Kopułowata plastikowa boja wciąż kołysze się na wodzie wśród drżących trzcin.

Kopułowata plastikowa boja wciąż kołysze się na wodzie wśród drżących trzcin.

„Cholera, poczułem się przez moment naprawdę dziwnie”.

„Mhm” – odpowiada porucznik. Całą uwagę skupia na urządzeniu.

Zostaw boję w spokoju. [Odejdź].

Podnieś boję.

Bez wielkiego trudu wyciągasz boję z wody. Nie jest do niczego przywiązana – liny zwisające u dołu zostały, jak się zdaje, przecięte.

Otwórz boję. (Przejdź dalej).

Ze środka wylewa się odrobina wody, która ledwie napełniłaby kieliszek na wódkę. Jest w niej też trochę alg. Nic poza tym.

„A niech to”.

Kolejna zaginiona tożsamość... To musi być jakiś kosmiczny spisek!

Przyjrzyj się plastikowej kuli.

Na żółtym plastiku zapisano liczbę 11. Boja nie unosiła się na wodzie szczególnie długo, zdążyła się jednak odbarwić i zrobić śliska od porostów. Jest zamknięta na zatrzask, który jednak ledwo trzyma – jego kruchy metal jest spękany.

„Prosta konstrukcja, nie zapewnia bezpieczeństwa”.

Prymitywna konstrukcja, ale spełnia swój cel.

Powąchaj boję.

Pachnie tak, jak się tego spodziewałeś: jak koncentrat z wybrzeża. Solą, odpadami przemysłowymi i rozkładem.

...i odrobinką mocnego trunku. Mniam.

Woda po tej stronie półwyspu jest czystsza. Ma słonawy zapach.

Potrząśnij boją.

Coś tam w środku jest... i chlupocze.

„Całe szczęście, że wciąż tu jest. Jeszcze trochę, a podryfowałaby w dal...”

Porucznik uśmiecha się niewesoło. „I tak pojawiliśmy się za późno. Nie ma tu już nic, co mogłoby się nam przydać”.

„W rzeczy samej” – odpowiada porucznik, kiwając głową w zamyśleniu. „Zajrzyjmy do środka”.

Popatrz na puste wnętrze boi.

„Nie mam pojęcia” – stwierdza porucznik, potupując stopą i marszcząc czoło.

„To niewart zachodu drobiazg. I tak wiemy, co było w tej boi”.

Zaciska usta. „Albo myślimy, że wiemy... Tak czy inaczej, to niedomknięty wątek. Mam nadzieję, że nieistotny”.

„Musieli to zrobić wrogowie Klaasje. A to znaczy, że grozi jej niebezpieczeństwo!”

„Możliwe. Powinniśmy mieć na nią oko. Ech. Nic tu po nas. Ruszajmy”.

Możesz spytać tą całą miss, co o tym sądzi, później, jeśli znajdziesz czas. Choć wątpisz, żeby była jeszcze skłonna ci wiele powiedzieć.

„Myślę, że ma miejsce jakiś kosmiczny spisek. Tożsamości giną i są rozkradane na lewo i prawo...”

„To nie była prawdziwa tożsamość – przynajmniej o ile wiemy. Ech. Powinniśmy już iść”.

„Może Klaasje sama je wzięła...?”

„Tak mogło być. Powinniśmy mieć na nią oko. Ech. Nic tu po nas. Ruszajmy”.

„Czy to może mieć związek z kryptozoloogami i tą ich ekspedycją?”

„Z doświadczenia wiem, że kryptydy zwykle nie są zainteresowane dokumentami podróżnymi. Ech. Powinniśmy już iść”.

„Zupełnie nie wiem. Masz jakieś pomysły, poruczniku?”

„To mogła być Klaasje. Albo ludzie, którzy chcą ją dopaść. Lub równie dobrze jakiś miejscowy pijaczek” – wzrusza ramionami. „Powinniśmy już iść”.

„Katastrofa. Wszystko przepadło”.

„Nie posuwałbym się aż tak daleko. To tylko niewielki niedomknięty wątek. Ale wolałbym wiedzieć, kto zabrał te dokumenty”.

Boja w dalszym ciągu jest raczej pusta.

To kosmiczny spisek. Tożsamości giną i są rozkradane na lewo i prawo...

W brudnej wodzie morskiej na dnie boi nie ma żadnej odpowiedzi, tylko ciężki odór soli, szlamu i nieobecności.

Musieli to zrobić wrogowie Klaasje. A to znaczy, że grozi jej niebezpieczeństwo!

Nie próbuj zgadywać, kto zabrał dokumenty. Masz za mało informacji.

Tchórz. Zawsze powinieneś próbować zgadywać.

Może Klaasje sama je wzięła...?

Myślę... że to mógł być insulindiański straszyk.

Wśród drżących trzcin unosi się na wodzie urządzenie z plastiku i metalu. Z początku wygląda jak jakiś śmieć, ale kiedy spojrzeć uważniej...

„Tam” – wskazuje dziwnie wyglądający przedmiot. „To musi być boja, o której wspominała Klaasje – ta, w której ukryła swój paszport. Powinniśmy rzucić na nią okiem”.

Oooch, ukryte rzeczy. Tajemnice, kłamstwa!

Zimno. Powietrze. Ścięgna. Przecięte liny trzymające boję na miejscu. Jeszcze chwila, a dryfowałaby właśnie gdzieś ku otwartemu morzu...

Dość. Otrząśnij się.

To tylko szybki ruch po wodzie. Nie pozostawia śladu. Szept...

Tak, ale kto lub co to jest?

Splendor.

Co?

Porusza się po wodzie, nie pozostawiając śladu. Znów jest ci zimno, jak zawsze.

Tak, czyjeś wiotkie kończyny tu były, przecięły liny trzymające boję na miejscu. Jeszcze chwila, a podryfuje gdzieś ku otwartemu morzu...

To musi być ta boja, o której wspominała Klaasje.