Książka „Krótkie wprowadzenie do inframaterializmu”

Spędzasz chwilę na kontemplacji nieco niepokojącego pomarańczowo-żółto-zielonego wiru na okładce.

Zacznij czytać pierwszy rozdział.

Jeśli jesteś taki jak większość ludzi, wierzysz zapewne, że myśli przebywają w twoim mózgu, zgadza się?

Tak, masz mały schowek, w którym możesz je organizować i przechowywać.

To absolutnie nieprawda. Myśli nie istnieją w głowie, a są zawieszone w powietrzu! Mózg jest tylko rybą, która pływa wśród nich...

Zawsze myślałem, że wśród nich pływam.

Bardzo ciekawe. I wcale nie bardzo odległe od teorii wysnuwanych przez Ignusa Nilsena...

Nilsen, oddany towarzysz i wiodący teoretyk Mazowa, stoi za opracowaniem lwiej części intelektualnych podwalin komunizmu. Jego zainteresowania i przedsięwzięcia spekulatywne dotyczyły jednak szerokiego wachlarza dziedzin.

Przez swoje ostatnie, spędzone na wygnaniu lata stworzył między innymi wczesną wersję przewodnika po piwowarstwie domowym, instrukcje wychowywania dzieci w duchu rewolucyjnym, plany uniwersalnego języka piktograficznego oraz szczegółową materialistyczną krytykę strategii szachowej Dolores Dei.

Prawdziwy człowiek idei. Mógłby równać się z którymkolwiek z wielkich doloriańskich polimatów.

Jednak tematem, do którego stale powracał, była fundamentalna relacja między myślą a materią...

„Możemy jeszcze odkryć” – pisał w swoich notatnikach – „pewne wyjątkowe okoliczności, w których proletariat tak bardzo uwierzy w historyczny materializm, że ich przekonania przyjmą realne kształty w świecie materialnym jako coś w rodzaju rewolucyjnej »plazmy«”.

O rany.

Właśnie tak! Co więcej, Nilsen spekulował, że kiedy plazma ta nagromadzi się w wystarczającym stopniu, może zacząć wpływać na otaczającą ją materialną rzeczywistość. Stąd też nazwa inframaterializm.

Niestety, Nilsen zmarł, zanim zdążył rozwinąć te wstępne rozmyślania w całkowicie ukształtowaną teorię. To dzieło pozostawił kolejnym pokoleniom teoretyków komunizmu...

Opierając się o te wstępne myśli Nilsena, teoretycy doszli do niepokojącego wniosku: że wystarczająco rewolucyjny kraj może zacząć wykazywać pewne pozafizyczne właściwości oparte na ilości plazmy wygenerowanej przez jego obywateli.

A więc oni twierdzą, że jeśli dość ludzi po prostu uwierzy w komunizm, to on... zacznie istnieć?

Sama teoria opisana jest bardzo technicznym językiem, lecz taka uproszczona definicja całej koncepcji jest na potrzeby „Krótkiego wprowadzenia(TM)” zupełnie wystarczająca.

Bo to kompletne kretyństwo. Niewarte krzty uwagi.

Nie, nie, nie. Coś się w tym kryje, czujesz to!

No dobra, posłuchamy o tych pozafizycznych rzeczach!

Inframaterialiści dzielą pozafizyczne efekty kraju rewolucyjnego według poziomu plazmy niezbędnego do ich osiągnięcia.

Na najniższym, pierwszym poziomie plazma rewolucyjna stymuluje czy też orzeźwia rzekomo materię, nie zmieniając jej podstawowych właściwości.

To brzmi jak cała ta historia z rzepą...

Dokładnie tak, choć działanie plazmy nie ogranicza się do zwiększania plonów warzyw. Może również wpływać na fizjologię samych rewolucjonistów.

Postulowano również, że być może to właśnie za sprawą plazmy niektórzy komunistyczni mężczyźni mają wyjątkowo gęstą i męską brodę.

Podrap się po gładkiej brodzie.

Dłoń na twojej gładkiej brodzie wydaje ci się spocona. Wycierasz ją o grzbiet książki i czytasz dalej.

Inframaterialiści twierdzą ponadto oczywiście, że plazma rewolucyjna może wpływać na ludzką psychologię również na inne sposoby.

O tak, mowa tu o rozgrzanym do białości komunistycznym seksie, kotku.

Zgadza się! Według doniesień z okresu rewolucji najbardziej radykalnie oddani sprawie komunardzi byli w stanie odbywać namiętny stosunek przez nawet osiem godzin bez przerwy.

Osiem godzin, hm? To chyba do zrobienia. Twoja maszyneria wytrzymałaby w razie potrzeby taki dystans...

Stop, stop! Porzuć tę myśl. Nie po to tu przybyłeś.

Nie dziwne, że komunardzi prawie nigdy nie trafiali do celu. Byli zbyt zmęczeni dymaniem!

Hiperprodukcja warzyw i supernapaleni komunardzi to już coś, ale ta teoria wciąż jest jak dla ciebie zbyt mało dziwaczna.

Euforia seksualna... Zwiększona wrażliwość na stymulację... Gdybyś nie wiedział, że to nieprawda, pomyślałbyś, że cała ta plazma mocno przypomina branie amfetaminy.

I tak oto czujesz, że pojmujesz już ogólne założenia inframaterializmu, w każdym razie w stopniu wystarczającym, żeby z kimś o nim porozmawiać. Ale jeśli chcesz się jeszcze bardziej zagłębić w co bardziej spekulatywne aspekty teorii, zawsze możesz czytać dalej...

Oczywiście, że chcesz się bardziej zagłębić. Po co tu niby jesteś?

Książka idealnie mieści ci się w dłoni. Równie idealnie zmieściłaby się w kieszeni kurtki.

Osiem godzin? No nie ma szans. Twój sprzęt zmieniłby się w rozmemłany dżem.

Na przykład według doniesień z okresu rewolucji najbardziej radykalnie oddani sprawie komunardzi byli w stanie odbywać namiętny stosunek seksualny przez nawet osiem godzin bez przerwy.

Nie rób tego, to żenujące.

Postulowano również, że być może to właśnie za sprawą plazmy wielu komunistycznych mężczyzn ma wyjątkowo gęstą i męską brodę.

Pogładź się dumnie po brodzie.

Pogładź się, ale skromnie.

W jaki konkretnie sposób plazma stymuluje materię?

Weźmy taki przykład: w okresie rewolucji wielu komunistycznych rolników z Graadu donosiło o niezwykle obfitych plonach niektórych warzyw korzeniowych, w szczególności rzepy.

Różnica w żniwach była zbyt duża, żeby można było przypisać ją po prostu klimatowi czy żyznej glebie. Jedyne mające sens wyjaśnienie to, jak twierdzą inframaterialiści, wysoka koncentracja emanującej od członków komuny rewolucyjnej plazmy.

Nawet dziś w niektórych częściach LRS istnieją gospodarstwa kolektywne, w których zbiory warzyw korzeniowych są znacząco wyższe od maksimów uznawanych przez kapitalistycznych agronomów.

A kto potwierdzi, że rolnicy po prostu nie podkręcają wyników? To brzmi jak oczywista propaganda LRS.

Przeczytam jeszcze kilka stron...

Z tą teorią coś jest zapewne nie tak, ale stanowisz typ człowieka, który uwierzy we wszystko, co napisali w książce, więc może tak po prostu ją zaakceptujesz?

Kompletnie się pogubiłem.

Proszę, po prostu skupiaj się dalej. A jeśli nie dasz rady... Może polecę „Krótkie wprowadzenie do słów i konceptów”?

To... nie ma żadnego sensu.

To samo twierdzi wielu krytyków inframaterializmu wywodzących się zarówno ze środowiska komunistycznego, jak i spoza niego.

Zaraz. Czyli to nie jest nawet teoria Nilsena, tylko jego uczniów?

Zgadza się. Choć niektóre elementy teorii powszechnie przypisuje się samemu Nilsenowi, dowody na słuszność takiego podejścia zawsze stanowiły przedmiot sporów między inframaterialistami i ich krytykami.

Chwila. Możesz ubrać to w odrobinę prostsze słowa?

Oczywiście. Mówiąc krótko, Nielsen twierdzi, że myśli nie przebywają po prostu w mózgu, lecz promieniują od niego na zewnątrz. Wedle tej idei mózg jest ideologicznym transponderem stale emitującym fale wysoce spolitycyzowanej energii, którą Nilsen nazwał plazmą.