Książka „Krótkie wprowadzenie do inframaterializmu”

Hm. No dobrze...

Skup się jeszcze na krótką chwilę. Co więcej, Nilsen spekulował, że kiedy plazma ta nagromadzi się w wystarczającym stopniu, może zacząć wpływać na otaczającą ją materialną rzeczywistość. Stąd też nazwa inframaterializm.

Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, skąd się biorą niektóre te myśli.

To brzmi bardziej jak pytanie do psychiatry (zobacz też: „Krótkie wprowadzenie do psychiatrii”). Pozostańmy jednak na razie przy Ignusie Nilsenie...

No... tak?

Błąd! Przynajmniej według Ignusa Nilsena...

Nie, ja zawsze słucham trzewi.

Nie ma żadnych dowodów na to, że ludzki układ trawienny jest siedzibą władz poznawczych. Wróćmy może jednak do Ignusa Nilsena.

Ja tam bardziej polegam na dotyku. Myślenie pozostawiam palcom.

To częste u niektórych opóźnionych w rozwoju dzieci – mylą miejsca powstawania danych zmysłowych z miejscem, w którym ukryte są władze poznawcze. Wróćmy może jednak do Ignusa Nilsena.

To kompletnie nie tak. Myślisz swoimi dłońmi i zawsze tak było.

To może prawda w przypadku jakichś pinglarzy. Ty myślisz trzewiami, zawsze bez wyjątku.

Przeczytaj wprowadzenie o Ignusie Nilsenie.

Znany swoim licznym miłośnikom jako „ewangelista rewolucji”, a jeszcze liczniejszym wrogom jako „apokaliptyczny krzykacz”, Ignus Nilsen pozostaje jedną z najbardziej kontrowersyjnych i fascynujących postaci, jakie pojawiły się w latach Rewolucji Świtu Stulecia – ustępuje pod tym względem jedynie samemu Krasowi Mazowowi.

W toku swego niezwykłego życia pomógł poprowadzić rewolucję w jednym kraju i ustanowił nowe rządy w innym. W międzyczasie popełniając jedne z największych zbrodni wojennych epoki znanej głównie z okrucieństwa.

To twój brat. Kolejny prorok zagłady.

Mimo wszystko jednak jego najbardziej fascynującym wkładem w historię może być ten najczęściej pomijany: jego teoria plazmy ideologicznej, na podstawie której jego uczniowie i następcy stworzyli szkołę komunizmu zwaną inframaterializmem.

[Odłóż książkę].

Dokończ książkę.

Szybko przeglądasz kilka kolejnych rozdziałów, aż wreszcie docierasz do ostatniego. Nosi on tytuł „Komunizm ponad rzeczywistość”….

Kiedy rewolucyjny ferwor społeczności osiągnie trzeci, najwyższy poziom, według inframaterialistycznych teoretyków prawa fizyki przestają być prawami.

POWIEDZ TO. Wiem, że chcesz.

To dlatego, że prawo to ja. Jestem prawem, Szczęką Sprawiedliwości.

W odpowiednio rewolucyjnych warunkach może tak być! Choć inframaterialiści powiedzieliby, że to raczej społeczność jest kolektywnie prawem.

W końcu książka, która zapewnia ci szacunek i poczucie wartości, do którego masz prawo.

Oczywiście nie sposób stwierdzić, co dokładnie dzieje się w takich warunkach. Żadna znana społeczność nie osiągnęła jeszcze nigdy poziomu rewolucyjnego entuzjazmu, jakiego wydaje się wymagać ta teoria.

Niektórzy inframaterialiści twierdzą nawet, że może być do tego potrzebne więcej plazmy, niż może wytworzyć sama ludzkość.

Zaraz, a są jakieś inne niż ludzie źródła plazmy?

W LRS trwały próby wprowadzenia organizacji u pewnego gatunku ssaków morskich, a także kilku gatunków krukowatych...

Lecz w chwili wydawania tej książki jedynie ludzie wykazali się poziomem intelektualnym zdolnym do zrozumienia rewolucyjnego komunizmu.

Jak w ogóle wyglądałoby społeczeństwo na trzecim poziomie? (Zakończ).

Niektórzy teoretyzowali, że społeczeństwo takie będzie fundamentalnie niemożliwe do zaobserwowania – zabraknie w nim wielu instytucji, których istnienie uważamy za oczywiste w przypadku rozwiniętych społeczności, jak na przykład zorganizowanej władzy, instytucji finansowych czy służb porządkowych.

Cz-cz-czy ta książka twierdzi, że w tej przyszłości nie ma dla ciebie miejsca?

To brzmi jak kompletne bajki! Jak można pozwalać na drukowanie takich książek?

Inni twierdzili, że ludzie żyjący w warunkach trzeciego poziomu będą odporni na niedogodności takie jak głód czy choroby cielesne i umysłowe...

W niektórych swoich późniejszych dziełach sam Nielsen prowadził spekulacje na temat możliwości wystąpienia pozafizycznej architektury świata lekceważącej prawa „burżuazyjnej fizyki” i opierającej się zamiast tego na rewolucyjnej wierze ludu w strukturalną spójność.

To... nie brzmi jak teoria, na której dobrze by było opierać się przy projektowaniu budynków.

Nielsen nazwał to „najwyższym wyrazem wiary w zasady komunizmu, społeczeństwem, którego dosłownym fundamentem jest wiara jego ludu”.

Na następnej stronie widzisz kilka czarno-białych reprodukcji notatek Nilsena. Na jednym ze szkiców widnieje budynek rządowy w kształcie wielkiej, odwróconej piramidy o powierzchni hektara na szczycie, lecz usadowionej na fundamencie typowym dla zwykłego budynku mieszkalnego...

Kolejny przedstawia pochyloną wieżę w pełnym dramatyzmu kształcie helisy. Podpisano go „Wieża Historii”.

Coś w tej wieży wydaje ci się dziwnie znajome. Czyżby to ją próbowali odtworzyć studenci za pomocą pudełek zapałczanych?

To chyba zbyt wiele. Nawet dla mnie.

Nie szkodzi, bo to już koniec książki.

Jeśli szukasz czegoś innego, proponuję zajrzeć do „Krótkiego wprowadzenia do literatury Graadu”.

Chwila. Ale co jeśli ludzie przestaną wierzyć i budynki się zawalą?

W rogu jednej z reprodukcji stron notatnika widzisz zapisane charakterystycznym, zamaszystym pismem Nilsena następujące słowa...

„Państwo, które utraciło wiarę swego ludu, utraciło tym samym prawo do istnienia”.

Wiarygodna czy nie, ta idea ma w sobie coś pięknego. Są tu jeszcze jakieś informacje?

Nie ma nic więcej. Dotarłeś na absolutne teoretyczne pogranicze komunizmu. I to w niecałe 200 stron.

Jeśli chcesz czytać dalej, proponuję zajrzeć do „Krótkiego wprowadzenia do architektury okcydentalnej”.

Czyli budynki nie zawalałyby się ze względu na wiarę ludzi, że się nie zawalą?

Dokładnie tak. Nielsen zaobserwował, że system finansowy opiera się na właśnie takiej zasadzie wiary. Czemu więc nie zastosować jej w architekturze?

Czy ktokolwiek zbliżył się kiedykolwiek do osiągnięcia trzeciego poziomu?

W Samarze krąży wiele opowieści o bandytach lub faszystowskich najemnikach unoszonych w powietrze siłą woli rolników z najbardziej zaawansowanych ideologicznie komun. Choć oczywiście niewiele z tych incydentów poddano rygorystycznej analizie czy uwiarygodnieniu...

Opowieści te wykazują też duże podobieństwa do kilku dobrze znanych samarskich opowieści ludowych, zwłaszcza jednej, noszącej tytuł „Sprytny Oleg i latający zarządca”.

Wśród znanych prób wykorzystania umiejętności trzeciego poziomu najlepiej udokumentowany jest interesujący przypadek Okrętu Wojennego Koalicji Debiutantka.

Muszę wiedzieć, o co tam chodziło.

To bardzo interesująca seria zdarzeń, jakie miały miejsce podczas inwazji na Revachol. Kiedy siły Koalicji dokonały desantu, grupa najbardziej zagorzałych akolitów Nilsena podjęła próbę zgniecenia aerostatu koalicyjnego swoją zbiorową siłą woli...

Według komunistycznych podań ustawili się oni na szczycie reduty górującej nad Zatoką Revacholską, a następnie zaczęli wizualizować sobie ściskanie Okrętu Wojennego Koalicji Debiutantka palcami – gest ten miał pomóc w pozafizycznej materializacji ich myśli.

A powinni byli użyć pistoletów z palców. (Wyceluj swoimi w zatokę).