Rozmowa · Wytrzymałość

Czujesz coś w klatce piersiowej. Nienaturalny ucisk. Promieniuje ci na lewe ramię, na szczękę...

No proszę, znajome uczucie.

Byliśmy tu już kiedyś. Dasz radę.

Nie, przykro mi. Nie dasz. Nie tym razem.

Ja pierdolę, boję się. Co mam zrobić? Kogo zawołać?

Nie łap się tylko za klatkę piersiową i nie wrzeszcz. Zachowaj spokój. Pamiętaj – każdy czuje się lepiej, kiedy dobrze wygląda.

Oto nadszedł koniec świata.

Nie myśl, że oznacza to cokolwiek innego niż to, że twoje serce przestaje pracować.

Odpuść wszystko.

Poddać się teraz to żaden wstyd. Wszyscy kiedyś to robimy. Jest już strasznie ciemno. Nie widzisz nawet jej twarzy, choć byłeś pewien, że ją zobaczysz – jest tylko ból i strach.

Spróbuj zachować przytomność.

Czujesz wyłącznie ból i słabość. Musisz się już poddać. Jak my wszyscy – jest już strasznie ciemno. Nie widzisz nawet jej twarzy, choć byłeś pewien, że ją zobaczysz – jest tylko ból i strach.

Zakładam więc, że jest niedobrze.

Bardzo. Bardzo niedobrze. Niedobrze w sensie: to już koniec.

Weź się w garść, chłopie. Musisz się trzymać, jak źle by nie było...

To na pewno tylko zgaga. Boże...

Nie. To wiele lat samozaniedbania i zachowań autodestrukcyjnych.

„Na pomoc... Niech ktoś...”

Tak, o krzyku nie ma mowy, bo kompletnie brakuje ci tchu. Tylko pogarszasz sprawę. Boże, jak boli...