Rozmowa · Drabina Felda

Zardzewiała drabinka wiedzie na dach.

Oceń sytuację.

Odległości między poszczególnymi szczeblami są dość duże. Musiałbyś wykorzystać mocowania drabiny. Wyglądają jednak na skorodowane, a rdza wydaje się ostra jak brzytwa.

Co więcej, trudno będzie dosięgnąć do pierwszego szczebla. Jest jakieś trzy metry nad ziemią, a ty masz... metr osiemdziesiąt wzrostu...?

Metr osiemdziesiąt chyba się zgadza.

Nie wspominając o tym, że dach się zapada, a wiatr wieje tam z dużą siłą. Zejście z drabiny będzie trudne. A gdybyś tak się po niej... nie wspinał? Gdybyś tak zamiast tego...

Zrobił coś bardziej subtelnego?

Gdybyś tak zrekonceptualizował wchodzenie po drabinie?

Tak. Wspinanie się byłoby zbyt kosztowne. Ruchy, które musiałoby wykonać twoje ciało podczas interakcji z drabiną, są dla ciebie niemożliwe na tym etapie kariery.

ASTRALNA PROJEKCJA! Miej otwarty umysł.

Tak... Bo spadnięcie z tej wysokości byłoby... No, zrobiłoby „PLASK”! Więc lepiej tego nie rób. Tylko, no wiesz...

Metr dziewięćdziesiąt. Jestem dryblasem.

Niech będzie. Ale mimo to – dach się zapada, a wiatr wieje tam z dużą siłą. Zejście z drabiny będzie trudne. A gdybyś tak się po niej... nie wspinał? Gdybyś tak zamiast tego...

Nie jesteś jeszcze na to gotowy. [Odejdź].

Teleportuj się na dach.

Musisz tylko zamknąć oczy i się skoncentrować. Mrok cię otula. Czujesz odległość między ławką a pierwszym szczeblem drabiny. Musisz tylko...

To zrobić.

BZZT! BRZĘK! BAM! TRACH! To jak magia. Czujesz, że znikasz, a twoje atomy przestają istnieć...

„O boże! Nie wierzę!”

BAM! Pojawiasz się na dachu. Opanowałeś sztukę nagłej zmiany położenia.

„Zrobiłem to, Kim! Teleportowałem się!”

„Właśnie widziałem, jak wspinałeś się po drabinie” – krzyczy z dołu porucznik. „Wszedłeś po niej jak każdy normalny człowiek”.

Nie, nie jak normalny człowiek. Jak teleportujący się pająk.

Wiatr na dachu budynku zaczyna głośno wyć, zagłuszając porucznika... Słyszysz niewyraźnie:

„Nieważne... Poszukaj jakiegoś sposobu, aby wpuścić mnie do środka! Żadnych przygód bez wsparcia – zwłaszcza jeśli podejrzewasz, że w budynku może być podejrzana”.

Nie chełp się. Po prostu tam stój niczym samarski mistrz.

„Żeby nie było nieporozumień, ustalmy, że nie teleportowałeś się na dach. Po prostu wspiąłeś się po drabinie z zamkniętymi oczami...”

„Tak, no cóż. Bardzo to imponujące, ale...”

Nic się nie dzieje. Nie umiesz po prostu na tyle kontrolować materię umysłem, żeby mogło ci się to teraz udać.

Tak. Teleportacja wcale nie istnieje. A może byś tak po prostu wszedł po drabinie z zamkniętymi oczami? Wtedy będzie mniej strasznie.

Złap za pierwszy szczebel.

Nie rozsypuje ci się w dłoni, choć można by się tego spodziewać. Ba, nawet się nie wygina.

Złap drugi szczebel.

Palce ześlizgują ci się ze szczebla...

„Panie funkcjonariuszu! Ostrożnie!”

Uwaga!

Drabina połyskuje arogancko resztkami swojego metalicznego blasku, kiedy uderzasz o beczkę i staczasz się z niej na ziemię.

„Wystarczy już, oficerze...” – stwierdza porucznik, poklepując cię po plecach. „Musi być jakiś lepszy sposób na wejście do środka – bardziej stosowny do twojego wieku”.

Słyszysz? Jesteś stary. Dlatego nie możesz tego zrobić. Stary i słaby. Jesteś zawodem. Porażką.

Drabina połyskuje arogancko resztkami swojego metalicznego blasku, kiedy uderzasz o beczkę i staczasz się z niej na ziemię.

„Ostrożnie...”

Z drugiej strony, może teleportacja jednak nie istnieje?

Czemu?

Bo stoisz tu, spinasz pośladki, a mimo to nic się nie dzieje.

„Kim, nic się nie dzieje! Nie teleportuję się”.

Spogląda na ciebie z odrobiną zaskoczenia. „Nie teleportujesz się? Nie próbuj, proszę, wspinać się na dach budynku. Znajdziemy jakieś inne wejście do środka”.

Nie mów tej głupoty.

Porucznik spogląda na ciebie, jakby chciał powiedzieć: „Wiem, że myślisz o tej głupocie”. Ściskanie pośladków zaczyna cię męczyć, więc dajesz za wygraną.

„Kim, wiesz, gdzie mogę znaleźć urządzenie teleportacyjne?”

„Urządzenie teleportacyjne? Nie pamiętam, abym wspominał coś o urządzeniu teleportacyjnym. Nie próbuj, proszę, wspinać się na dach budynku. Znajdziemy jakieś inne wejście do środka”.

No przecież wspominał o urządzeniu teleportacyjnym, jasna cholera...

„A gdybym tak się nie wspinał? Tylko się... teleportował?”

„Teleportacja nie istnieje” – stwierdza porucznik, wpatrując się w ciebie; jego twarz pozostaje niewzruszona.

Nawet jeśli nie istnieje, to nikt ci o tym nie powiedział.

„Dla mnie istnieje. Nie pamiętam, żeby nie istniała”.

„Fizyka tak nie działa, detektywie. A nawet gdyby działała, to czy nie potrzebowałbyś do tego jakiegoś urządzenia? Teleportacyjnego pola czy...”

„O czym oni mówią?” – pyta szeptem ojca chłopiec stojący za tobą.

„O teleportacji, Mikaelu. To coś... uważanego powszechnie za niemożliwe”.

„Nie zaszkodzi spróbować”.

„Wręcz przeciwnie. To zdecydowanie może zaszkodzić. I to bardzo”.