Nie ma niczego.

Nie ma niczego.

Znowu.

Niczego?

Niczego, smutny bracie. Żadnej zdrady. Tylko zapomnienie.

Leż po prostu nieprzytomny.

No, prawie niczego. Jest ziemia pod tobą. Ona wciąż istnieje. I małe, migoczące światełko, które świeci się gdzieś u jąder podstawnych.

Kto to?

To ja, błękitnooki. To ja.

A kto to był?

Kto był kim?

Mówi o przyprawiającej o mdłości tęsknocie, niezdrowej emocji. Nawet pośród mroku szuka jej palcami, wciąż próbuje uchwycić przemykające wśród wód oślizłe, wielkie smutki.

Tak, właśnie tak!

Tu, w układzie rąbkowym, nazywamy to cieniem.

Bo zawsze gdzieś tam jest.

Powiedz mu! Powiedz!

Ach, tak. A w układzie węchowym nazywają tego kogoś Pachnącą Morelową Gumą Do Żucia. Niezdrowo jest tak kurczowo się tego trzymać. Ale – jak mawiają – co począć?

Pachniało zdradą.

Tak jest. Jebać wszystko. Wieczne zapomnienie na zawsze.

Dość... Leż po prostu bez ruchu.

Myślisz, że tak ci pozwolą, aż rozpadniesz się na biomolekuły? Nie, ktoś dyszy ci właśnie w twarz, ogląda twoje źrenice. Przygłup jeden.

Nie wracam...

Och, ależ wracasz. Leją coś na ciebie. Do twojego wnętrza. To...

To PRZEPYSZNE.

Z nicości wyłaniają się światełka na desce rozdzielczej.

Gdzie ja jestem...?

W tapicerowanym wnętrzu powozu motorowego porucznika Kitsuragiego – siedzisz w fotelu kierowcy. Powietrze jest ciężkie od zapachu skóry i ciężkiego oleju napędowego. Po brodzie cieknie ci zimna woda.

„Pij. Woda” – porucznik wyciąga w stronę twoich ust niewielki pojemnik.

Pij.

Woda jest zimna, srebrzysta – wlewa się w twoje wysuszone gardło niczym życie. Łomotanie w twojej głowie ustaje. Mrok się rozprasza.

„Pij” – przechyla pojemnik. „Nie piłeś wody od dwóch dni. Wiesz, że ludzkie ciało nie jest w stanie przeżyć na samym alkoholu? Potrzebujesz też innych form nawodnienia”.

Tak się składa, że piwo i cydr mają w sobie mnóstwo wody.

„Wiesz, w stuleciach frankonigeryjskich jakość wody była tak zła, że czasem higieniczniej było pić piwo”.

„Ale to nie są stulecia frankonigeryjskie, tylko teraźniejszość. Bezpiecznie jest napić się tu czasem wody” – podaje ci pojemnik.

„Wiesz, jestem obecnie bardziej magnezową formą życia”.

„To tylko pokutujący wśród narkomanów mit. W rzeczywistości wciąż składasz się głównie z tlenku wodoru, który musisz uzupełniać, żeby żyć dalej”.

Pij.

Łapczywymi łykami pochłaniasz pół litra zimnej wody. Część z niej wylewa się na siedzenie kierowcy. Porucznik nie zwraca na to uwagi.

„Co się stało?”

„Powinienem cię spytać o to samo”.

„Czytałeś swoje dokumenty. A potem straciłeś przytomność. Przyniosłem cię do swojej kineemy... żeby cię zawieźć do szpitala. I wtedy doszedłeś do siebie”.

„Jak długo byłem nieprzytomny?”

„Może z dziesięć minut”.

„Nie wiem, mogło minąć sporo czasu” – spogląda ci prosto w oczy, jakby oceniał twój stan psychiczny.

„Na falach krótkich poszło powiadomienie – nieprzytomny funkcjonariusz w Martinaise”. Marszczy brwi. „Podejrzewałem, że to ty. Dobrze, że zdążyłem na czas”.

„Ja... Jebać to”. (Zacznij wychodzić z powozu motorowego – zakończ).

„Świetnie” – oddaje ci przemoczone resztki twojego notatnika.

„Upuściłeś to. Na pewno możesz pracować dalej?”

Skiń tylko głową. [Odejdź].

„Świetnie”.

Notatnik porażki i nienawiści to przedmiot specjalny, którego można używać zarówno jako przedmiot INTERAKTYWNY, jak i NARZĘDZIE, które możesz wziąć w DŁOŃ i otrzymać premię do umiejętności. Znajdziesz go w zakładce NARZĘDZI swojego EKWIPUNKU.

„Rozwiążmy tę sprawę”. [Odejdź].

„Znalazłem to przy tobie” – urywa. „Zostanę z tobą przez resztę dnia, jeśli nie masz nic przeciwko. I tak już załatwiłem swoje sprawy. Możemy ruszać?”

„Byłem odwodniony. To się nie powtórzy”. (Zakończ).

„Dobrze” – oddaje ci przemoczone resztki twojego notatnika.

„Nawiązałem kontakt z wypalonymi ruinami przeszłości, poruczniku”. (Zakończ).

„Tak się czasem dzieje” – oddaje ci resztki twojego notatnika.

Odpowiada ze zrozumieniem, jakby wypalone szczątki przeszłości były po prostu ryzykiem zawodowym. Takim policyjnym łokciem tenisisty.

„Nie. Nie chcę”.

„Kłócenie się ze mną jest bezcelowe. Umrzesz, jeśli nie wypijesz” – jego głos jest pełen napięcia. „PIJ!”

Kłócenie się z nim naprawdę jest bezcelowe. Wykorzystuje rezerwy władczości, które zwykle przed tobą ukrywa.