Myśli, dziecinko. Milion małych światełek w mroku. Jesteś niczym dokładne narzędzie…

Myśli, dziecinko. Milion małych światełek w mroku. Jesteś niczym dokładne narzędzie, bracie. Wszystkie te twarze i imiona, ten śmiech i krzyki, i knucie... Na każdym rogu, na każdej ulicy...

Zapisane w tobie. Na zawsze. Na ferrotaśmie.

Kręcącej się w ciszy.

Kręcącej się i kręcącej bez przerwy, godzinami. Podczas disco, kiedy to pierwszy raz poprosiłeś ją do tańca. Wznosisz się. Wznosisz! Nad mroczną krzywiznę świata. Na wielkich, ćwiekowanych gwiazdami skrzydłach snu.

Spójrz, są ich tam miliony. Pierwszy raz. Ostatni raz. Papieros w jej ustach. Kwiaty w doniczkach. Twarze. Wirujące, zmieniające się.

Ale co to?

To świat, Harry, chłopaczku. A ty się z niego składasz. Każdego dnia, który w nim spędzasz, stajesz się bardziej złożony z niego. I niestety, nie da się już tego cofnąć.

Nie zdołasz zapomnieć tego gówna.

Kolory. Głosy.

Wszystko w nieskończonej pętli. Wir wypluwający słowa i obrazy.

Znów jesteś synem świata, Harrysławie. Niezmordowanym agentem, zbieraczem śmieci i starych gazet, kolekcjonerem papierków po gumie do żucia i idiotycznych pocztówek. Kompletnie pozbawionych znaczenia pamiątek.

Czytasz swoje okropne listy i przypominasz sobie rzeczy, co? Nieskończone imiona świata... Jesteś jak książka adresowa. Mapa miasta.

A jeżeli chcę być agentem niczego?

Za późno. Nie składasz się już z niczego. Teraz jesteś czymś, Harry. Próbowałem utopić cię w tej czarnej wodzie, ale się wynurzyłeś. Kopiąc i wrzeszcząc. Uciekając. I po co?

Dla klasy robotniczej.

Dla kasy, dziecinko.

Dla większego dobra.

Dla Revacholu. Zawsze i tylko Revacholu.

Rozwiązywanie tych zagadek, wykonywanie działań, wykreślanie nazwisk z listy... Próbujesz stać się wykrywaczem świata. Ale to niczego nie naprawi. Nie wsadzi jej tego papierosa z powrotem w usta...

Dość już z tą polityką. Nigdy nie zasnę, jak nie przestanę.

Jesteś pewien? Być może zamykasz sobie drzwi do wspaniałej i wyjątkowej przyszłości.

Racja. Czas rzucić się w wir polityki.

Wiedziałem, że się nie oprzesz. No dobra, zamierzasz zmienić świat. Ale jak?

Tak. Jestem pewien. Jestem też bardzo nudny, apolityczny i śpiący. [Zignoruj myśl].

Słyszycie wy? Odrzuca politykę. Teraz zajmie się już tylko robotą.

Kolejny bezmyślny okręt płynący po oceanie codzienności.

Pip-pip-pip! Dzwoni budzik, Harry. Przedstawienie w disco cyrku trwa! Zeszłej nocy przespałeś ledwie trzy godziny.

Dasz radę. To nic takiego. Zrób to dla miasta. Dawaj.

Zrób to dla wiatru.

Zrób to dla układanki. Poskładaj ją w całość. Rozwiąż świat, rozmowa po rozmowie.

[Otwórz oczy].

Nie mogę się poddać. Muszę walczyć dalej. Dla Revacholu... [Chwyć się tej myśli].

No i znowu zaczyna. Prawdziwy polityk z tego naszego Harry'ego. Wciąż nie widzi, że to świat zmienia jego, a nie odwrotnie...

Nie ma pojęcia, w co się pakuje.

Czemu?

Bo tylko miłość może złamać ci serce...

Poczuj poduszkę pod policzkiem.

Robimy postępy. Miarowe, systematyczne postępy... [Chwyć się tej myśli].

Interesuje mnie tylko własna ekonomiczna korzyść... [Chwyć się tej myśli].

Buduję komunizm dla wszystkich. Tym razem nie zawiedziemy... [Chwyć się tej myśli].

Zgadza się. Jestem agentem świata.

Popadniesz w obłęd, jeśli nic nie zmienisz. Jeszcze jeden dzień i trafisz do wariatkowa. Wiem, że tak będzie. I po co, bracie? Chłopie?

Deszcz, śnieg... Nie chcę zapominać. To piękne.

Piękne? To nieskończona pętla. Wir wypluwający słowa i obrazy.

Nieskończone wizje. Wymażmy je.

Nie da się już tego zrobić. To nieskończona pętla. Wir wypluwający słowa i obrazy.

Kręcącej się w wieczności.

Kręcącej się, kręcącej... Powiedz, czy to sen?

Nie. Jesteś kręcącą się taśmą na dyskotece. Wielkim, nieprzerwanym disco umysłu. Błyskiem! Hukiem! Nieskończoną nauką.