„PRAWO DO PRACY! PRAWO DO PRACY!” – skanduje z furią rzekomy przywódca łamistrajków…

„PRAWO DO PRACY! PRAWO DO PRACY!” – skanduje z furią rzekomy przywódca łamistrajków. „WSTYDŹCIE SIĘ!”

„Nie skończyłem zadawać pytań”.

Wygląda na rozdrażnionego. „I bez tego mam co robić. Dzięki temu będziesz marnował mniej mojego czasu?”

„Zobaczymy”.

Postawny mężczyzna emanuje sceptycyzmem.

„Jesteś zatrudnionym przez Wild Pines najemnikiem?”

„WOLNY PRZEPŁYW TOWARU!” – krzyczy mężczyzna i ociera twarz. Z jego czoła spływa pot.

Nie rozmawiaj z nim dłużej. Po prostu odejdź. Proszę.

Powiedz bardzo cicho: „Czy nie zbiera się może przypadkiem trybunał?”

„Pieprzony karaluch...” – robi powolny wydech – jego olbrzymia klatka piersiowa zapada się, a usta są lekko rozchylone.

Uderzenie nie nastąpi zaraz, ale jest bliskie. I mocne.

Słyszysz cichy trzask, dobiegający skądś szum małego radia. Słuchawka douszna?

Zinterpretuję to jako tak. Szykuje się trybunał. I już niedługo będzie gotowy.

„Może byś się tak odpieprzył, co?”

„W porządku. Oczywiście” – wtrąca się porucznik polubownym głosem, po czym spogląda na ciebie.

Możliwe, że właśnie ktoś do nas celuje – gdzieś z wysoka, spośród budynków. Inny najemnik. Nie naciskaj – myśli – nie pora na to.

„»Jestem tylko uczciwym łamistrajkiem«? Nie zabrzmiało to zbyt przekonująco”.

„Pieprzony szmaciarz...” – przez chwilę wpatruje się milcząc w ziemię.

Szmaciarz? I proszę bardzo, tego nie powiedziałby raczej łamistrajk, nieprawdaż? Lepiej nie naciskajmy dalej, szanowny panie. Zdaje się być... spięty.

„W porządku”. (Odpuść).

Oddech mężczyzny wyrównuje się, ale oczy wciąż są przymknięte. Powoli próbuje wrócić do swojego przedstawienia ze skandowaniem o prawie do pracy...

Ciężko to zrobić, kiedy wolałbyś zamiast tego stłuc kogoś tak, żeby przypominał mielone.

„A gdzie tam! Jestem tylko uczciwym łamistrajkiem. Nie pozwolę się tak obrażać, zrozumiano?”

Mięśnie na jego szyi napinają się. Żyły wychodzą pod skórę. Uważaj – choć skrywa je w sobie głęboko, drzemią w nim rzeczy, z którymi nie chcesz mieć do czynienia.

Trzeba rzec jasno – nie była to przekonująca wypowiedź.

„No dobra. Muszę spytać. Skąd dokładnie jesteś?”

„Co cię to obchodzi?” – każda sylaba ocieka głęboką podejrzliwością.

„Przez moment wydawałeś mi się bardzo znajomy”.

„Nie, nie sądzę, abyśmy się kiedyś spotkali” – mruży oczy z nieufnością. „Jestem tu, aby pomóc ludziom”.

Masz wrażenie, jakbyś co jakiś czas pod płaszczykiem tego wojownika o pracę dostrzegał inną osobę. O wiele brutalniejszą, chytrzejszą i podejrzaną. To tylko przeczucie. Albo... objaw paranoi!

„Niby ma to sens. Nieważne, nie będę drążyć”.

Mężczyzna skupia swoją uwagę gdzie indziej i wymachuje powoli pięścią, obserwując cię przy tym kątem oka.

„Tak, to już wiem. Ale interesuje mnie twoje pochodzenie”.

„Wszyscy jesteśmy robotnikami. Prawda? Robotnicy trzymają się razem. Jestem z Godnej Domeny w Jamrock. Zajmowałem się różnymi rzeczami: pracą fizyczną, transportem towarów, staniem na bramce w klubie. Wiem, co i jak”.

Olbrzymi cień wysoko nad proszącymi się o pożar budynkami Domeny – autostrada 8/81 biegnąca nad tą częścią Jamrock. Betonowe wsporniki wznoszą się spośród zaniedbanych drewnianych domów. Na horyzoncie majaczy za mgłą portowa maszyneria...

Wzdrygnij się i chuchnij na własne dłonie.

Życie w Domenie jest jeszcze gorsze niż w Martinaise. Zimne powietrze jest tam niemal gęste od oparów wydzielanych przez jadące autostradą powozy motorowe i ciężarówki.

Poniżej złamani, przygnębieni ludzie kręcą się bez celu po zakurzonych ulicach. Próżno jednak szukać wśród nich tego człowieka. Nie ma go tam nigdzie.

„Na bramce? Gdzie? Bywam w wielu lokalach, może znam i ten”.

„Pracowałem w... Territorial. Coś ci to mówi?”

Nawet to niezłe jak na kłamstwo.

„Tak z marszu to nie, ale mogłem tam być. Ostatnio mam trochę problemów z pamięcią”.

„Aha. To było dawno temu” – mężczyzna szybko traci zainteresowanie rozmową z tobą.

„Tak, chyba tam kiedyś byłem”.

„W życiu nie słyszałem. Czy ty kłamiesz?”

Mruży oczy, w których pojawia się niewielki przebłysk przemocy. Po chwili mruga i odwraca się do swoich ludzi. „Wystarczy tego. Mam strajk do przełamania”.

Przerywa rozmowę, żeby się opanować. Byłeś na jakimś tropie.

„Nie piję za dużo, ale przez pracę bywałem w kilku lokalach. W którym pracowałeś?”

„Nie pochodzisz z Domeny”.

„Taa?”– mężczyzna chrząka. „Skąd ten pomysł?”

„To... przeczucie”.

„Pijesz za dużo gorzały. To musi być delirka” – potężny mężczyzna rechocze i odwraca się od ciebie, skupiając swoją uwagę znowu na bramie portu.

„Nie wiem, co każe mi tak mówić”.

Postawny mężczyzna prycha i spluwa na ziemię. „Taa. Ja też nie wiem” – stwierdza i znowu skupia swoją uwagę na bramie portu.

„Nikt cię tam nie zna”.

Postawny mężczyzna prycha i spluwa na ziemię. „Znają mnie tam – pieprzysz” – stwierdza i znowu skupia swoją uwagę na bramie portu.

„Uroczo, znam się na klubach. Z kilku mnie wyrzucili. Może dlatego wyglądasz mi jakoś znajomo”.

Nie rób tego. Nie trzeba. Skup się na czymś innym.

„Tak to wygląda, glino. Teraz wiesz, skąd jestem. Musiałbyś być głupi, żeby w to wątpić”.

„Jestem ciekawy. Chcę zrozumieć, o co chodzi w tym strajkowym bałaganie”.