Wszystkie stare odtwarzacze stoją tam, czekając tylko, aż zakręcą szpulami. Oprócz…

Wszystkie stare odtwarzacze stoją tam, czekając tylko, aż zakręcą szpulami. Oprócz jednego. Twojego.

Odtwarzacze czekają na półkach. A twój – złotobursztynowy Harmon-Wowshi – spogląda na ciebie tęsknie oczami gniazd na szpule.

„Na pewno dobrze działa?”

„Jak najbardziej. Osobiście przetestowałem każdy z nich za pomocą nagrań mowy, znalezionych dźwięków i muzyki z różnych gatunków. Mimo że” – wykrzywia twarz – „nie przepadam za muzyką”.

Dziwne to. Czemu nie lubi muzyki?

„Nie? To za czym pan przepada?”

„Za własnymi nagraniami – pobrzękiwania sztućców w szufladzie, gdy w pobliżu ścigają się powozy motorowe, odgłosy nocnych stworzeń wspinających się na dach, łopaty statków powietrznych... Tego typu rzeczy”.

Hmm. Może też powinieneś skończyć z muzyką i spróbować tych bardziej eksperymentalnych dźwięków, które opisuje?

„Jasne. Wracając do tego koleżki...” (Postukaj odtwarzacz po głośniku).

„To dobry model. Odporny na niekorzystne warunki atmosferyczne”.

„Mógłbym szybko sprawdzić jedną taśmę na którymś z tych odtwarzaczy?”

„Przykro mi. Nie mogę rozdawać gratisów. Nigdy nie rozdawałem i teraz też nie zacznę”.

To wszystko. [Odejdź].

„Dziękuję panu za zniżkę. Oto pieniądze za odtwarzacz”.

„Proszę bardzo. Wysokiej jakości reprodukcja dźwięków na wyciągnięcie ręki. Odtworzy wszystko. I wszędzie. Zmieni każdą taśmę w dyskurs dźwięków i kształtów”.

„Dziękuję panu za zniżkę. Oto pieniądze za odtwarzacz”.

„Przepraszam, ten zatwierdzony przez Stereo 8 sprzęt...”

„To Harmon-Wowshi W02 – wyprodukowany w Wesperze, zaprojektowany w Seolu” – odpowiada. „Odtwarza wszystkie formaty taśm szpulowych: 2 mm, 8 mm, 12 mm. Zamontowano w nim nawet małe radio. Sprzedam go panu za 12 reáli”.

„Chcę kupić ten odtwarzacz”.

„Tak przede wszystkim to chciałbym wiedzieć... czy to urządzenie przyda się w mojej pracy policyjnej?”

„Jeśli policyjna praca polega na odtwarzaniu taśm, to oczywiście. Może pan je do tego wykorzystać. A także w każdej innej sytuacji wymagającej odtworzenia taśmy”.

Jak na imprezie plażowej. Z piaskiem i słońcem i tańczącymi na wietrze mewami.

„Dziękuję, że pan to wyjaśnił, Roy”.

„Nie ma za co. To urządzenie konsumenckie, które ma profesjonalne zastosowania”.

(Odwróć się do Kima). „Tak teoretycznie – mógłbym zabrać go na imprezę plażową?”

„Nie sądzę, aby »Megamiks Strzelecki« był dobrym materiałem na imprezę. Ta nazwa jest jakaś taka...”

„Masz rację, Kitsuragi. Najpierw praca, potem impreza”.

„To nieoficjalne motto MOR-u”.

„To niestety nieprawda”.

„Dobra, Kim. W takim razie po prostu poimprezuję z Royem”.

„Nie lubię plaży. Akumulują zbyt wiele fotonów. Zawsze panuje na nich chaos. Ale niech pan żyje pełnią życia. Może pan użyć tego odtwarzacza podczas imprezy na plaży”.

„W sumie to nie musi być wcale plaża. Z takim odtwarzaczem rozkręcę imprę na ulicy!”

„Może pan używać go wszędzie, gdzie tylko chce. I skoro jest pan funkcjonariuszem policji, to nikt pana za to nie aresztuje”.

„Masz rację. Tak naprawdę potrzebny mi na czas końca świata. Requiem dla wszystkich istot żywych”.

„Zagra to” – zapewnia mężczyzna, kiwając głowy. „Właściwie zagra każde requiem. Także treny. Madrygały. Hymny. Muszą być tylko na taśmie”.

Wygląda na to, że słyszał już Requiem dla wszystkich istot żywych i nie był pod dużym wrażeniem.

„Teoretycznie tak. Ale w tej chwili nie mamy na to czasu. Najpierw śledztwo w sprawie morderstwa, a później impreza na plaży”.

„Mógłbym dostać zniżkę na ten odtwarzacz? Policyjną”.

„Zniżkę? Mam rachunki do opłacenia, panie władzo. Dwanaście reáli”.

Taki człowiek jak on w okolicy takiej jak ta? W rozklekotanym, chylącym się ku morzu domu? Jest w nim lęk. Wykorzystaj go.

Uważaj. Możesz tego spróbować tylko raz.

„Nie boi się pan zamaskowanych strzelców? Walącego się dachu? Zabójczych fal? Wypadków lotniczych? Nieudanych operacji? Zapłacę cztery reále”.

„Nie, nie bardzo. Spodziewam się doniosłych zmian w każdej chwili... Ale wygląda na to, że pan się boi” – odpowiada. Brzmi niemal na zaniepokojonego i zdaje się rozważać twoją ofertę.

„Dobrze” – odpowiada, kiwając zdecydowanie głową. „Niech będą cztery reále”.

Sukces! Mniej więcej. Ważne, że się udało, tak?

„Nie wykonuję jakiejś tam pracy policyjnej. Mam tutaj MEGAMIKS STRZELECKI! Dzieło na miarę naszej ery. Umówmy się na cztery reále”.

Zaciska usta. „Cztery reále to obraźliwie mało... ale niech będzie ten jeden raz. Dla policjanta musique concrète”.

„Rzucę taką kwotą: cztery reále. Hm? Co pan na to?”

„Ja na to: dwanaście reáli. Cztery to rozbój. To nie jest nawet liczba”.

Co było mówione? A ty co zrobiłeś? Do cholery, chłopie. No to kupisz go za dwanaście.

„Umówmy się na osiem reáli”.

„Właściwie zgoda. Niech będzie. Osiem to jeszcze lepsza liczba niż dwanaście. Ma jeszcze większą wewnętrzną równowagę” – przygląda się światłu na ścianie i dodaje: „I ma lepsze zasady”.

„W porządku, panie biznesmenie. Niech będzie dwanaście”.

„Dwanaście to dobra liczba. Dobra wewnętrzna równowaga” – przygląda się uważnie światłu na ścianie. „Dwanaście to liczba z zasadami”.

„Co pan powie na dziesięć reáli?”

„Że to rozbój w biały dzień, ale w porządku. Niech będzie dziesięć – ale ani centa mniej”.

Pamiętaj – on nie lubi muzyki. Lubi dźwięki. Taśma w jego typie to Megamiks Strzelecki! Na pewno da ci zniżkę, jeśli się dowie, że puścisz coś tak dalece eksperymentalnego.

Tylko nie proś go o najniższą kwotę. Obrazisz go. Pozostałe są w porządku.

Wydaje się być człowiekiem eksperymentalnym. A jakieś doznanie audialne jest bardziej eksperymentalne niż Megamiks Strzelecki? Na pewno da ci zniżkę, jeśli się dowie, że to puścisz.

„Dziękuję panu za zniżkę. Oto pieniądze za odtwarzacz”.