Rozmowa · Matematyka wzrokowa

Czy to może być kryjówka zabójcy, a to wąskie okienko – miejsce, z którego oddano śmiertelny strzał do najemnika?

Wygląda nawet trochę jak ambrazura – szczelina przeznaczona do prowadzenia ostrzału.

Wyjrzyj.

Za oknem widzisz, że trwa kolejny dzień. Piasek na plaży chłonie mżący deszcz, ciemniejąc coraz bardziej i bardziej.

„Kim, nie widzę Whirling-in-Rags... Strzał nie mógł paść stąd”. (Zakończ).

„Rzeczywiście. Nikt nie mógłby oddać stąd tego strzału. Przynajmniej byliśmy skrupulatni. Lubię skrupulatność”.

W głosie porucznika słychać lekkie rozczarowanie, które natychmiast tłamsi poczuciem kontroli nad sytuacją.

„Moim zdaniem niczego więcej już tu nie znajdziemy” – spogląda na wyjście. „Prowadź, oficerze”.

Czy to byłaby dobra kryjówka dla snajpera?

„To świetna kryjówka, ale nie było tu nikogo od bardzo dawna”.

„To świetna kryjówka, ale nie było tu nikogo od bardzo dawna”.

To dobre miejsce na kryjówkę, ale nie wygląda na to, żeby ktoś przebywał tu w ostatnim czasie.

To zdecydowanie dobre miejsce na kryjówkę. Sam ledwo je znalazłeś.

Czy dałoby się trafić z tego okna cel w Whirling-in-Rags? (Zakończ).

Nie. Jak bardzo byś nie wyciągał szyi, nie widzisz całego Whirling-in-Rags, a już na pewno nie odpowiednią część piętra.

Za oknem – pustkowie. Śnieg opada łagodnie na przybrzeżny piach i niemal natychmiast topnieje. Utrzymuje się nieco dłużej na dachach.

Za oknem widzisz pogodny dzień, tak ciepły, jak tylko to możliwe wczesną wiosną.

Słyszysz szelest deszczu padającego na powierzchnię morza. Noc wydaje się drżeć.

Ledwo widzisz w ciemnościach padający śnieg. Opada powoli, sprawiając, że noc staje się jeszcze cichsza.

Światła Martinaise świecą zimno wśród pogodnej nocy.