Widzisz tę mewę tam, na górze? Przypomina ci kogoś?

Widzisz tę mewę tam, na górze? Przypomina ci kogoś?

Kima?

Co? Kima? Nie, to ty! Ty! Ty i mewa jesteście tacy sami!

Czemu jestem jak mewa?

Pomyśl sobie o jej historii. To opowieść o wytrzymałości i adaptacji. Wybrzeże było niegdyś rajem. Mewy zaś – rajskimi ptakami.

A potem ich raj zmienił się w gówniane zadupie. I co zrobiły? Trwają w tym mieście dalej! Wyjadają burgery ze śmietników! Zabijają i pożerają gołębie!

Nie czas na te sentymentalne bzdety. To cwane bestie robiące, co do nich należy. Od gangsterów różni je tylko brak dresowych spodni. Tak jak i ciebie.

No to chyba faktycznie jestem trochę jak mewa.

Dokładnie. Mewa robi to, co musi. Tak jak i ty. Drzemie w was taki sam duch. Kiedy nadejdzie czas, dasz z siebie wszystko.

Zaraz. Czy ja zjadłem kiedyś burgera ze śmietnika?

Tak. Twoje ciało to pamięta.

Tak jest, kurwa. Zrobię wszystko, co niezbędne, żeby przeżyć. JESTEM MEWĄ!!!

Pogódź się z tym! Kradnij hot dogi, sraj w piach. Rób wszystko, byle przeć dalej!

Ale ja taki nie jestem! Wciąż jestem romantykiem.

Jasne, w głębi serca. Ale zewnętrzny świat jest bezlitosny. Musisz robić wszystko, żeby przetrwać. I robisz. Pytanie brzmi: czy jesteś gotów się do tego przyznać?

Nie jestem, nie. [Zakończ myśl].

Dobra... No, pozwól mi jeszcze pomyśleć.

Dobry chłopak.

Nie będę prowadził dyskusji o mewach. [Zakończ myśl].

Eee... Mnie?

Dokładnie!

Nikt mi nie przychodzi do głowy.

Ciebie! Ty i mewa jesteście tacy sami!