Książka „Krótkie wprowadzenie do inframaterializmu”

Nie ma żadnych dowodów na to, żeby komuniści mieli pistolety z palców na wyposażeniu, choć wątpliwe, żeby mogły one znacząco wpłynąć na rezultat ich działań.

Akolici zostali zmieceni wraz z redutą z powierzchni ziemi przez ostrzał artyleryjski, zanim cały proces dobiegł końca...

Wyobraź ich sobie, jak w jednej chwili stoją wszyscy z palcami wzniesionymi w niebo, a w kolejnej zostaje po nich tylko krwawa mgiełka!

Mówi się jednak, że przez kilka tygodni po bitwie kapitan Debiutantki zauważył wzrost przypadków występujących u załogi urazów głowy spowodowanych uderzeniami o zaskakująco niskie grodzie.

Barwne anegdoty to oczywiście ledwie drobna część tego, co inframaterialiści uważają za potencjalnie możliwe w prawdziwie trzeciopoziomowym społeczeństwie...

Czemu nie użyli po prostu nowoczesnego sprzętu najemniczego? (Postukaj się po pancerzu).

Komunardzi byli fatalnie wyposażeni w porównaniu ze znacznie bogatszą Koalicją. Tak czy inaczej, wątpliwe, żeby nawet ceramiczny pancerz jakkolwiek wpłynął na rezultat ich działań.

I udało się?

Dość już się naczytałem.

„Przestają być prawami”. I czym się stają?

Czymś w rodzaju sugestii, jeśli wierzyć niektórym wiodącym inframaterialistom z LRS.

Czytaj dalej.

Przechodzisz kilka stron dalej i natykasz się na rozdział zatytułowany „Projekcje mentalne i przenoszenie przeżyć”.

Zdaniem inframaterialistów kiedy społeczność osiągnie odpowiednio wysoki poziom rewolucyjnego ferworu, zaczynają występować w niej efekty drugiego poziomu.

Kiedy zostanie on osiągnięty, niektórzy hiperrewolucyjni osobnicy mogą nawet zdobyć umiejętność oddziaływania swoimi myślami na materialną przestrzeń i odwrotnie.

„Hej, Kim. Powiedziałbyś chyba, że łączy nas dość wyjątkowa więź, co?”

„Trzeba przyznać, że nasza współpraca układa się całkiem nieźle”.

„Nadajemy na tej samej fali. To dlatego zawsze kończymy zaczęte przez tego drugiego...”

Twoje słowa zawisają w powietrzu, podczas kiedy porucznik zapisuje coś w swoim notatniku. W pewnym momencie dociera do niego, że czekasz na jego odpowiedź, i podnosi głowę, marszcząc z powagą czoło.

„...kanapki”.

„Stało się to dokładnie raz i to pod dużym przymusem”.

Jak mówiliśmy, uważa się powszechnie, że efekt taki uwidacznia się jedynie u niektórych hiperrewolucyjnych osób, zwykle jest to mniej niż 0,01% całej rewolucyjnej ludności...

„Nigdy nie zjedliśmy wspólnie żadnych kanapek, detektywie. Mimo twoich heroicznych starań, pozwolę sobie dodać”.

„...papierosy”.

„To fakt, że obaj jesteśmy dotknięci tym samym nałogiem, ale to nic niezwykłego u funkcjonariuszy MOR-u”.

„...zdania”.

Porucznik wpatruje się w ciebie spokojnie przez dłuższą chwilę, po czym bez słowa powraca do swoich notatek.

„Kim, olałeś mnie i nie dokończyłeś zdania”.

„Bardzo mi przykro. Myślałem, że to w stylu 41 komisariatu, jak z przybijaniem piątki”.

„Naprawdę? Przepraszam, detektywie. To się nie powtórzy” – nie podnosi głowy znad notatek.

Nieważne.

„Jeśli »wyjątkowa« to według ciebie »naznaczona wyjątkową dysfunkcjonalnością«, to tak, można tak chyba powiedzieć”.

„Dokładnie to mam namyśli. Pewnie dlatego kończymy ciągle zaczęte przez tego drugiego...”

„Powiedziałbym, że łączy nas idealnie przeciętna więź dwóch przedstawicieli prawa pracujących przy śledztwie”.

„Jest absolutnie ponadprzeciętna. Zauważ, że zawsze kończymy zaczęte przez tego drugiego...”

Chwila. Czy to znaczy, że komuniści umieją czytać w myślach?

Według teorii inframaterialistycznej – tak! W odpowiednio rewolucyjnych warunkach, znaczy się.

Oczywiście nie trzeba być komunistą, aby dostroić się do myśli swoich braci i sióstr.

Czymś w rodzaju legendy ludowej stała się opowieść o tym, że podczas swojego ostatniego spotkania Nilsen i Mazow nie zamienili ani jednego słowa. Woleli siedzieć w milczeniu przy filiżance rumiankowej herbaty, czytając sobie nawzajem w myślach.

To... się zapewne nie wydarzyło.

Jedną z małych tragedii późnego okresu rewolucyjnego jest mała ilość wiarygodnych relacji, które przetrwały do dziś.

Wiele z tego, co wiemy o działalności komunardów w tym okresie, pochodzi z pamiętników i sprawozdań z drugiej ręki. Niektóre z nich zostały spisane całe dziesięciolecia później, a ich autentyczność może budzić duże wątpliwości.

To... dziwnie piękne.

Więc czemu te zjawiska występują tylko u hiperrewolucyjnych komunistów? (Kontynuuj).

Ponieważ plazma nie została nigdy bezpośrednio zaobserwowana, dokładny mechanizm powodujący występowanie tych zjawisk pozostaje całkowicie w sferze spekulacji.

Innymi słowy, nie ma żadnego dowodu, że cokolwiek z tej historii o czytaniu w myślach jest prawdą.

Co ty się tak uwiesiłeś tych mechanizmów... Otwórz umysł odrobinę szerzej! Jesteś bliski prawdziwego zrozumienia!

Pssst! Wiesz, co jeszcze pozwala ci czuć, że umiesz czytać w myślach? Stary, dobry, upiorny pyrholidon...

Zaraz. Skoro nie ma dowodów, że plazma istnieje, to jak ta teoria może być prawdą?

Większość inframaterialistów twierdzi, że niezdolność sceptyków do wykrywania plazmy jest dowodem na ich własny niedobór rewolucyjnego entuzjazmu.

Proszę bardzo. Absolutnie niefalsyfikowalna pętla. Częścią istoty tej teorii jest to, że nie da się jej obalić...

Co oznacza, że trudno ją w ogóle nazwać teorią.

To powinno z nawiązką wystarczyć do poprowadzenia intelektualnej dyskusji. Ale jeśli wciąż chciałbyś więcej...

Musisz! Wszyscy wiedzą, że to, co w książkach najlepsze, zawsze jest na końcu...

[Odpuść].

Na okładce tego kieszonkowego tomiku widnieje pomarańczowo-żółto-zielony wir. Tytuł „Krótkie wprowadzenie do inframaterializmu” wydrukowano mocną, lecz przyjaźnie wyglądającą, szeryfową czcionką.

Cóż za interesująca paleta kolorów. Choć bardzo barwna, z jakiegoś powodu budzi w tobie delikatne mdłości.

Nie, nie. To są okropne kolory. Są jak... jak...

Morele.

Na wewnętrznym zagięciu obwoluty znajdujesz krótkie podsumowanie: „Czym jest inframaterializm? Wysoce teoretyczną gałęzią komunizmu mazowskiego? Zbiorem mistycznej gadaniny zdyskredytowanego rewolucjonisty? A może jednym i drugim?”