Kula jest wciąż bezpiecznie zamknięta w plastikowej torebce z pieczęcią MOR-u.

Kaliber 4,46 mm był powszechnie wykorzystywany w karabinach firmy revacholskiego producenta Belle-Magrave. Zdominowały one pola bitwy insulindiańskiego teatru działań Rewolucji Świtu Stulecia sprzed 50 lat.

Tak się składa, że masz dokładnie taką broń przy sobie. Ten zakurzony karabin, który znalazłeś w piwnicy pod strefą handlową. Niestety, nie nadaje się do użytku. W przeciwnym wypadku kula prawdopodobnie pasowałaby do komory.

Czy ktoś jeszcze produkuje te karabiny?

Nie, ale Zieleger, duży producent broni, przejął po wojnie niewykorzystane egzemplarze, więc krążą one w wielu miejscach do dziś, choć zwykle zepsute. Jakość wykonania była koszmarna.

Kto dziś używa karabinów Belle-Magrave?

Entuzjaści antyków, partyzanci w odległych krajach, kilku mających szczęście gangsterów z Jamrock. Szukasz tego samego, co znalazłeś w tej tajnej skrytce z bronią, tyle że działającego.

„Hmm...” – porucznik zaznacza coś w notatniku. „Nad czym myślisz? Nad kulą?”

Porucznik jest na komisariacie – stoi przy okienku i pieczołowicie wypełnia dokumenty, żeby przekazać je zmęczonemu pracownikowi kartoteki.

Powinieneś możliwie najszybciej podzielić się z nim swoimi wnioskami.

Entuzjaści antyków, partyzanci w odległych krajach, kilku mających szczęście gangsterów z Jamrock. Szukasz prawdopodobnie dobrze zachowanego antyku.

Nie pamiętasz nawet, co się działo w zeszłym tygodniu. Skąd pomysł, że przypomnisz sobie coś o nietypowych modelach broni palnej?

„Co ja mam z tobą zrobić, kulo?”

„Co?” – porucznik robi krok w twoją stronę

„Powiedziałem »Co ja mam z tobą zrobić, kulo?«”.

„No, gdybym ja był tą kulą – a nie jestem – odpowiedziałbym: »znajdź broń, z której mnie wystrzelono«”.

„No nie wiem...”

„Jeśli znajdziemy jej posiadacza, znajdziemy zapewne jednocześnie osobę, która jej użyła. Prawdopodobnie w celu zabicia naszej ofiary”.

„Podsumowując: im więcej się dowiemy o tej twojej kuli, tym lepiej”.

„Dobra myśl”.

Zgnieciony kawałek metalu nie ma pojęcia.

Wiem! Powinieneś znaleźć broń, z której wystrzelono tę kulę.

Zjeść ją!

Ale ta kula jest, niestety, niejadalna.

To moja przyjaciółka, zacznę z nią rozmawiać. Będzie mi dotrzymywała towarzystwa.

Ale kule nie mówią.

Właśnie, co ty, nienormalny jesteś? Kule nie gadają. Nie mają uczuć. Kula nie może ci dotrzymywać towarzystwa.

Sprzedać ją z zyskiem!

Kto miałby chcieć taką używaną kulę?

Znaleźć broń, z której ją wystrzelono!

To brzmi jak coś, co mógłby zrobić policyjny detektyw. Najpierw powinieneś dowiedzieć się o tym kawałku ołowiu tak dużo, jak się da!

W takim razie znajdź broń, z której ją wystrzelono, i osobę, do której ta broń należy – bo to ona oddała strzał, od którego zginęła ofiara. Idealnie!

Kula jest bezpiecznie zamknięta w plastikowej torebce z pieczęcią MOR-u. Kim uzupełnił etykietę o numer przedmiotu, numer sprawy oraz datę i miejsce znalezienia pocisku.

Na tle jego równego charakteru pisma kula wygląda wyjątkowo żałośnie. Jak maleńka, skurczona główka kalafiora.