Pamiętasz zapach swojego dzieciństwa?

Pamiętasz zapach swojego dzieciństwa?

Urodziłem się w szpitalu, w którym ludzie zazwyczaj umierają.

Nikogo nie oszukasz, Harry. Gówno pamiętasz. Powiedz...

Pamiętasz rękę twojej żony na swojej twarzy?

CO DO MNIE GADA? Nie odpowiem ci, dopóki mi nie powiesz, kim jesteś.

Wiesz, kim jestem. Jestem złym dniem. Tym, w którym ją pytasz, a potem chodzisz bez celu po ulicy... Tym najgorszym dniem wszech czasów, drogi Harry, i nadciągam. A ona dowie się wszystkiego przez telefon.

Prawda zmieni się w groteskowy koszmar. To będzie ostatnia rzecz, jaką jej zrobiłeś. Powiedz: czy pamiętasz miłość swojego życia?

To ja odszedłem.

O nie, chłopaczynko, zostałeś. To cała reszta odeszła, a ty tylko tam stałeś. Butelka w jednej ręce, twój kutas w drugiej. I patrzyłeś, jak odchodzi.

Powiedz mi, gdzie twoi przyjaciele? Istoty ludzkie mają przyjaciół, Harry, chłopaczku. Gdzie, do cholery, są twoi?

Mogę to wszystko odzyskać.

Nie. To zniknęło. Po trzykroć. I nigdy nie wróci. Zawiodłeś. Zawiodłeś mnie.

Zawiodłeś Elizjum.

Czym jest Elizjum?

Wszystkim. Szarotą i isolami – na powierzchni – zewnętrzną magnetosferą... Płonącą, wściekłą prawdą, ośmioma tysiącami lat zapisanej historii.

Naprawdę to spieprzyłeś, Harry. Cztery miliardy sześćset milionów ludzi, a ty zawiodłeś ich co do jednego. Spierdoliłeś sprawę.

Mój umysł jest zmęczony i zniszczony.

Co z tym twoim umysłem? Nie słyszę cię, otacza mnie tylko sen słów. Poplątany śmietnik. Obrazy zniknęły, łóżko spotyka się z tobą u dołu. Niejasny, przypominający sen stan. Bardziej szklany niż aksamitny trze o twój mózg.

C-coś jest nie tak. Sen nie powinien być taki zły. Taki suchy. Taki nieregenerujący. Coś jest nie tak z twoimi myślami. To jakiś... nowy rodzaj kaca...

Co? Nie!

O tak, imprezowy chłopaczku. I jest jeszcze gorszy niż ten poprzedni! Pomyśl tylko o tym, jaki syf widziałeś! Nadchodzi, jest już tak niedaleko! W twojej głowie rozlega się cichy alarm, jak w zegarku, ledwo daje ci spać... Czas zakładać ubranie, Harry!

Czas wstawać do roboty w fabryce gówna!

...

Boże... Jest jakiś inny rodzaj?

Pomóż mi...

Pomóc ci? Czemu? Nie słyszę cię, otacza mnie tylko sen słów. Poplątany śmietnik. Obrazy zniknęły, łóżko spotyka się z tobą u dołu. Niejasny, przypominający sen stan. Bardziej szklany niż aksamitny trze o twój mózg.

Widziałem cię już wcześniej...

Nie, Harry. Po prostu mówiłeś do siebie. To jedyne, co w ogóle robisz. Nawet w swoich snach. I pozory zaczynają zanikać, światełka dyskotekowej kuli przygasają...

Wrócisz do tych zimnych wężowych skór, ani się obejrzysz. Będziesz leżał zapocony w łóżku...

Śmierdzielu.

Nie, nie widziałeś. Gadasz tylko przez sen. I pozory zaczynają gasnąć, światełka dyskotekowej kuli przygasają...

Próbuję rozwiązać... rozwiązać tę sprawę.

Co próbujesz? Nie słyszę cię, tu jest teraz tylko sen słów. Poplątany śmietnik. Obrazy zniknęły, łóżko spotyka się z tobą u dołu. Niejasny, przypominający sen stan. Bardziej szklany niż aksamitny trze o twój mózg.

Mogę się z tego wygrzebać.

Gówno, a nie się wygrzebiesz! Miotasz się w tym stanie wysokiego przewodzenia, wpadasz na wszystko wokół i zachowujesz się jak błazen. Kogo ty oszukujesz?

Nie chcę do tego wracać.

Utrudniali ci tylko zstąpienie w pustkę. A teraz zniknęli. Wszystko zniknęło. Po trzykroć. I nigdy nie wróci. Zawiodłeś. Zawiodłeś mnie.

Zostałem porzucony.

Właśnie tak, chłopaczynko, a ty tylko tam stałeś. Butelka w jednej ręce, twój kutas w drugiej. I patrzyłeś, jak odchodzi. Jak tracisz wszystko za jednym zamachem.

Znaczy że... kogo?

Pamiętasz ciepło jej ud? Jej wnętrza? Jej ust?

Nie pamiętam niczego.

Kto to?

Masz napisane, Harry. Odpowiedz na pytanie.