Rozmowa · Percepcja (słuch)

Powietrze wokół ciebie wypełnione jest bzyczeniem i graniem szarańczy. Ziemia stanowiąca podłogę szopy została ukształtowana w błotne kopce ozdobione imitującymi okna dziurkami.

Są jak drapacze chmur. Błotno-piaskowe wieże. Domy dla ich owadzich mieszkańców?

„No cóż, detektywie, wygląda na to, że rozwiązałeś sprawę...” – stwierdza porucznik, rozglądając się wokół. Zapisuje coś w swoim notatniku i zwraca się do ciebie...

„Sprawę zaginionej szarańczy, która wchodzi w skład sprawy dotyczącej wyimaginowanego insekta. Więc przynajmniej to idzie dobrze”.

„Nie musisz być taki sarkastyczny, Kim”.

„Och, nie jestem ani trochę sarkastyczny. Robimy tu prawdziwe postępy”.

Kiedy ktoś mówi, że nie jest sarkastyczny, zazwyczaj oznacza to, że jest bardzo sarkastyczny.

„Powinniśmy pogadać o tym z tym dzieciakiem na zewnątrz. To pewnie jego sprawka. Nakłonić go, żeby przestał”. [Odejdź].

„Pozwolę ci zająć się tymi kwestiami. Dobrze sobie z tym radzisz”.

„Powinniśmy pogadać o tym z Cunem. Nakłonić go, żeby przestał”. [Odejdź].

„Pozwolę ci zająć się kwestiami związanymi z Cunem. Dobrze sobie z tym radzisz”.

„Myślisz, że insulindiański straszyk jest w pobliżu?”

„Jeśli już, to obecność szarańczy raczej temu przeczy – straszyk nie zabrał przynęty z pułapek. To był Cuno. Straszyk nie istnieje...”

Wzrusza ramionami. „Ale co ja mogę wiedzieć?”

Wykorzystaj swoją moc dedukcji! Wiedziałeś, że magiczny owad nie żyje nigdzie w pobliżu. Ten straszyk utrudnia ci myślenie.

„Tak, dokładnie to samo myślałem!”

„Tak” – odpowiada, kiwając głową. „Czuję, że zbliżamy się do prawdziwego przełomu”.

Zdaje się, że znalazłeś szarańczę, detektywie.

Co to jest?

Wśród błotnych wież gniją góry liści. Pożywiają się nimi dziesiątki małych okazów szarańczy, brzęcząc przy tym z okrutnej radości. Cuno naprawdę przeszedł tu samego siebie.

To oda do wyrażania samego siebie.

To dzieło wizjonera samouka.

Powinienem w takim razie pójść i poprosić go, żeby przestał. [Zakończ myśl].

Wśród błotnych wież gniją góry liści. Pożywiają się nimi dziesiątki małych okazów szarańczy, brzęcząc przy tym z okrutnej radości. Dzieciak z podwórza naprawdę przeszedł tu samego siebie.

„No cóż, detektywie, wygląda na to, że jesteś coraz bliżej rozwiązania sprawy...” – stwierdza porucznik, rozglądając się wokół. Zapisuje coś w swoim notatniku i zwraca się do ciebie...

„Sprawy zaginionej szarańczy, która wchodzi w skład sprawy dotyczącej wyimaginowanego insekta. Więc przynajmniej to idzie dobrze”.

„Zaraz. Czy to może oznaczać, że insulindiański straszyk jest w pobliżu?”

„Jeśli już, to obecność szarańczy raczej temu przeczy – straszyk nie zabrał przynęty z pułapek”.

„Zamiast niego zrobiło to dziecko” – wzrusza ramionami. „Ale co ja mogę wiedzieć?”

Wykorzystaj swoją moc dedukcji! Wiedziałeś, że ten owad nie żyje nigdzie w pobliżu. Ten straszyk utrudnia ci myślenie.

„Tak. Musimy natychmiast powiedzieć o tym Morellowi”.

„Oczywiście. Zostawię to tobie. Zdaje się, że masz rękę na pulsie w sprawie straszykowo-pułapkowo-insektowej”.

Zdaje się, że znalazłeś szarańczę, detektywie.

Muszę powiedzieć Morellowi...

Odwracasz się i widzisz, że wśród błotnych wież gniją góry liści. Pożywiają się nimi dziesiątki małych okazów szarańczy, brzęcząc przy tym z okrutnej radości...