Rozmowa · Wrota kontenera

Drzwi wyglądają na zamknięte. Bez dwóch zdań.

Wróciłeś przed kontener transportowy. Jego powab nie zmniejszył się ani o jotę, od kiedy byłeś tu ostatni raz. Co więcej, chyba nawet nieco się zwiększył.

Na razie nie ma tu nic więcej do roboty. [Odejdź].

Otwórz drzwi.

Bezskutecznie próbujesz obrócić klamkę. Drzwi wydają się być mechanicznie zamknięte.

Stojący po twojej lewej porucznik przygląda się twoim wyczynom z niejakim zdumieniem.

Zapukaj do drzwi.

Żadnej odpowiedzi.

Kiedy pukasz, metal brzęczy głucho. Nie wydaje się, żeby w kontenerze coś było.

Przekonaj drzwi, żeby się otworzyły.

Z drogi, tłuszczo, Szmaloir jest na samym szczycie listy VIP-ów. Właśnie tak. Won z drogi!

Ejże! Uważaj!

A ten jak się przepchnął na przód? Mały, oślizgły...

Dziękuję, dziękuję. To co, gotowy? Czas wkroczyć do środka.

„Khm, khm...” (Odchrząknij i zapukaj w kontener). „Dzień dobry, tu Szmaloir, czytane »szmalła«. Jestem na liście. Liście gości”.

Z początku twoje postukiwanie w drzwi rozbrzmiewa tylko głucho. A potem...

Ot tak – słyszysz kliknięcie, a później grzechot. Jakiś mechanizm odblokowuje się w drzwiach.

Z głębi kontenera dobiega głos: „Ahoj! Zapraszam!”

Uśmiech znika. „To chyba jakiś żart”.

Mimo brudu, jaki cię otacza i za tobą podąża, z twojego wnętrza wytryska struga światła.

„Halo? Jest ktoś w środku?”

Drzwi milczą.

„Zadowolony, detektywie?” – na twarzy porucznika pojawia się krzywy uśmiech.

Spróbuj jeszcze raz.

„Jeśli ktoś jest w środku, to chciałbym porozmawiać”.

Iiiii jak to zawsze bywało, nie da się otworzyć kontenera retoryką. Czyżbyś tracił rozum?

Na to wygląda. Wciąż się zadajesz z tym wcieleniem głupoty? Coś jest nie tak...

Dlaczego w ogóle próbujesz otworzyć drzwi za pomocą retoryki?

To bardzo dobre pytanie, biorąc pod uwagę, że jest z tobą Szmaloir. VIP nad VIP-y.

„No właśnie, dlaczego?”

„Co dlaczego?” – porucznik sprawia wrażenie zaalarmowanego.

„Nieważne”.

Porucznik kiwa głową. „Zadowolony, detektywie?”

„Cokolwiek”.

„To nie jest pora na filozofowanie, detektywie. Możesz zajmować się tym po godzinach”.

Kto rozumie cokolwiek z tego, co robisz?

„Bo użycie siły fizycznej nie było opcją!”

„Bo co nie było opcją?” – porucznik sprawia wrażenie zaalarmowanego.

„Użycie mojego ciała zamiast uroku”.

Ktoś mnie wzywał?

Nikt cię nie potrzebuje. Idź stąd.

Musisz puścić się w tan z tym, co cię tu sprowadziło, detektywie.

[Zostaw kontener w spokoju].

„Cześć, słoneczko”.

Drzwi kontenera wydają się niewzruszone twoimi przymilnymi słówkami.

Ewidentnie twardy orzech do zgryzienia. Ale najtwardsze kontenery często mają najmiększe serca.

„No już, nie zamykaj się przede mną. Wpuść mnie”.

Drzwi nie reagują na twoje słowa. Czy to możliwe, żeby wydawały się jeszcze bardziej zamknięte niż wcześniej?

„Wspaniały z ciebie okaz sztuki inżynierskiej, wiesz?”

Drzwi nie reagują na twoje słowa. Czy to możliwe, żeby wydawały się jeszcze bardziej zamknięte niż wcześniej?

Czemu ta sytuacja wydaje Ci się taka znajoma? Masz jakiś nawyk komplementowania przedmiotów nieożywionych?

„Kolejny dzień, kolejny gliniarz, kolejny kontener”.

Prozaiczność sytuacji nie wydaje się jakkolwiek wpływać na kontener.

Przed tobą stoi kontener transportowy. Jeden z wielu na tym placu.

„Poruczniku, ten kontener wydaje się być dziwnie wyjątkowy...”

Porucznik wzdycha. „To tak jak wtedy z tą ścianą?”

„Nie, to zupełnie inna sprawa. Nie chcę go malować. Po prostu mnie przyciąga”.

„Stoi tu z milion kontenerów. Dlaczego uparłeś się tak na ten jeden?”

„Mówię ci – w środku jest ktoś bogaty. Pobzykuje sobie!”

„Niczego nie słyszę” – stwierdza porucznik, przykładając dłonie do uszu.