Kiedy spoglądasz na deski podłogowe w tym kącie szopy, widzisz wyraźnie, że jedna odstaje…

Kiedy spoglądasz na deski podłogowe w tym kącie szopy, widzisz wyraźnie, że jedna odstaje od pozostałych.

Brzeg deski obok wydaje się podrapany.

„Widzisz coś interesującego?”

„Całkiem możliwe”.

Porucznik kiwa głową.

Odsuń deskę.

Pusta przestrzeń pod deskami podłogi jest mroczna i wilgotna. Z trudem dostrzegasz w niej mieszaninę piasku i trocin.

Przeszukaj piasek i trociny.

Wkładasz do środka rękę i zaczynasz grabić w piasku. Jest suchy, nie jak ten na zewnątrz. Czujesz pod skórą drobny pył i nagle... Coś twardego. Owiniętego w papier.

Co to takiego?

Mały, cylindryczny obiekt. Wyciągasz go – to nabój.

Dokładnie zaś nabój 9 mm. Pasuje do wszystkich rodzajów broni odprzodowej tego kalibru, jak na przykład twój osobisty pistolet Villiers.

„Proszę, kula! Ale nie od broni odtylcowej...”

Porucznik przygląda się kuli, którą trzymasz w ręce. „Nadal to ciekawe”.

„Co tu twoim zdaniem robi?”

„Ktoś ją schował jako zapasową amunicję?”

„Ruby?”

„Nie wiem, ale to możliwe. Praczka ewidentnie czegoś nam nie mówiła. A przecież wynajmuje ludziom to miejsce”.

Kiedy trzymasz kulę, ogarnia cię przeczucie – to nie jest kula dla ciebie. To kula dla niej.

„Myślę, że to ostateczne rozwiązanie – kula na wypadek, gdyby w grę weszło samobójstwo”.

„To daleko idący wniosek, choć, z tego, co słyszałem, ta Ruby wydaje się być mocno zdesperowana. Tak czy inaczej” – mówi, spoglądając ponownie na kulę – „to dość, żeby sobie porozmawiać z praczką”.

„Chodźmy więc”. [Odejdź].

„Kim, to chyba zapasowa amunicja na nas”.

„To dość daleko idący wniosek, ale powinniśmy mieć się na baczności. Tak czy inaczej” – mówi, spoglądając ponownie na kulę – „to dość, żeby sobie porozmawiać z praczką”.

Zdaje się, że ktoś jest uzbrojony i na nas czeka.

Myśl, co sobie chcesz. Wiesz w głębi serca, że jest inaczej.

„Tak czy inaczej” – mówi, spoglądając ponownie na kulę – „to dość, żeby sobie z nią porozmawiać”.

„Poruczniku, kula!”

„Tak, do broni odprzodowej, jak pistolety funkcjonariuszy MOR-u. Ciekawe”.

Kula nie jest do broni odtylcowej, jak ta, z której dokonano zabójstwa?

Deska podłogowa nie jest zainteresowana. Ale może praczka będzie? Masz dość informacji, żeby przyprzeć ją do muru.

To zapasowa amunicja. Jest uzbrojona po zęby, gotowa do walki z glinami.

Kiedy trzymasz kulę, ogarnia cię przeczucie – to nie jest kula dla ciebie. To kula dla niej.

Kula. Ciekawe.

Deska podłogowa o to nie dba, ale może praczka tak? Masz dość informacji, żeby przyprzeć ją do muru.

Dokładnie zaś nabój 9 mm. Pasuje do wszystkich rodzajów broni odprzodowej tego kalibru.

O, nie chcę tam wkładać ręki. [Odejdź].

Umieszczasz deskę w pierwotnym położeniu.

Co tu jest?

Nic szczególnego nie zwraca twojej uwagi. Wygląda po prostu jak trzciny. Ale coś może być ukrytego w piasku.

Coś niedobrego. Czyjeś nocne myśli. Ostateczne rozwiązanie. Zły pomysł.

To nic. [Odejdź].

Z czasem pył opadnie na drewniane deski, zacierając wszystkie ślady.