Rozproszenie tych dziur po kulach sprawia, że czujesz ból w klatce piersiowej. Zaczynasz…

Rozproszenie tych dziur po kulach sprawia, że czujesz ból w klatce piersiowej. Zaczynasz ciężko oddychać.

Kolejna grupa bardzo starych śladów po kulach.

Przyjrzyj im się uważniej.

Wpatrujesz się w wytarte ślady na ścianie... Niekończący się rząd maleńkich, ciemnych dziur zdaje się odpowiadać własnym spojrzeniem. Z czoła zaczyna ci ściekać pot.

To zły omen, chłopie! Kurewsko zły omen. Koniec jest bliski!

Czujesz obręcz na piersi, kiedy na nie patrzysz. Zaciska się... zacieśnia coraz bardziej. Twój oddech jest coraz cięższy.

„Wszystko w porządku?” – nagle wypowiedziane słowa porucznika tną niczym brzytwa, wyrywając cię z odrętwienia.

„Rany, przez moment czułem się naprawdę źle”.

„To mogą być skutki uboczne twoich... dawnych eskapad. Co tam widzisz?”

(Zrób gwałtowny wydech). „Hę? Tak, tak. Wszystko dobrze”.

„Przez chwilę byłeś bardzo blady. Co tam widzisz?”

„Te dziury po kulach wyglądają tak jak te, które widzieliśmy poprzednio”.

„Otwory po kulach zwykle wyglądają tak samo, więc... pewnie tak” – pochyla się, aby przyjrzeć się ścianie. „Ale masz rację. To kolejne ślady po kulach wystrzelonych podczas rewolucji”.

„Tak też myślałem”. [Odrzuć myśl].

„Historia przemocy, która dotknęła cały Revachol”.

Ulice spływały krwią. Nad ruinami unosił się pył. Zmiany ciśnienia powodowane ostrzałem artyleryjskim rozrywały na strzępy ludzi na górnych piętrach wznoszącego się nad tobą budynku...

„Rany, ilu ludzi zostało zastrzelonych podczas tej rewolucji?”

„Mnóstwo”.

[Odrzuć myśl].

„Kim, patrz... Znów dziury po kulach. Ktoś został tu postrzelony”.

Porucznik przygląda się uważnie ścianie, po czym kiwa głową. „Kolejne ślady po kulach wystrzelonych podczas rewolucji”.

„Skąd tyle tych śladów po kulach? Cały czas się na jakieś natykam”.

Porucznik przygląda się ścianie. „Pozostałości rewolucji. Te ślady mają ponad pięćdziesiąt lat”.

„A więc nie doszło tu do żadnej zbrodni?”

„Być może doszło tu do jakiejś zbrodni wieki temu... Ale nie, te ślady po kulach nie wymagają żadnego śledztwa”.

„No dobra. Ale możesz mi powiedzieć o rewolucji?”

„Niewiele. Nie mam świeżego spojrzenia na ten temat. Idziemy?”

„W takim razie nieważne. Chodźmy już”. [Odrzuć myśl].

Porucznik kiwa głową.

„Jest coś, co powinniśmy w związku z nimi zrobić?”

„Nie, bo nie jesteśmy budowlańcami czy renowatorami. I te ślady po kulach nie wymagają żadnego śledztwa”.

Znowu ślady po kulach, sprzed przynajmniej półwiecza. Z czasów rewolucji.

Znowu ślady po kulach, sprzed przynajmniej półwiecza. Z zupełnie innej epoki.