„Dobrze, zróbmy... krok wstecz”. (Zakończ).

„Dobrze, zróbmy... krok wstecz”. (Zakończ).

„Taa? Dokąd?”

„Taa? Dokąd?”

Więcej. Zanim cokolwiek zrobisz, zadaj więcej pytań.

Jasna cholera! Zniszcz wreszcie to ustrojstwo!

„Masz jakieś... alibi? Na czas, kiedy zastrzelono Lely'ego?”

„Człowieku, całą noc byłam z chłopakami. Mam nadzieję, że przynajmniej tyle powiedzieli w mojej obronie”.

„Powiedzieli, że poszłaś się odlać na... bardzo długo. Piętnaście minut”.

„Taa... I założę się, że mieli na ten temat jakieś ZABAWNE uwagi – jak zawsze. Wróciłam wtedy z długiej trasy i wypiłam mnóstwo piwa, człowieku”.

Prycha. „Nie da się robić żadnej z tych rzeczy bez kontroli nad pęcherzem. A poza tym to i tak byłoby za mało czasu”.

„Nasze śledztwo...” (Skrzyw się z bólu). „...wykazało, że piętnaście minut akurat wystarczyłoby na popełnienie morderstwa”.

„No teraz mnie zaciekawiłeś. Wyjaśnij, proszę”.

„Dobrze... Mam inne pytania”.

„Słucham”.

„Grywasz... w pinball?”

„Ostatni raz grałam w to w wieku 14 lat, gdy przesiadywałam w jedynej knajpie w Dardanne. Odkąd przeprowadziłam się do miasta, nie interesują mnie gry bez ryzyka i nagród”.

Gdzieś na obrzeżach Faubourga wychudzona nastolatka stoi na skraju drogi, machając przejeżdżającym samochodom podniesionym w górę kciukiem spracowanej dłoni. Jest zmęczona. Chce stąd uciec. Ale wie, że wróci.

„Bo co?”

„W mocno... tajemniczych pomieszczeniach w Whirling stoją... tajemnicze maszyny do pinballa...”

„Taa... I pewnie jakieś duchy z czasów monarchii. Nie interesują mnie zbytnio nadprzyrodzone opowieści”.

„A... windy? Lubisz windy?”

„A co mają z tym wszystkim wspólnego jakieś, kurwa, windy?”

„Lubisz czy nie?”

„Nieszczególnie”.

„Czemu nie?”

„Co żeś się tak uczepił tych wind?”

To w gruncie rzeczy całkiem niezłe pytanie. Ewidentnie nie wie nic o tajnym przejściu.

„Chyba trochę zboczyliśmy z tematu”.

„A jaki to był temat? Klatki schodowe? Drabiny?”

„Nawet...” (Złap się za głowę). „...dziwne, stare i rozklekotane?”

„Nie kręcą mnie starocie same z siebie”.

„Cholera jasna...” – jęczy porucznik, łapiąc się za głowę.

A więc wiesz, że nie jest entuzjastką antyków. To nie moja działka, chłopie, ale nie brzmi to też, jakby użyła tego tajnego przejścia. Kiedykolwiek.

„To szkoda... bo ja jestem nadprzyrodzonym detektywem”.

„Fajnie. Nasłali na mnie glinę od duchów. Gratulacje”.

„Zaraz...” (Skrzyw się z bólu). „To jakie opowieści cię interesują?”

„Opowieści o morderstwie też nie, jeśli to masz na myśli”.

Patrzy ci w oczy beznamiętnie, dając jasno do zrozumienia, że nie zamierza kontynuować tego tematu.

„Posłuchaj. Jest... tajne przejście z parteru Whirling na dach”.

„Nie znam tego przejścia. Poza tym...” – marszczy czoło i przygląda się uważnie twojej twarzy.

Ocenia twoje kompetencje jako funkcjonariusza policji.

„...ten strzał nie mógł zostać oddany z dachu – w przeciwnym razie usłyszelibyśmy na dole huk”.

„Ona ma... rację. Nikt nie wspominał...” Ból nie pozwala mu dokończyć zdania.

To nie poszło szczególnie dobrze. Musisz ją potraktować czymś porządniejszym.

„Chwila. Nikt nie leje przez piętnaście minut”.

„Pieprz się, koleś. Może zatrzymałam się też na chwilę przy barze”.

Mówi prawdę.

„Nikt nie...” – twarz porucznika wykrzywia ból – „...odlewa się przez piętnaście minut”.

„Pieprz się, koleś. Może zatrzymałam się też na chwilę przy barze”.

Mówi prawdę.

„Było... dziesięć minut, za które nie mogli poręczyć”.

„Masz na myśli wizytę w toalecie? To i tak byłoby za mało czasu”.

„Brakowało... połowy godziny. Wyszłaś...”

„Takiego chuja. Byłam w lokalu przez cały ten czas. Poszłam się odlać – dziesięć, góra piętnaście minut”.

„Handlujesz... prochami dla Związku. Zaglądałem do twojej ciężarówki”.

„Więc szczerozłoty Tommy też zrobił mnie w chuja...” – kręci powoli głową. „Nie wolno ufać muzykom”.

To dla niej naprawdę cios.

Może przekręć ten nóż w jej plecach? Niech poczuje większą desperację.

„Kto to jest Tommy?”

„Znasz go – zrobił mnie w chuja. Swój chłopak, jasne...”