Rozmowa · Próg bólu

Czujesz coś. Jak rój brzęczących ci pod czaszką szerszeni. Dziwaczne łaskotanie, którego zapach możesz niemal poczuć.

[Odrzuć myśl].

Nie możesz – uczucie nie chce cię opuścić. Robi się coraz gorzej...

„Poruczniku, czujesz coś?”

„Nie. Co masz na myśli?”

„Nic. Umysł mi tylko płata figle”.

„Hmm...” – zerka w przód za łuk. „W każdym razie powinniśmy zachować ostrożność. Widziałem tam ślady stóp. I jestem pewny, że były świeże”.

„Też je widziałem. Ślady z wytartą na gładko prawą podeszwą”.

„Wygląda na to, że to nasza podejrzana – jeśli tu jest, to musimy dobrze przemyśleć następny krok”.

„Co masz na myśli?”

Odpowiada ściszonym głosem: „Kto wie, co zrobią Związek i Wild Pines, gdy zatrzymamy naszą podejrzaną? Uruchomimy wydarzenia, nad którymi nie będziemy mieli kontroli”.

Zakłócicie równowagę sił w Martinaise. Patowa sytuacja między firmą a Związkiem ulegnie destabilizacji.

Ta okolica w mieście jest jak skomplikowany, misterny mechanizm. Zakłóć jego działanie, a zacznie się rozsypywać. W niekontrolowany sposób.

Zachowaj spokój. Przeanalizuj szczegółowo całą sytuację.

„Myślisz, że cokolwiek się stanie, wpłynie to jakoś na naszych kryptozoologów?”

„Masz na myśli Morella? Kryptozoologia i śledztwo w sprawie morderstwa raczej nie są powiązane. Ale... Napięta sytuacja w mieście może wpłynąć na wszystkich”.

Jeśli zrobi się aż tak napięta, zoolodzy amatorzy mogą nie być w stanie wykonywać swojej pracy.

„Masz na myśli Lenę? Kryptozoologia i śledztwo w sprawie morderstwa raczej nie są powiązane. Ale... Napięta sytuacja w mieście może wpłynąć na wszystkich”.

„Znamy i prawdziwe zamiary Evrarta, i jego plan dla Martinaise. Co jeszcze możemy zrobić, jeśli chodzi o Związek?”

„Nie wiem... Jakieś drobnostki?” – na chwilę milknie. „Ale masz rację. Uzyskaliśmy od Związku wszystko, czego potrzebowaliśmy”.

Byłeś w tym wypadku bardzo, bardzo dokładny. Twoje palce myślą to samo.

„Wciąż nie znamy całego planu Evrarta. Co wiemy, powiedziałem Joyce. Może należałoby odwiedzić związkowca jeszcze raz?”

„Pozostawię to twojemu osądowi. Wiesz już, co myślę o takim przekazywaniu informacji. To niebezpieczne, ale...”

Ale nie może być niczego pewien. Może w jakiś sposób się przyda?

„Spotkaliśmy się z Joyce, ale nie powiedziała nam jeszcze, co wie. Chyba warto by się było dowiedzieć”.

„Zdecydowanie. Myślę, że ona coś wie – może o tych najemnikach. I wyniesie się stąd, gdy sytuacja wymknie się spod kontroli”.

„Nie spotkaliśmy się jeszcze z szefem Związku. Może powinniśmy przedtem odwiedzić port?”

„Masz rację – nie będzie na to czasu, gdy kostki domina zaczną się przewracać. Gdy tylko wyczują zagrożenie, odetną port na dobre”.

Ma rację. To miejsce jest jak forteca. Już teraz niemal nie sposób się tam dostać.

„Spotkaliśmy się z szefem Związku, ale nie wyciągnęliśmy z niego żadnych informacji. Może powinniśmy najpierw więcej z nim porozmawiać?”

„Masz rację – może i jest skorumpowany, ale wie o wszystkim, co dzieje się w Martinaise. Niewykluczone, że będziemy musieli pobrudzić sobie ręce, ale...”

...w takim wypadku nie możemy pozwolić sobie na bycie idealnie czystymi.

„Joyce powiedziała nam, co wie o morderstwie, ale mogę mieć z nią też inne rzeczy do przedyskutowania”.

„Tak. I nie będzie na to czasu, gdy ruszy lawina. Właściwie nie sądzę, aby był na to czas nawet teraz, ale...”

...skoro musisz.

„Teraz mi się przypomniało – sprawdzaliśmy ten numer seryjny na pancerzu ofiary...”

„Myślisz, że powinniśmy dokończyć jego sprawdzanie teraz?” – pyta szeptem. „Może masz rację. To może się jeszcze przydać...”

To akurat detal. Nie przejmuj się tym za bardzo. Są ważniejsze sprawy.

„Jak zła twoim zdaniem może zrobić się sytuacja?”

„No cóż... Nie jesteśmy odpowiedzialni za coś, czego nie jesteśmy w stanie przewidzieć, prawda? Nie sądzę, aby całe miasto zostało zrównane z ziemią” – stwierdza, uśmiechając się w ciemności.

Spróbujmy się nie martwić – myśli.

Jeśli nie możesz tego przewidzieć, nie możesz też temu w żaden sposób zapobiec.

„Nie spotkaliśmy się jeszcze nawet z osobą reprezentującą firmę. Należałoby ją chyba znaleźć, co?”

„Zdecydowanie. To niesamowite, że jeszcze tego nie zrobiliśmy... Wild Pines ma informacje, które mogą być kluczowe dla naszego śledztwa”.

„Odkryliśmy, że Evrart planuje przejąć port. Może powinniśmy powiedzieć o tym Joyce?”

„Przerwaliśmy strajkowego pata, mówiąc Joyce o planach Związku”.

„Wciąż uważam, że to nie był dobry pomysł, ale tak – jeśli chodzi o Wild Pines, to nie mamy z nimi żadnych zaległości. Zwłaszcza, że ich przedstawicielki nie ma już w Martinaise”.

Ktoś był bardzo zajętym chłopcem. Dobra robota...

„Mamy jeszcze umówioną randkę ze Świniarką... i moją spluwą”.

„Pod żadnym pozorem nie możemy przegapić tego spotkania” – jego twarz jest jak kamienna maska. „Odbędzie się na 100%. Obawiam się, że będziesz potrzebował swojej broni...”

Kładzie rękę na kaburze. To za mało. Ty też potrzebujesz spluwy w dłoni. Swojej spluwy.

„Może powinniśmy zgłębić do końca tajemnicę Naspeedowanych FM?”

„Jeśli chcesz się temu przyjrzeć, to tak. Powinniśmy pozałatwiać wszystkie niedokończone sprawy. Raczej nie będziemy mieli na to szansy, gdy będzie już po...” – spogląda w głąb mrocznego tunelu i nie kończy myśli.

„Evrart wie więcej, niż nam powiedział. Może powinniśmy dalej dla niego pracować?”

„Jak myślisz, co nas tam czeka?” (Zakończ).

„Zdaje się, że widzę jaskinię...” – szept porucznika odbija się w tunelu echem. „Może są tam kolejne piwnice? Myślę, że przy odrobinie ostrożności wciąż będziemy mogli liczyć na element zaskoczenia”.

Nie byłbym taki pewien. Skradać to się raczej nie skradaliście.

„Albo i nie” – kładzie dłoń na kaburze swojej broni. „Tak czy siak, gdy zapuścimy się głębiej, nie będzie odwrotu”.

„Zajrzeliśmy do boi z dokumentami Klaasje. Chciałbym najpierw usłyszeć, czemu jej zdaniem była pusta”.

„W porządku – czemu nie. To, co się wkrótce wydarzy, może wpłynąć również na nią. Związek ma ją teraz na oku...”