Rozmowa · Wanna

Nie jest to najczystsza wanna na świecie, ale na pewno czystsza niż ty teraz.

Ach, ten zapach mydła wapniowego. Przypomina życie. W każdym razie bardziej niż twój odór.

Urządź sobie kąpiel.

Wanna powoli napełnia się wodą. Kusi cię.

Rozbierz się, zamknij oczy i się zanurz.

Woda nie wydaje się szczególnie czysta. Obok ciebie, niczym smutne kaczuszki, kołysze się kilka puszek po piwie. Chwilę się zastanawiasz, po czym pozwalasz swojej głowie się zanurzyć.

Chwila, opanuj się! Trzymaj głowę nad wodą, bo wszystkie te feromony, którymi spryskał cię Morell, przepadną.

Nie obchodzi mnie to. Chcę, żeby spowiła mnie woda.

Letnia woda przynosi ukojenie niczym płyn owodniowy.

Czujesz się miło i samotnie. I jesteś bardzo, bardzo zmęczony.

Zostaw puszki w wannie.

Puszki, jak twoje myśli, dalej się kołyszą, stukając czasem o ścianki wanny.

To tak naprawdę nie są nawet myśli. Po prostu różne odczucia, z których żadne nie jest na tyle jasne, żeby się na nim skupić.

Wyjdź. (Zakończ).

Linia wody opada, kiedy wstajesz. Jest ci teraz zimno. Ubranie przykleja się do twojej wciąż wilgotnej skóry.

Posiedź w wannie chwilę dłużej.

W miarę jak woda stygnie, twoje palce robią się blade i pomarszczone.

Co ty wyprawiasz? Nie jesteś jakąś jebaną rybą w zasranym akwarium. Czas się ruszyć.

Wyobraź sobie coś.

Widzisz ciało. Wciąż czujesz na sobie trupi zapach. Jedna kąpiel to za mało, żeby usunąć taki odór.

A potem... Domy wzdłuż wąskiej ulicy. Wypożyczalnia wideo. Mrok na krzywiźnie planety.

Wystaw puszki poza wannę.

Jesteś teraz w wannie sam na sam ze swoimi myślami. Ale to łatwiejsze, niż bycie z nimi sam na sam poza wanną.

Na wszelki wypadek trzymaj głowę nad wodą.

Woda jest ledwie ciepła, ale i tak przynosi ukojenie niczym płyn owodniowy. Obok ciebie, jak smutne kaczuszki, kołysze się kilka puszek po piwie.

Chcę spędzić resztę życia z aromatem trupa. Memento mori i w ogóle. [Odejdź].