Mężczyzna, kiwa ci głową, spogląda na zegarek i wzdycha: „Aj, aj, aj...”.

Mężczyzna, kiwa ci głową, spogląda na zegarek i wzdycha: „Aj, aj, aj...”.

Jest późno. Pracuje.

„Potrzebuję lodówki do przechowania ciała”.

Mężczyzna potrząsa głową. Widzisz smutek w jego oczach. Po chwili zaczyna ścierać okruszki z blatu.

„Ten człowiek nas chyba nie rozumie, oficerze... Musimy znaleźć jakiś inny sposób, aby przekazać mu, o co nam chodzi”.

„Wiem, Kim. Wiem”. (Wykonaj przypominający dźganie ruch w stronę mięsa na desce do krojenia).

„Co ty robisz?!”

Kucharz patrzy, jak gestykulujesz, i uśmiecha się.

Wskaż na lodówkę.

Kucharz coś mówi. Wydaje się rozemocjonowany, ale ty nic nie rozumiesz.

„Zaraz, w jakim on języku mówi?”

„On jest z Graadu – to Kojko” – wyjaśnia porucznik.

Słysząc słowo Kojko, kucharz zaczyna gadać jak najęty, wyrzucając ponownie ręce w górę.

Z jakiegoś powodu jest zadowolony.

Jest z Graadu. Ludziom z Graadu nie przeszkadza, kiedy ktoś używa wobec nich obelżywych epitetów. Możesz go nazywać Kojką.

„Muszę wsadzić ciało do tej lodówki”. (Wskaż na lodówkę).

„Ooch!” – w jego oczach pojawia się błysk zrozumienia, po czym natychmiast gaśnie. „Nie, nie” – kręci głową. „Ciało nie do lodówki. Lodówka mała”.

„Skąd wiesz? Może to małe ciało?”

„Nie, nie” – kiwa stanowczo głową. „Wiem”.

Wie i ma rację. Jest za mała.

Lepiej go posłuchaj. To człowiek, który ewidentnie zna się na ciałach i lodówkach. I mieszczeniu się jednego w drugim.

„W porządku, mamy swoją odpowiedź. Nie zmieści się. Potrzebujemy większej lodówki”.

„No dobrze”.

„Mhm” – kiwa stanowczo głową. „Wiem”.

„Muszę wsadzić ciało...” (Wskaż na Kima). „...do lodówki!” (Wskaż na lodówkę).

„Dlaczego to ja jestem zwłokami?” – pyta, przenosząc wzrok na kucharza, który obdarowuje was obu wspaniałym uśmiechem.

„Nieważne... Zdaje się, że i tak nas nie zrozumiał. W przeciwnym razie nie byłoby mu do śmiechu”.

„Co jest w tym barszczu, który tu gotujesz?” (Wskaż na duży garnek).

Mężczyzna wypowiada kilka zdań w tym swoim dziwnym języku, po czym zdaje się czekać, aż ty coś powiesz.

Coś mi się zdaje, że zadał ci pytanie.

Nie zna twojego języka, odpowiedz mu po prostu coś czadowego.

„Przykro mi, nie rozumiem cię”.

Jeden wyraz. Brzmiał zagadkowo. Czeka na twoją odpowiedź z uniesionymi brwiami.

„Nie”. (Pokręć głową).

„Barszcz potrzebuje...” – spogląda na zupę, potem na ciebie – „więcej wódki?” – podnosi z półki butelkę.

„W porządku, więc to wódka sprawia, że ci ludzie są w takim dobrym nastroju” – kiwa głową. „Bardzo sprytnie ze strony Związku”.

Wódkobarszcz! Coś pięknego, bratan! Niech jej dojebie srogo. I weź trochę dla siebie.

Dojebywanie czegokolwiek wydaje się złym pomysłem, szczerze mówiąc. Jest tu jak w beczce z prochem.

„Tak”. (Kiwnij głową i przekręć dłoń zgodnie z ruchem wskazówek zegara). „Dojeb wódka”.

Uśmiecha się, kiwając z zapałem głową, po czym dolewa do garnka pół butelki wódki. Pogwizdując, miesza wywar.

„Gotuj, jak sam wolisz”. (Wzrusz ramionami). „Mam do ciebie sprawę”.

Kucharz spogląda na ciebie długo i badawczo, po czym też wzrusza ramionami i czeka, zdaje się, aż coś powiesz.

„Nie! Nie wódka!” (Przekręć dłoń przeciwnie do ruchu wskazówek). „Mniej ognia”.

Kucharz spogląda na ciebie przeciągle, z rozczarowaniem, po czym wyłącza kuchenkę i czeka, zdaje się, aż coś powiesz.

No jasne! Wódka! Ten barszcz będzie bardzo, bardzo wyjątkowy! Niech doda więcej. I poproś o trochę dla siebie!

„Tak”. (Kiwnij głową).

„Kod Merkury”. (Przeczesz włosy dłonią).

„Leo mówił, że przyjaźnisz się z Mañaną. To prawda?”

Słowo „Mañana” przykuwa jego uwagę. Uśmiecha się i wyrzuca z siebie potok niezrozumiałych słów okraszonych żywą gestykulacją. Później ponownie milknie.

Przyjaźnią się.

„Nawiasem mówiąc, w Revacholu mówi się po revacholsku”. (Włącz tryb revacholskiego nacjonalizmu).

„»Mówi się po revacholsku«?” – porucznik unosi brew.

„Tak, mówi się po revacholsku. Nie po dziwackiemu, jak ten jego bełkot”.

„Posługujemy się językiem suresnańskim. Nie ma czegoś takiego jak język revacholski” – wyjaśnia, wzdychając. „Ale nie martw się, wiem, co miałeś na myśli”.

Kucharz wciąż pali, spomiędzy jego palców sypie się popiół. Ma duże, czyste dłonie.

„Dobrze, że nie zrozumiał ani słowa z tych twoich głupot” – podsumowuje.

„Ten człowiek jest cudzoziemcem!”

Kucharz potrząsa głową i wyrzuca z siebie serię niezrozumiałych słów. Następnie skupia się ponownie na paleniu. Spomiędzy palców sypie mu się popiół.

„Gorący, mogę dostać nieco tego wywaru?”

Uśmiecha się i kiwa z entuzjazmem głową. Szczebiocząc coś w swoim języku, nalewa nieco wywaru do małego kubka termicznego, który ci następnie wręcza.