„Dzień dobry panu! Jak obiecałem ostatnim razem, nie będę zawracał panu głowy długim…

Teraz opowiada o jakimś pijanym właścicielu tartaku, który... Nie, już zmienił temat na cenną wędkę, którą kiedyś posiadał... Wiesz co? Po prostu przerwij mu kolejnym pytaniem.

„Więc nikt nie pracuje?”

„Dzień dobry panu! Wiedziałem, że wróci pan, żeby pogadać sobie ze starym Leo, o tak – od razu wiedziałem! Tak jak powiedziała pani Leriche, gdy otwierała swoją łaźnię w piwnicy kamienicy, w której mieszkam: »Prędzej czy później i tak wracają«. I wielu naprawdę wracało...”

„Leo, Leo... Moglibyśmy w przyszłości nieco skrócić to powitanie?”

„Jak najbardziej, proszę pana – zawsze z chęcią pomagam miłym ludziom takim jak pan” – uśmiecha się rozbrajająco i spogląda ci głęboko w oczy.

„Mam do ciebie kilka pytań, jeśli to nie kłopot?”

„Żaden problem, proszę pana. Żaden problem. Jest takie stare powiedzenie: »Mądrość marnieje, gdy się nią nie dzieli« – a stary Leo zawsze chętnie się wszystkim dzieli”.

„Kontener, kontener – czerwony będzie w mig. Kontener, kontener – to logo to jest szyk...”

Słowa tej kontenerowej piosenki wymyśla na bieżąco.

Akcent ma niesamowicie wyraźny, nie sposób nie zauważyć, że jest Ubi. Mieszkańcem tonącego półwyspu Ubi Sunt? (sic) na Mundi.

„Kontener, kontener – kiedyś Wild Pines był. Kontener, kontener – Evrart im go zmył!” – drobny mężczyzna jest tak pochłonięty swoją pracą, że nawet cię nie zauważa.

„Cześć!”

„Evrart, Evrart, Evrart – on o wszystkich dba... O... Dzień dobry!” – uśmiecha się. „W czym mogę panu pomóc?”

Spojrzenie jego niebieskich oczu jest najszczerszym, jakie w życiu widziałeś. Sprawia wręcz, że bez wyraźnego powodu czujesz się jak dupek.

„Widzę, że nie jest pan związkowcem. Zabłądził pan? Chyba nie jest pan jednym z tych łamistrajków?” – jego miła twarz staje się przez chwilę surowa.

„Prawdę mówiąc, to tak”.

„Znaczy, osobiście nic do nich nie mam – ludzie to ludzie, prawda – a jeść coś trzeba...” – nie wygląda, jakby oczekiwał od ciebie jakiejś odpowiedzi.

„Ale inni nie patrzą przychylnym okiem na łamistrajków, jeśli wie pan, co mam na myśli”.

„Nie, oczywiście, że nie!”

Nie przerywaj drobnemu człowieczkowi jego radosnego zajęcia. [Odejdź].

„Panie Harry! Stary Leo nie pomylił się co do pana! Wiedziałem, że w sercu jest pan związkowcem, jak tylko pana zobaczyłem” – łapie wdech. „Jak tylko się pan tu pojawił i spojrzałem na pana, to powiedziałem sobie: »To związkowiec jak się patrzy«. I miałem rację! Tak, tak – miałem rację”.

„Leo, ja tylko toleruję Związek, dopóki pomaga mi osiągnąć moje własne cele. Nic więcej”.

„O nie, zrobił już pan dla Związku tak dużo, że Związek ma u pana dług wdzięczności, to pewne” – odpowiada, kiwając głową i uśmiechając się radośnie. „Więc w czym mogę panu pomóc?”

„Ty chyba po prostu znasz się na ludziach, Leo. To taka twoja wyjątkowa umiejętność”.

„Prawda, prawda” – kiwa głową. „Odkąd pamiętam, miałem smykałkę do wyszukiwania pomocnych ludzi. Lubię pomocnych ludzi i pomaganie pomocnym ludziom, więc czego panu trzeba?”

„Jasne, jasne, Leo. Wyluzuj lepiej i odpowiedz, proszę, na kilka pytań”.

„Jak najbardziej, proszę pana. Zawsze chętnie pomagam takim pomocnym ludziom jak pan. Trzeba sobie pomagać, prawda?”

„Dzień dobry, panie Harry!” – drobny mężczyzna ucieszył się na twój widok. „To miło, że pomaga pan panu Evrartowi. Biedaczysko strasznie jest zajęty całymi dniami – nie ma nawet czasu, żeby zjeść owsiankę z rzepą, co mu ją codziennie przysyła moja żonka. Wkłada do niej dużo masła i plasterków kiełbasy... Pychota”.