Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Nie zapłaciłem jeszcze kierownikowi baru za szkody”.

„W takim razie powinieneś się tym zająć”.

„Chyba mam już pieniądze. To są pieniądze, prawda?” (Pokaż mu banknoty reáli).

Kiwa głową. „Też wynająłem pokój w Whirling. Bliżej miejsca zbrodni zamieszkać się nie da”.

Jest z ciebie dumny, że zebrałeś się w sobie i znalazłeś sposób na spłacenie tego, co byłeś winien.

„Ale nie mam pieniędzy...”

„Porozmawiajmy z nim mimo to. Funkcjonariusz MOR-u nie powinien spać na ulicy. Coś wymyślimy”.

Choć sytuacja mocno go frustruje, robi, co może, żebyś nie musiał czuć się jeszcze gorzej niż teraz.

„W takim razie muszę się zgłosić do kierownika baru”.

„Zajmij się tym. Będę na ciebie czekał jutro na dole”.

„Muszę chyba porozmawiać z kierownikiem baru o moim pokoju...”

„Dotąd starałeś się tego unikać”.

„Tak. Mój pokój wzywa”.

„Będziemy kontynuować śledztwo jutro rano”.

„Kontynuujmy jutro, skoro świt – punktualnie o 7:30. Będę czekał na dole”.

„Też wynająłem pokój w Whirling”.

„Znalazłem sobie miejsce do spania w wiosce. Tam spędzę noc”.

„Dobrze wiedzieć. Pojawię się tam, gdzie trzeba, rano. Skoro świt, punktualnie o 7:30”.