie robią, a proszę – mamy środek nocy, a ja sprzątam czyjś bajzel”.

„Więc im szybciej to skończymy, tym lepiej” – ma na myśli ciebie – pora na następne pytanie.

Właściwie to wygląda na niesamowicie zmęczoną.

„Zadowolony? Nazywam się Marielle Charpentier i jestem przedstawicielką Towarzystwa Nieruchomości Martinaise. Nie włamałam się, ponieważ mam prawo tu przebywać. Mam klucze, widzi pan?” – pyta, potrząsając zestawem kluczy trzymanym w ręce.

O rany, ależ tutaj jest tych kluczy. Na pewno więcej niż dwadzieścia...

Mówi pogodnym głosem, choć ewidentnie cię nie znosi.

„Chce pan zobaczyć też mój dokument tożsamości? Prawo nie pozwala panu o to prosić, ale czemu nie? Pokazać też moje pozwolenie na pobyt?” – grzebie w swojej torebce i wydobywa z niej paszport w jasnej papierowej okładce.

[Odejdź].

Przyjrzyj się paszportowi.

W dotyku dokument sprawia liche wrażenie. Pod nijakim logiem miasta znajdują się słowa „Strefa Kontroli – Revachol”. Paszport zawiera zdjęcie, na którym ma krótsze włosy, oraz jej szczegółowe dane osobowe.

Bądź miły.

„Ładna fryzura”. (Oddaj jej paszport).

„Dziękuję” – wsuwa paszport z powrotem do swojej torebki. „Ma pan do mnie jakieś pytania? Za godzinę muszę być w centrum miasta”.

„Wygląda na to, że wszystko w porządku”. (Oddaj jej paszport).

„Niepotrzebny mi pani paszport, chcę tylko zadać kilka pytań”.

„W porządku, ale proszę się pośpieszyć” – wsuwa paszport z powrotem do swojej torebki i zerka na zegarek. „Za godzinę muszę być w La Delcie”.