Wyciągasz dokumenty z koperty. Określają czas trwania prac budowlanych na 12 do 40…

„Dobra, do dzieła”.

„Nie jest to decyzja, którą zwykle bym zaproponował, ale w tych okolicznościach i przy zachowaniu dyskrecji... to może być jedyny sposób na ocalenie resztek wsi”.

„To nielegalne. Spodziewałem się po tobie czegoś lepszego, Kim”.

„Nie jestem taki pewien, czy współpraca z Evrartem jest jakoś bardziej etyczna... ale rozumiem i szanuję twoje stanowisko” – spogląda w bok, zamyślony.

No, mógłbyś oszukać Evrarta. Nakłonić do podpisania dokumentu kogoś przypadkowego. Zanim szef Związku się o tym dowie, ty zdążysz pozałatwiać tu wszystkie swoje sprawy.

Taka widać jest po prostu cena postępu.

„Oczywiście... Powinienem był to zauważyć” – porucznik marszczy czoło, czytając ponownie dokument. „Ludzie wyprowadzą się z własnej inicjatywy. Nie wiem, czy powinni...”

Nie czuje się w tym przypadku dobrze z twoim wkładem w ten postęp.

Jakie to racjonalne z twojej strony. Ze strony Evrarta też – bez wątpienia skorzysta na tym, że wieś zostanie porzucona.

Nie ma żadnego kruczka. Prosta prawda jest taka, że obecni mieszkańcy stracą dostęp do ulicy i przez kolejnych 12 do 40 miesięcy ich życia zdominuje ciągły hałas budowy tuż obok ich domów.

Taka widać jest po prostu cena postępu.

„Powinienem był to zauważyć” – porucznik marszczy czoło, czytając ponownie dokument. „Ludzie wyprowadzą się z własnej inicjatywy. Tak, najwyraźniej zmiany zawsze mają swoją cenę”.

Nie czuje się w tym przypadku dobrze z twoim wkładem w ten postęp.

Jakie to racjonalne z twojej strony. Ze strony Evrarta też – bez wątpienia skorzysta na tym, że wieś zostanie porzucona.

To okropne. Biedni ludzie. Nie mogę czegoś na to poradzić?

„Powinienem był to zauważyć” – porucznik marszczy czoło, czytając ponownie dokument.

„Evrart ma pewnie na nas oko, ale...” – urywa, żeby się zastanowić. „Moglibyśmy nakłonić kogo innego niż tu wymienione osoby do złożenia podpisu. Albo mógłbyś sam podrobić ich podpisy. Zanim się połapie, nas już tu nie będzie”.

„Niemniej... Potrzebujemy dostępu do wybrzeża, zanim cokolwiek zrobimy. Evrart nie uwierzy, że zdobyłeś podpisy mieszkańców, jeśli nawet nie mamy jak dotrzeć do wsi” – wzrusza ramionami. „Możesz spróbować fałszerstwa, jak tylko przejdziemy przez śluzę”.

No, mógłbyś oszukać Evrarta. Nakłonić do podpisania dokumentu jakichś przypadkowych ludzi. Zanim szef Związku się o tym dowie, ty zdążysz pozałatwiać tu wszystkie swoje sprawy.

Zaraz. Jakie będą tego konsekwencje?

Kiedy już zacznie się budowa, wystarczy pewnie kilka miesięcy, może rok, aż nawet najbardziej uparci mieszkańcy nie będą chcieli już tak dłużej żyć. Więc sprzedadzą tanio swoje domy i się wyprowadzą.

Powtórzę raz jeszcze – nie wygląda na to, żeby dokument zawierał jakieś ukryte klauzule. Może faktycznie jest tak, że w przypadku Evrarta dostajesz dokładnie to, na co się godzisz?

„Hmmm” – mruczy porucznik, patrząc, jak ponownie przyglądasz się dokumentowi.

Nie wygląda na to, żeby było tu coś ciekawego. Żadnego drobnego druku. Jesteś bystry. Umiesz czytać.

„Kim, co ty o tym sądzisz?”

„Nie jestem ekspertem od prawa dotyczącego nieruchomości, ale wygląda to dobrze” – odpowiada, przeglądając dokumenty. „Podoba mi się rozmiar druku. Niczego nie sprzedają ani nie wypożyczają. Nie jest to idealne rozwiązanie, ale...” – wzrusza ramionami.

...ale jak inaczej cokolwiek zbudować? Zawsze wiąże się to z niewygodami i wiadomo, że nie wszyscy obywatele będą mieć taki sam pogląd na takie projekty, ale nie ma innego sposobu.

Dobra, zróbmy to! (Rozpocznij fałszerstwo).

Pewnym ruchem ręki dokonujesz fałszerstwa. Co widzisz na linii przeznaczonej na podpis?

Nazwisko. „Isobel Sadie”.

Zgadza się. Szczerze mówiąc, wygląda to bardzo przekonująco. Kaligrafia jest naprawdę estetyczna. Równie dobrze mógłby to być jej prawdziwy podpis.

„Świetnie. Evrart będzie teraz musiał rozpocząć swoje knucie od nowa” – kiwa głową porucznik. „Kiedy kobieta powie, że to nie jej podpis, dokument zostanie uznany za nieważny”.

„Jakikolwiek minimalnie kompetentny notariusz powinien sobie z tym poradzić. Niezdobycie jej podpisu było prawdopodobnie najlepszym, co można było zrobić”.

„Pozostało nam tylko je nadać. Widziałem chyba skrzynkę pocztową na placu”.

Ale nie jest, a dokument zostanie unieważniony, kiedy wyjdzie to na jaw. A to znaczy, że Evrart będzie musiał zaczynać od nowa.

Pozostało ci tylko nadać podpisane dokumenty do księgowego Evrarta w La Delcie.

Dwa nazwiska: Isobel Sadie i Lilienne Carter.

W rzeczy samej. Twoje fałszerstwo wygląda bardzo przekonująco obok prawdziwego podpisu Lilienne. Może spokojnie uchodzić za prawdziwy podpis.

„Świetnie. Evrart będzie teraz musiał rozpocząć swoje knucie od nowa” – kiwa głową porucznik. „Kiedy Isobel powie, że to nie jej podpis, dokument zostanie uznany za nieważny”.

„Jakikolwiek minimalnie kompetentny notariusz powinien sobie z tym poradzić. Niezdobycie prawdziwego podpisu Isobel było prawdopodobnie najlepszym, co można było zrobić”.

„Pozostało nam tylko je nadać. Widziałem chyba skrzynkę pocztową na placu”.

Ale nim nie jest, a dokument zostanie unieważniony, kiedy Isobel powie, że nic nie podpisywała. A to znaczy, że Evrart będzie musiał zaczynać od nowa.

Pozostało ci tylko nadać podpisane dokumenty do księgowego Evrarta w La Delcie.

Jedna skrzynka pocztowa stoi na placu, przy księgarni.

Właśnie tak. Wyglądają bardzo różnie, a przy tym niezwykle przekonująco. Równie dobrze mogłyby to być ich prawdziwe podpisy.

„Świetnie. Evrart będzie teraz musiał rozpocząć swoje knucie od nowa” – kiwa głową porucznik. „Kiedy Isobel i Lilienne powiedzą, że to nie ich podpisy, dokument zostanie uznany za nieważny”.

„Jakikolwiek minimalnie kompetentny notariusz powinien sobie z tym poradzić. Niezdobycie ich prawdziwych podpisów było prawdopodobnie najlepszym, co można było zrobić”.

Ale nie są, a dokument zostanie unieważniony, kiedy wyjdzie to na jaw. A to znaczy, że Evrart będzie musiał zaczynać od nowa.

Długopis drży ci w dłoni, kiedy rysujesz nim żałosną, niewyraźną kreskę.

„To nie przejdzie” – mówi porucznik, patrząc ci przez ramię. „Nie wygląda nawet na nazwisko, tylko jak jakiś bazgroł”.

„Czy ja to właśnie zepsułem?”

„Nie, to tylko mała kreska. Nakłońmy kogoś, żeby zakrył to swoim podpisem, a wszystko będzie dobrze”.

„Nie, to tylko mała kreska. Nakłońmy kogoś, żeby zakrył to swoim podpisem, a wszystko będzie dobrze”.

Co ja zrobiłem?

Wygląda na to, że narysowałeś kreskę zamiast podpisu. Żałosną kreskę. Wygląda jak dzieło kogoś w późnym stadium demencji.

Czyżbym zniszczył dokument?

Nie, to tylko kreska. Fałszerstwo ewidentnie nie jest twoją mocną stroną – to nie była dobra sugestia. Jeśli nakłonisz kogoś, żeby faktycznie to podpisał, wszystko powinno być dobrze.

Nie, to tylko kreska. Fałszerstwo ewidentnie nie jest twoją mocną stroną – to nie była dobra sugestia. Jeśli nakłonisz kogoś, żeby faktycznie to podpisał, wszystko powinno być dobrze.

Pisz dalej.

Linia robi się jeszcze bardziej drżąca i zaczyna skręcać ku dołowi strony.