„Nie mam ci nic do powiedzenia. Zejdź mi z oczu”.

Porucznik wydaje z siebie dziwny dźwięk, który szybko zdusza w zarodku.

Czy to...? Czyżby porucznik właśnie prychnął?

„To Evrart Claire, przewodniczący Związku Robotników Portowych”.

„Evrart Claire? To z pewnością jakaś pomyłka”.

„Co pan ma na myśli? Poznał pan Evrarta?”

„Poznałem go. Jedyną rzeczą, przed którą Evrart ucieka, jest maszyna do ćwiczeń...”

„Poza tym w pewnych mniej rozwiniętych krajach Moralintern podporządkowuje się lokalnym zwyczajom...”

Zwyczajom takim jak oczywista, wszechobecna korupcja?

Takim jak całkowita pogarda dla rządów prawa?

„Już teraz planuje wojnę z Wild Pines. To zdecydowanie coś, na co byłoby go stać”.

„Nie, nie, nie. Evrart nie miałby potrzeby brudzenia sobie rąk w ten sposób...”

„Wokół kościoła kręci się banda speedziarzy. Przyznali się do tego, kiedy byli na haju”.

„Otumaniona narkotykami szpiegowska szajka! To brzmi trochę dziwnie, nie sądzi pan?”

„Narkotyki sprawiają, że ludzie robią czasem naprawdę wariackie rzeczy. Na przykład wykradają korporacyjne tajemnice”.

„Nie aż tak dziwnie, jak muzyka anodic dance, której słuchają”.

Może temu gremliniemu bachorowi za Whirling-in-Ragssss?

„Na tyłach Whirling-in-Rags kręci się taki paskudnie brzydki dzieciak. To właśnie on”.

„Niby... dziecko?” – przez chwilę jest zdezorientowany, po czym wygląda na rozczarowanego.

„Jaki dowód ma pan na to, że to dziecko jest zamieszane w korporacyjne szpiegostwo?”

„Jego ojciec jest poważnym graczem w martyneskim biznesie narkotykowym”.

„Sprzedaż narkotyków to z pewnością niefortunna okoliczność, ale jaki ma to związek z korporacyjnym szpiegostwem?”

„Moim zdaniem wytwarza to wzorzec przestępczości. Czy muszę wstawić tu tablicę korkową i rozciągnąć na niej włóczkę?”

„Nie ma mowy, abym przesłał MOP raport o takiej treści – wysłaliby mnie na badania psychiatryczne!”

„Proponuję, aby popracował pan więcej nad swoimi umiejętnościami śledczymi, zanim zacznie pan oskarżać o przestępstwa dzieci”.

„Ma pan rację. Zapewniam, że przedstawię detektywowi zasady właściwej procedury” – stwierdza porucznik, rzucając ci srogie spojrzenie.

To było jak puszczenie oka. Wasza metoda „dobry gliniarz i durny gliniarz” okazała się chyba skuteczna.

„Skoro to już wyjaśniliśmy, to czy chce pan coś ze mną jeszcze omówić?”

No, nie było to szczególnie udane, ale wygląda na to, że przynajmniej na razie oczyściłeś Klaasje z podejrzeń.

„To równia pochyła, po prostu...” (Wykonaj ręką gest opadania). „Bardzo pochyła”.

„Hmm, rzeczywiście brzmi to nieco wątpliwie”.

„Bardzo nieprzekonująco...”

„Jest rudzielcem. Co jeszcze musi pan wiedzieć?”

„Co ma pan przez to na myśli, funkcjonariuszu?”

„Wykradał szarańczę kryptozoologom”.

„Okradanie błądzących pseudonaukowców to niefortunna okoliczność, ale jaki ma to związek z korporacyjnym szpiegostwem?”

„Rzucał kamieniami w ciało”

„Bezczeszczenie zwłok jest moralnie odrażające, ale jaki ma to związek z korporacyjnym szpiegostwem?”

„Używał na miejscu zbrodni reakcyjnych obelg”.

„Ech... W pluralistycznym społeczeństwie z pewnością nie ma miejsca na rasistowskie obelgi, ale jaki ma to związek z korporacyjnym szpiegostwem?”

„O w mordę, Klaasje może mieć poważne kłopoty, jak u o niej powiem, nie?”

„Bardzo poważne kłopoty...”

Przestań! Zanim cokolwiek zrobisz, zastanów się nad konsekwencjami.

Konsekwencje? Co mnie obchodzą konsekwencje?

Naprawdę nie interesuje cię nikt poza tobą samym? Zastanowiłeś się nad tym, co to może oznaczać dla Klaasje?

Wydaj ją władzom, a stracisz wszelkie szanse na to, żeby poczuć jej piękne, młode ciało na swoim.

Nie przejmuj się uczuciami PRZESTĘPCZYNI.

Och, rzeczywiście. Może mieć duże kłopoty, jeśli wydam ją MOP.

Ty tu decydujesz.

Mężczyzna przygląda ci się z wyczekiwaniem.

To, co się z nią stanie, nie jest moją sprawą.

Co masz na myśli?

Zastanowiłeś się nad tym, co to może oznaczać dla Klaasje?

„Zdaje się, że odpowiada za kilka włamań”.

„Hmm... To może być dość poważna sprawa – w zależności od tego, o jakim miejscu mowa”.

„A gdybym panu powiedział, że chodzi o międzynarodową siedzibę dużej korporacji?”

„Pewnie o jakimś Frittte albo czymś podobnym”.

„No cóż. Włamanie to poważne złamanie prawa własności, ale to miejscowa sprawa. Interwencja Moralinternu nie będzie konieczna”.

„Czy chce pan coś ze mną jeszcze omówić?”

„Prawie na pewno widziałem, jak śmieci na ulicy”.

„Och! Ha, ha, ha! Dobry żart. Bardzo zabawny. Śmiecenie to oczywiście wykroczenie, ale nie wymaga działania ze strony Moralinternu”.