Mężczyzna, kiwa ci głową, spogląda na zegarek i wzdycha: „Aj, aj, aj...”.

„Nie miałbyś nic przeciwko, żebym wygotował tu sobie buty, co?”

Mężczyzna zaciąga się papierosem i z szerokim uśmiechem kręci głową. Nie jesteś pewien, czy zrozumiał twoje pytanie.

Nieważne. Jesteś funkcjonariuszem policji, możesz robić, co zechcesz.

Zawsze możesz się z tego jakoś wywinąć gadką, jeśli zrobi się nieprzyjemnie.

„Wiesz, co jest za tymi drzwiami?” (Wskaż niebieskie drzwi).

Spogląda na ciebie, po czym szybko odwraca wzrok, wzruszając ramionami i mamrocząc coś do siebie.

Wzruszanie ramionami to międzynarodowy gest oznaczający „nie, nie wiem, co jest za tymi drzwiami”.

„Chyba nie potrzebuję nic więcej. Nie rezygnuj ze swojej męskości!” [Odejdź].

„Masz tu naprawdę wspaniałe garnki”.

Uśmiecha się i uderza swoją chochlą po kolei w każdy z garnków.

To niemal jak muzyka, zwłaszcza w połączeniu z odgłosami gotowania się różnych potraw na kuchence.

Mężczyzna przygląda się swoim kuchennym utensyliom i kiwa ci głową, dając do zrozumienia, że cię zauważył.

Pod okapem kuchennym szczupły mężczyzna pali papierosa, od czasu do czasu popijając ze swojego kubka. To zapewne kucharz Whirling.

Kiedy wchodzisz, kiwa głową w stronę stolika i mówi coś w całkowicie obcym języku. Jedyne słowa, jakie rozpoznajesz, to „gorący” i „kubek”.

To chyba jego imię. Gorący. Gorący Kubek... Wydaje się pasować.

„O, Gorący! Mam do ciebie kilka pytań!”

Mężczyzna odstawia kubek i coś odpowiada. Lewą ręką kreśli linie w powietrzu.

„Dzień dobry. Ma pan chwilę na kilka pytań?”

Zignoruj go. [Odejdź].

„Pan Kubek? Jestem tu z ramienia policji”.

No dobra, to na pewno nie jest jego imię. Cokolwiek wymyślisz, nie nazywaj go Gorącym Kubkiem! Proszę. To nie jest śmieszne.